Thank you Mom!
Thank you Mom for always been so positive and stand in front of me as an ideal. With you in front of me I know what the values mean?
Do you know one thing Mom?- in my entire life uptill now I always been searching for the proper and nice gift for you, whenever I travelled to other cities in India or abroad, I try to find out and think a lot but I have not been able to decide and bring any gift which can makes you happy.
What you need is beyond my thought.
You always are happy if we are happy, when you feed us, when somebody appreciates us- your children, when you see you or your children are been asked help and they are been able to help somebody, you always feel proud.
“ What is there in the cloths? Everybody knows me, and persons are been recognized with their character and values not with the cloths” that is your pet and famous dialogue. You are the symbol of continuous work like a machine, I always found you working, if you sleep we all are uncomfortable. If you are having blood pressure and we say Mummy, I am hungry you will wake up and make food. You are the master of recycling.
I have tears in my eyes I know you were not happy seeing me in bed, I do apologies…! “None of my children are like me” is your another favorite sentence, yes its true, we will take another 7 birth to become like you, we are little selfish Mom.
શુક્રવાર, 17 સપ્ટેમ્બર, 2010
Questioning values!
Values ? Question mark
But I just want to share that I was having some stupid thoughts when I fall ill. I was having questions on values. It is because I was able to handle the critical circumstances at the work front and handled but was not able to handle anything when I was ill. I was not able to take anything possitive. I realized I was able to do all the work because I was fit and my body never reacted, but I have never given any attention to myself, to my body and have never listen to it. I was never serious even when I was having tablets of blood pressure at the age of 30!
Earlier I was not having any wishes, but now I have wishes and type of wish has changed. I started feeling lacking in my life……! Yes I know -values are not which changes with circumstances, infect the values which are maintained in critical circumstances are true values. But I have questions on values it self. But thankfully I always have my mother in front of me and when I look at my mother, question mark turned to full stop. She is always firm in any critical time and no compromise on values.
But I just want to share that I was having some stupid thoughts when I fall ill. I was having questions on values. It is because I was able to handle the critical circumstances at the work front and handled but was not able to handle anything when I was ill. I was not able to take anything possitive. I realized I was able to do all the work because I was fit and my body never reacted, but I have never given any attention to myself, to my body and have never listen to it. I was never serious even when I was having tablets of blood pressure at the age of 30!
Earlier I was not having any wishes, but now I have wishes and type of wish has changed. I started feeling lacking in my life……! Yes I know -values are not which changes with circumstances, infect the values which are maintained in critical circumstances are true values. But I have questions on values it self. But thankfully I always have my mother in front of me and when I look at my mother, question mark turned to full stop. She is always firm in any critical time and no compromise on values.
What else do you need?
What else do you need?
I was and am fortunate that I got an opportunity to work and serve places for which one always have dream of – one was my birth place and my nani’s village/ district and another is our native place/ districts. (Dhrangdhra and Kutch respectively)
Oh, I am again the most fortunate that I was doing negotiation of buying the administrative office of one the big textile mills which was part of the mill where my Nana used to work. I used to sit from where big business of that textile mill was handled by the owner. It was again the same areas where my mother and her mother used to stay and work- struggled, that area will be having foot print and all those memories. My mother still remembers the name of the people/family for which she used to work.
What else do you need in your life, how much self satisfaction do you have when you have all these opportunities. That was the reason I was feeling that I got more than what I expected or may be deserved.
I don’t know we all were doing some work which was resulting in to “progress”. I think I have achieved the best which one should or can achieve in their professional life or wanting to go at that height in their professional life. However I was feeling I was much happy and satisfied when I was just doing work, I never got happiness with position or power. However the word “ achieve or achievement” is reflecting the efforts of getting something but I will be honest I was not doing efforts to get any thing or something, I just wanted to do work that’s it.
I was and am fortunate that I got an opportunity to work and serve places for which one always have dream of – one was my birth place and my nani’s village/ district and another is our native place/ districts. (Dhrangdhra and Kutch respectively)
Oh, I am again the most fortunate that I was doing negotiation of buying the administrative office of one the big textile mills which was part of the mill where my Nana used to work. I used to sit from where big business of that textile mill was handled by the owner. It was again the same areas where my mother and her mother used to stay and work- struggled, that area will be having foot print and all those memories. My mother still remembers the name of the people/family for which she used to work.
What else do you need in your life, how much self satisfaction do you have when you have all these opportunities. That was the reason I was feeling that I got more than what I expected or may be deserved.
I don’t know we all were doing some work which was resulting in to “progress”. I think I have achieved the best which one should or can achieve in their professional life or wanting to go at that height in their professional life. However I was feeling I was much happy and satisfied when I was just doing work, I never got happiness with position or power. However the word “ achieve or achievement” is reflecting the efforts of getting something but I will be honest I was not doing efforts to get any thing or something, I just wanted to do work that’s it.
Self Reliance 4/ Lets go out from Comfort zone
Lets go out from Comfort zone Mona….!
Another thing which was not acceptable to my blood with self respect that at the end of the month the owner of the place used to come and tell me to take my salary from the cash box only. I was told the amount of my salary (Rs. 650/ a month). So it was little strange for me, to take my salary from the cash box, that was good that he was having all the faith on me, but there was no one to see weather I am taking exact amount, no one who was taking any account. That was good atmosphere that things were on trust, but the remuneration which I used to take has to be given. So this was giving me clear understanding that he does not care about the part of business which I was handling and for him it was peanut amount. I thought work which can use my mind, my body and where I can contribute what all I have learned during my education. Here there was nothing to contribute.
So I have decided to move out from the comfort zone even after Papa’s death.
However if I do not thank them it will be totally injustice, they were so supportive, there was also situation of receiving sympathy. You can hardly get this kind of employers who really supports their employees particularly in their critical time, and really genuine.
Turning point of Life:
One day when I was on the play ground, it was selection for the National team. I was not sure weather to play the National game since I was under the tremendous shock of my father’s death. It was my first day out from home after the Papa’s death. But my mother and some relatives encouraged me to go and play. Hardly 25 days after my father’s death.
My brother came to pick me at the play ground, since I got a call for the job which became my final destination. How can I forget that moment? I am sure it was all blessing from Nani and Papa.
I very much remember I directly rush from play ground for my first interaction or interview. I was in dusty cloths, I had to borrow longer skirt which was on Polyester cloth from one of friend on the ground only at the time of my first and last interview for the job or whatever name you want to give or use ( I normally totally against with word “job”) was with totally dusty cloths! When I told my mother this job involves lot of travelling so my mother says - than this is the right job for you Mona, pls. go ahead with it. I was earning Rs. 50 more than the earlier job.
After this I was selected in National completion but was also called for the job, so that was the last game which I have played. I have played some open games after that though.
I was not having any idea in which world I was entering in to! I was not having any definition of work; I just wanted to do work. The other thing I was totally on learning mode. If I do any kind of work or any work I feel I am the top of the world.
Another thing which was not acceptable to my blood with self respect that at the end of the month the owner of the place used to come and tell me to take my salary from the cash box only. I was told the amount of my salary (Rs. 650/ a month). So it was little strange for me, to take my salary from the cash box, that was good that he was having all the faith on me, but there was no one to see weather I am taking exact amount, no one who was taking any account. That was good atmosphere that things were on trust, but the remuneration which I used to take has to be given. So this was giving me clear understanding that he does not care about the part of business which I was handling and for him it was peanut amount. I thought work which can use my mind, my body and where I can contribute what all I have learned during my education. Here there was nothing to contribute.
So I have decided to move out from the comfort zone even after Papa’s death.
However if I do not thank them it will be totally injustice, they were so supportive, there was also situation of receiving sympathy. You can hardly get this kind of employers who really supports their employees particularly in their critical time, and really genuine.
Turning point of Life:
One day when I was on the play ground, it was selection for the National team. I was not sure weather to play the National game since I was under the tremendous shock of my father’s death. It was my first day out from home after the Papa’s death. But my mother and some relatives encouraged me to go and play. Hardly 25 days after my father’s death.
My brother came to pick me at the play ground, since I got a call for the job which became my final destination. How can I forget that moment? I am sure it was all blessing from Nani and Papa.
I very much remember I directly rush from play ground for my first interaction or interview. I was in dusty cloths, I had to borrow longer skirt which was on Polyester cloth from one of friend on the ground only at the time of my first and last interview for the job or whatever name you want to give or use ( I normally totally against with word “job”) was with totally dusty cloths! When I told my mother this job involves lot of travelling so my mother says - than this is the right job for you Mona, pls. go ahead with it. I was earning Rs. 50 more than the earlier job.
After this I was selected in National completion but was also called for the job, so that was the last game which I have played. I have played some open games after that though.
I was not having any idea in which world I was entering in to! I was not having any definition of work; I just wanted to do work. The other thing I was totally on learning mode. If I do any kind of work or any work I feel I am the top of the world.
Self Reliance 3
Overcoming financial crisis! I salute you Papa:
Since last 19 years I am saluting my father and appreciating my father for his capability and skills of managing home and life in limited resources. I have now realized how difficult it is. However I very much remember I was not happy if I don’t get new dress, or Papa refused me to give money for the picnic, once he was furious on me and thrown away my sports bag when I was going to play my open games and asked money for the bus fare early in the morning. I was not able to understand why Papa was refusing for bus fare, or picnic money? However that time I was not able to appreciate the fact that he had never refused to give money for the basic necessity of education. But in last 19 years there is not a single day when I do not remember my father and appreciate. Papa how you were managing? We may be earning much more what you may have but still….difficult. Also how do we overcome from financial crisis was again a inherited values from Mother and Father.
I am sure all will agree with me that “Simplicity” is the- and only solution and answer to many and most of the problems. Many times during my work I was connecting or able to connect or relate my situation with those women and families ( below poverty line) very well. I have always seen myself part of them only. Though we can not be considered below poverty line but always at the danger level of survival.
Air-condition? Nor for me!
I was doing job so I can meet some expenses of education. At the time of my Fathers’ death, they were so nice that they came and assured to me that they will give me all the support. But my blood was not comfortable taking any obligation. I hardly was doing any work there, and hardly moving from the chair, there was chilled air- conditioner, which was giving me pain in my entire body. I used to complain my mother about my discomfort sitting in chair and in air-conditioner.
Even today many people who knows me are aware of the fact that I have an allergy of an air-conditioner.
Cont.
Since last 19 years I am saluting my father and appreciating my father for his capability and skills of managing home and life in limited resources. I have now realized how difficult it is. However I very much remember I was not happy if I don’t get new dress, or Papa refused me to give money for the picnic, once he was furious on me and thrown away my sports bag when I was going to play my open games and asked money for the bus fare early in the morning. I was not able to understand why Papa was refusing for bus fare, or picnic money? However that time I was not able to appreciate the fact that he had never refused to give money for the basic necessity of education. But in last 19 years there is not a single day when I do not remember my father and appreciate. Papa how you were managing? We may be earning much more what you may have but still….difficult. Also how do we overcome from financial crisis was again a inherited values from Mother and Father.
I am sure all will agree with me that “Simplicity” is the- and only solution and answer to many and most of the problems. Many times during my work I was connecting or able to connect or relate my situation with those women and families ( below poverty line) very well. I have always seen myself part of them only. Though we can not be considered below poverty line but always at the danger level of survival.
Air-condition? Nor for me!
I was doing job so I can meet some expenses of education. At the time of my Fathers’ death, they were so nice that they came and assured to me that they will give me all the support. But my blood was not comfortable taking any obligation. I hardly was doing any work there, and hardly moving from the chair, there was chilled air- conditioner, which was giving me pain in my entire body. I used to complain my mother about my discomfort sitting in chair and in air-conditioner.
Even today many people who knows me are aware of the fact that I have an allergy of an air-conditioner.
Cont.
Self Reliance 1
Artisan/ an embroider:
I was trying to meet the expenses of my school and college with the help of embroidery work; I used to take the orders for the embroidery work on sarees. Along with that I learned to put “henna” – “mahendi” and I was taking orders for the “henna” for the brides for the marriage and for other festivals. I was having opportunity to put Henna to all my neighborhood and childhood friends during their marriages. Most of them got married immediate after completion of their graduation.
Well I was not aware where my life was going and that that was not my future. But what was important that these all efforts have given me some or other kind of learning or skills.
Cyclist:
The current results and admissions etc. process always reminds me of my days. Parent hardly knows anything. I very much remember I and my brother was on bicycle to fill up the forms from one college to other college. Since I was having good percentage we have pursued for the two best colleges of the Ahmadabad, and have not filled up the forms in any other college at all. I could get the admission in one of those two colleges only- (I was fortunate). I used to go to college on my bicycle only. Many times the school friends used to make joke on my bicycle ride to one of the best college. But who cares? And more importantly there was no options.
At that time it may have been the record break cycling in school and college both. I used to go to college for my sports practice on the college ground, then come back, take my sister and drop her to the school which was about 8 k.m from home and from there I used to go to college, another 6-7 k.m., some time used to come back and again go for practice, some time we used to go with the sports cloth so we directly go to the ground after the college and at 5.30 by any how I have to be at the school of my sister to pick her up. So in whatever world I am, I have to reach to pick up her at 5.30. However later on we have enrolled my sister in to the nearest school, she was put up in the school for handicapped but than we have decided that she will also study in near by school. (Again fortunate, reduced my cycling) From second year onwards we have formed good group in the college so I found a friend who used to come and pick me up on her Luna- a two wheeler. (Again fortunate).
Biggest Loss of my life!
During graduation, when I was in second year of the college, I lost my Nani, it was great loss. I have heavy influence of my Nani on me, and even today I can’t forget her, I still used to see her in dreams. I was having that feeling that she should be with me and us forever.
I was doing small job when completed my graduation at the place where I have realized that I was not required at all.
I was doing my Master study that time. We hardly could come out from the shock of death of my Nani again another big attack by nature. I have lost my father. It was totally unexpected and all of sudden, you have never thought of such situation. How would you live without “papa”? It is very hard to accept such hard truth. Papa never used to share if he was having any health problems and he used to do all that traditional methods of cure to overcome any problem.
I was not having any idea that time what will happen to us, and how we will survive. No support system, my father was the only earning member. I and my brother were just graduated. My father was running the business but he was not aggressive and ambitious person. There was debt, that time for us it was little bigger amount, but still it was not big, some savings of father, (very little).
Cont.
I was trying to meet the expenses of my school and college with the help of embroidery work; I used to take the orders for the embroidery work on sarees. Along with that I learned to put “henna” – “mahendi” and I was taking orders for the “henna” for the brides for the marriage and for other festivals. I was having opportunity to put Henna to all my neighborhood and childhood friends during their marriages. Most of them got married immediate after completion of their graduation.
Well I was not aware where my life was going and that that was not my future. But what was important that these all efforts have given me some or other kind of learning or skills.
Cyclist:
The current results and admissions etc. process always reminds me of my days. Parent hardly knows anything. I very much remember I and my brother was on bicycle to fill up the forms from one college to other college. Since I was having good percentage we have pursued for the two best colleges of the Ahmadabad, and have not filled up the forms in any other college at all. I could get the admission in one of those two colleges only- (I was fortunate). I used to go to college on my bicycle only. Many times the school friends used to make joke on my bicycle ride to one of the best college. But who cares? And more importantly there was no options.
At that time it may have been the record break cycling in school and college both. I used to go to college for my sports practice on the college ground, then come back, take my sister and drop her to the school which was about 8 k.m from home and from there I used to go to college, another 6-7 k.m., some time used to come back and again go for practice, some time we used to go with the sports cloth so we directly go to the ground after the college and at 5.30 by any how I have to be at the school of my sister to pick her up. So in whatever world I am, I have to reach to pick up her at 5.30. However later on we have enrolled my sister in to the nearest school, she was put up in the school for handicapped but than we have decided that she will also study in near by school. (Again fortunate, reduced my cycling) From second year onwards we have formed good group in the college so I found a friend who used to come and pick me up on her Luna- a two wheeler. (Again fortunate).
Biggest Loss of my life!
During graduation, when I was in second year of the college, I lost my Nani, it was great loss. I have heavy influence of my Nani on me, and even today I can’t forget her, I still used to see her in dreams. I was having that feeling that she should be with me and us forever.
I was doing small job when completed my graduation at the place where I have realized that I was not required at all.
I was doing my Master study that time. We hardly could come out from the shock of death of my Nani again another big attack by nature. I have lost my father. It was totally unexpected and all of sudden, you have never thought of such situation. How would you live without “papa”? It is very hard to accept such hard truth. Papa never used to share if he was having any health problems and he used to do all that traditional methods of cure to overcome any problem.
I was not having any idea that time what will happen to us, and how we will survive. No support system, my father was the only earning member. I and my brother were just graduated. My father was running the business but he was not aggressive and ambitious person. There was debt, that time for us it was little bigger amount, but still it was not big, some savings of father, (very little).
Cont.
Self Reliance
This is in continuation of my earlier blog:
Inheriting values:
Mother and Nani both of them are the symbol of simplicity and full of values. Their values are such which never shake in any condition. My Nani and my mother used to tell me only one thing “ pls get educated well, we were not having any opportunity but you should all, and do everything, you are free to, only two things you should not BE DOING and not allowed to do- Burglary/Thieve and Prostitution” I am telling you the word she was using for prostitution in Gujarati I was not aware what it was, but could understand it later on. All other values were by default to be followed.
I was not aware what Gandhian Value was though, for me my parents and Nani was the ideal and whatever they do was the values. However Gandhian Values were given from the school days, since no. of things were part of the school discipline following Gandhian Values. The wall of school is with full of Gandhi’s photo and have seen it from the Bal Mandir Day. It was girl’s school and for orphan girls. Only Khadi uniform was allowed and it was mandatory to wear Khadi uniform. Prayer in the morning is must. Every Saturday there was Gita Adhyay and Vaishanv Jan to ene re kahie je pid parai jane re…! (The famous bhajan which was very dear to Gandhiji written by Narsimha Mehtaji). I remember I used to speak Gita Adhyay- I have never seen the same in writing though, I did not know what it was, but I knew and today it is difficult for me to even remember.
Everything, values or anything is a matter of practice and habit.
Also it is very strange sometime we don’t know why we are doing certain things but we do it and many time we know we should be not doing it but we do it.
On my own with merit :
When we shifted house my sister caught with Polio, one of the major reason was also no. of guest at home she could not meet the date of vaccination of Polio. So, the entire family’s attention was on her, how she could be recovered! So the younger brother among the twin was also not given attention, and we were also so young and unable to take his responsibility, so I can say we all were on our own.
My primary education was in a school which is considered below than average by the normal people, and nobody would prefer to enroll their children in such school, but I am proud of having an education in real critical financial situation of my family and more importantly in that school. It was the best education to me; I always thanked that education at each and every level of life.
With that education I could enroll myself in best school for higher secondary education and also have been able to enroll in one of the best commerce college in Ahmadabad. That was because of the good result in standard 10th.
It was the time when the personal coaching classes have emerged, I have seen them with distances, and for me at that time I could only afford to see them at distances. (Oh pls. don’t misunderstand that today situation is better and one can afford better life) I very much remember some students of neighborhood used to attend those classes and I was having that inferiority complex and feeling that all of them are going to get best marks and how I am going to compete?. But I was the top scorer among them, from the students of commerce stream.
So that gives me confidence that something is there in our inside and that can never be underestimated.
Conti.
Inheriting values:
Mother and Nani both of them are the symbol of simplicity and full of values. Their values are such which never shake in any condition. My Nani and my mother used to tell me only one thing “ pls get educated well, we were not having any opportunity but you should all, and do everything, you are free to, only two things you should not BE DOING and not allowed to do- Burglary/Thieve and Prostitution” I am telling you the word she was using for prostitution in Gujarati I was not aware what it was, but could understand it later on. All other values were by default to be followed.
I was not aware what Gandhian Value was though, for me my parents and Nani was the ideal and whatever they do was the values. However Gandhian Values were given from the school days, since no. of things were part of the school discipline following Gandhian Values. The wall of school is with full of Gandhi’s photo and have seen it from the Bal Mandir Day. It was girl’s school and for orphan girls. Only Khadi uniform was allowed and it was mandatory to wear Khadi uniform. Prayer in the morning is must. Every Saturday there was Gita Adhyay and Vaishanv Jan to ene re kahie je pid parai jane re…! (The famous bhajan which was very dear to Gandhiji written by Narsimha Mehtaji). I remember I used to speak Gita Adhyay- I have never seen the same in writing though, I did not know what it was, but I knew and today it is difficult for me to even remember.
Everything, values or anything is a matter of practice and habit.
Also it is very strange sometime we don’t know why we are doing certain things but we do it and many time we know we should be not doing it but we do it.
On my own with merit :
When we shifted house my sister caught with Polio, one of the major reason was also no. of guest at home she could not meet the date of vaccination of Polio. So, the entire family’s attention was on her, how she could be recovered! So the younger brother among the twin was also not given attention, and we were also so young and unable to take his responsibility, so I can say we all were on our own.
My primary education was in a school which is considered below than average by the normal people, and nobody would prefer to enroll their children in such school, but I am proud of having an education in real critical financial situation of my family and more importantly in that school. It was the best education to me; I always thanked that education at each and every level of life.
With that education I could enroll myself in best school for higher secondary education and also have been able to enroll in one of the best commerce college in Ahmadabad. That was because of the good result in standard 10th.
It was the time when the personal coaching classes have emerged, I have seen them with distances, and for me at that time I could only afford to see them at distances. (Oh pls. don’t misunderstand that today situation is better and one can afford better life) I very much remember some students of neighborhood used to attend those classes and I was having that inferiority complex and feeling that all of them are going to get best marks and how I am going to compete?. But I was the top scorer among them, from the students of commerce stream.
So that gives me confidence that something is there in our inside and that can never be underestimated.
Conti.
રવિવાર, 12 સપ્ટેમ્બર, 2010
Easy job? Not for me
This blog is in continuation of my earlier blogs)
I totally delinked however thank fully I have written my thoughts with uninterrupted way earlier I am trying to reconnect with it. I took little long break. But very interesting things developed these days with me. I cant stop myself to write about that as well. I also have to do Gujarati Translation of my earlier blog so this always happens to us, we often find the excuses to the work which we really like but we always give priority to the work which we have to do because---
Well everything is for survival and we are- No I am not that exceptional, the blog is also about that
I am simple person,
an honest ( without any dought and honest to myself),
a common person, and
I am for sure can not do miracles all the time.
Okay I continue with my earlier thoughts, I was writing on my background.
Easy job? Not for me?
You will expect no. of stupid and useless questions/unnecessary conversations from many just because you are young. Yes particularly from male officers. They may have seen the world and society than us and me so they may be wonder that how a girl or girls or ladies of young age can do this type of job which involves lot of travelling, and interaction with the people from all walks of life. No. of time I got the advise ( off course without asking and free ) that table work is really good for me, secure job is important for girls ( for single girls as well) and many more tips which as usual with my stupid nature never used to listen even and cant really give my minutes to think over. Yes may be some time people call it ambition but it was not an ambition, I am sure it was passion to work, for work, and the feeling of satisfaction of what you are doing. When you are convinced with whatever you are doing, and happy about it that is the work you should be involving your self.
The work has always given me feeling that whatever I have studied was not of any use and no body will believe I have never studied the thing which I have done all my life uptill now. I was not aware how Salt was produced and where?, what is the Minor Forest Produce and how it is been collected and how it is the life for thousands, not aware on what is the informal sector, what is social work and NGO’s etc.
In any case I was very clear that easy job was not for me, I was not having any simple definition of work, and hence I want to do anything which really gives me happiness. ( I never used such kind of words but I did lot of discussion/ manomanthan with myself and I came to the conclusion that I really liked it and hence I was doing, there was some inner force, so lets use this rather than describing that “ I have passion for this kind of work and I really like to do work for poor etc.)
Luck or hard work??
I am the most fortunate person in this world who never had to do struggle just because of the education in the orphan school, or without having any technical or a “professional” background. Yes one has to do hard work for sure and there is no short cut. ” I think I have achieved the best which one should or can achieve in their professional life or wanting to go at that height in their professional life.
In my child hood I have seen no. of disturbances (I have written about it) but whatever happened at that time, I and all of us at our home believe it was good for us. If we have not been told to vacate the house we could not get the small house and we became owner of the house.
I was in fourth standard, my twin- brother and sister born and at the same time we have shifted the house, ( 11th one and this time in our own) but it was our first ever owned house. The gold ornaments of the mother were sacrificed but we were having our home.
We, the all younger generation or current generation of our family decided not to take any family dispute of past bitterness ahead. We are in good terms.
I am not able to describe in word the expression and feeling of my Nani, after owning home! It was an apartment and she never used to stay earlier in flat/ apartment. It was two rooms and one kitchen, with one gallery.
I totally delinked however thank fully I have written my thoughts with uninterrupted way earlier I am trying to reconnect with it. I took little long break. But very interesting things developed these days with me. I cant stop myself to write about that as well. I also have to do Gujarati Translation of my earlier blog so this always happens to us, we often find the excuses to the work which we really like but we always give priority to the work which we have to do because---
Well everything is for survival and we are- No I am not that exceptional, the blog is also about that
I am simple person,
an honest ( without any dought and honest to myself),
a common person, and
I am for sure can not do miracles all the time.
Okay I continue with my earlier thoughts, I was writing on my background.
Easy job? Not for me?
You will expect no. of stupid and useless questions/unnecessary conversations from many just because you are young. Yes particularly from male officers. They may have seen the world and society than us and me so they may be wonder that how a girl or girls or ladies of young age can do this type of job which involves lot of travelling, and interaction with the people from all walks of life. No. of time I got the advise ( off course without asking and free ) that table work is really good for me, secure job is important for girls ( for single girls as well) and many more tips which as usual with my stupid nature never used to listen even and cant really give my minutes to think over. Yes may be some time people call it ambition but it was not an ambition, I am sure it was passion to work, for work, and the feeling of satisfaction of what you are doing. When you are convinced with whatever you are doing, and happy about it that is the work you should be involving your self.
The work has always given me feeling that whatever I have studied was not of any use and no body will believe I have never studied the thing which I have done all my life uptill now. I was not aware how Salt was produced and where?, what is the Minor Forest Produce and how it is been collected and how it is the life for thousands, not aware on what is the informal sector, what is social work and NGO’s etc.
In any case I was very clear that easy job was not for me, I was not having any simple definition of work, and hence I want to do anything which really gives me happiness. ( I never used such kind of words but I did lot of discussion/ manomanthan with myself and I came to the conclusion that I really liked it and hence I was doing, there was some inner force, so lets use this rather than describing that “ I have passion for this kind of work and I really like to do work for poor etc.)
Luck or hard work??
I am the most fortunate person in this world who never had to do struggle just because of the education in the orphan school, or without having any technical or a “professional” background. Yes one has to do hard work for sure and there is no short cut. ” I think I have achieved the best which one should or can achieve in their professional life or wanting to go at that height in their professional life.
In my child hood I have seen no. of disturbances (I have written about it) but whatever happened at that time, I and all of us at our home believe it was good for us. If we have not been told to vacate the house we could not get the small house and we became owner of the house.
I was in fourth standard, my twin- brother and sister born and at the same time we have shifted the house, ( 11th one and this time in our own) but it was our first ever owned house. The gold ornaments of the mother were sacrificed but we were having our home.
We, the all younger generation or current generation of our family decided not to take any family dispute of past bitterness ahead. We are in good terms.
I am not able to describe in word the expression and feeling of my Nani, after owning home! It was an apartment and she never used to stay earlier in flat/ apartment. It was two rooms and one kitchen, with one gallery.
ગુરુવાર, 19 ઑગસ્ટ, 2010
Disasters
I took little long break. Actually it was gifted. Disasters are all over places and also with me and in my life, however it is manageable. I just bow down to this invisible strength and God.
God is perfect, God really manage your life perfectly.
I have gone through no. of disasters these days so there was no scope that I could write. My computer crashed down in these rainy days, it adds, I met an accident, and since I have good practice of taking rest, AND TAKING HELP, it was really fine. I am injured and am recovering but nothing major. I am fine. May be God wants to restrict my movements and efforts of doing some work for my survival. I totally surrender myself to God. God please drive me and my life the way you want. Even when I remember my earlier days it was God only who was managing my life.
I think gradually I will be comfortable with rest rest and rest.
I have started reading Bhagwad and I have no. of hurdles finishing the same. That gives me lot of inspiration so obviously I stay away from computer. Will be back soon.
God is perfect, God really manage your life perfectly.
I have gone through no. of disasters these days so there was no scope that I could write. My computer crashed down in these rainy days, it adds, I met an accident, and since I have good practice of taking rest, AND TAKING HELP, it was really fine. I am injured and am recovering but nothing major. I am fine. May be God wants to restrict my movements and efforts of doing some work for my survival. I totally surrender myself to God. God please drive me and my life the way you want. Even when I remember my earlier days it was God only who was managing my life.
I think gradually I will be comfortable with rest rest and rest.
I have started reading Bhagwad and I have no. of hurdles finishing the same. That gives me lot of inspiration so obviously I stay away from computer. Will be back soon.
મંગળવાર, 27 જુલાઈ, 2010
My Rainy days
My Rainy days:
Rainy days are going on; oh I am talking about my rainy days. It was and is time for me to implement all that trainings which I have given to others, in their critical time.
I believe in savings and in simplicity. I may have inspired many, may have conducted no. of trainings. It was and is for me to implement those training in my own life. These were and are my rainy days. Thanks to the situation so I have the opportunity to try and test. So this is the situational “simplicity”. Simplicity -which you have to adopt due to the situation. Thank God to all my “stupidity” (according to some opinion). Stupidity of- following values and believing in it.
Rainy days also gives you lot of lessons and learning which you will never be able to - in entire life, it is a practical learning of financial management, crisis management, relationship management, marketing etc.
My computer crashed down, computers are like our own baby so there is pain involved, but also the feeling of a disability. It also adds to our rainy days. I am very patient about my rainy days; it is a good assessment and exam of our skill of crisis management. I am sure and confident the romance with doctor(s) will be over soon, we all will say good bye to all that doctors who have stand by our side in our critical time, but we have to, we have to be selfish. Apologies, what else?
cont.
Rainy days are going on; oh I am talking about my rainy days. It was and is time for me to implement all that trainings which I have given to others, in their critical time.
I believe in savings and in simplicity. I may have inspired many, may have conducted no. of trainings. It was and is for me to implement those training in my own life. These were and are my rainy days. Thanks to the situation so I have the opportunity to try and test. So this is the situational “simplicity”. Simplicity -which you have to adopt due to the situation. Thank God to all my “stupidity” (according to some opinion). Stupidity of- following values and believing in it.
Rainy days also gives you lot of lessons and learning which you will never be able to - in entire life, it is a practical learning of financial management, crisis management, relationship management, marketing etc.
My computer crashed down, computers are like our own baby so there is pain involved, but also the feeling of a disability. It also adds to our rainy days. I am very patient about my rainy days; it is a good assessment and exam of our skill of crisis management. I am sure and confident the romance with doctor(s) will be over soon, we all will say good bye to all that doctors who have stand by our side in our critical time, but we have to, we have to be selfish. Apologies, what else?
cont.
Fortunately stupid 3/Thank God! I am alive
Thank God - I am alive~!
Move in the villages or other metro city like Delhi by road, bus, air and in train alone and even in the night was not an easy thing. That time communication was also not their like mobile phone so people at home really were not aware on what mode of transportation I am taking, what time I am reaching or coming etc. I used to take midnight train/ journey in order to save the day time and work and also used to come back exactly at the midnight, some time I used to spend half of the night at the waiting room of the railway station so I can catch the auto ricksow early morning. This is to save the auto ricksow fare which is 1 and half time more before 5 in the morning. I was asked no. of questions by the care taker of the waiting room and I was eyewitness of many cases of helpless women or women or girls who were run away from the homes, many time I have seen the abused women are been given shelter for the night by police and taken in the morning. SO I was used to have an encounter some kind of questions.
I can’t forget my journey’s to the districts in night, in totally crowded bus, sitting in between the two rows of the seats. This situation was due to the sudden accidents to our bus and we have to travel more than half of the distance to the destination by sitting. It is very difficult in overnight journeys. I don’t know who forces us to do such things, and weather saving money was an important or safety? I used to catch the running train always after completing my office work in evening to the long distance.
I can’t and will never forget the dangerous journey in extreme rainy situation. Whenever I see rain I used to remember many incidents, the dangerous ventures in my life.
One day when there was extreme rain I do not remember the exact year but it must be 1993 or 1994 when the entire Gujarat was gifted by heavy rain and almost all the highways were closed and flooded. We have plan to stay in Radhanpur for about 7 days for field work and we were so stupid we were moving in the villages in extreme rain without knowing situation all over place, (this is routine problem with the people who work at the grass roots level) in one village our jeep trapped in to deep water, on a neck high water, after more than half an hour we could fetch out the jeep with the help of one tractor. When we came back to Radhanpur we have been told if we have to go out from Radhanpur, immediate otherwise it can be after 7 days because entire radhanpur was flooding and they were breaking nala so water can be directed out from the city. After long discussion we have decided to leave in jeep towards Ahmadabad, but I don’t want to describe we have seen the death under the water at Dashada bridge and also at the VIram gam near Sokali crossing at midnight. Uff we have almost drowned away in the water, I still feel there was no scope of escaping, but we have, how can I share this at home? (Stupidity and luck)
In 1999 when cyclone emerged, again we were just one minute ahead and eye witness of the bridge broken on the river from Nakhatrana to Bhuj, we just passed it.
In 1997 or 1998 there was flood in Kutch and I was so stupid, we have gone towards the coastal areas of west Kutch with the big bus along with the block officers and all the officers were following our jeep, (because there was no road to village and our driver only knew the way) we came to know that some of the villages at the borders are been trapped so whatever people can be brought back. All the block officers were requesting me to go back. Normal tendency that if female or a women workers are there they feel they have to take care of us. The village people were moved at the safe place and refused to come out so we all came back, that night in the extreme cyclonic rain I have made the journey in jeep along from Naliya to Bhuj, I have remembered I have not seen any single vehicles and in the midnight only I heard the total road was blocked and it was closed for more than 10 days, no. of small bridges and tress fallen down, I was eye witness to many of them. It was almost midnight I was travelling from Naliya to Bhuj.alone…!
Many time I was not able to share many thing at home otherwise they all will be worried. So today when I see myself alive I feel it’s just luck, I am fortunate. Also many more such risky ventures but that time who was there to stop and I was not aware what is fear?
cont.
Move in the villages or other metro city like Delhi by road, bus, air and in train alone and even in the night was not an easy thing. That time communication was also not their like mobile phone so people at home really were not aware on what mode of transportation I am taking, what time I am reaching or coming etc. I used to take midnight train/ journey in order to save the day time and work and also used to come back exactly at the midnight, some time I used to spend half of the night at the waiting room of the railway station so I can catch the auto ricksow early morning. This is to save the auto ricksow fare which is 1 and half time more before 5 in the morning. I was asked no. of questions by the care taker of the waiting room and I was eyewitness of many cases of helpless women or women or girls who were run away from the homes, many time I have seen the abused women are been given shelter for the night by police and taken in the morning. SO I was used to have an encounter some kind of questions.
I can’t forget my journey’s to the districts in night, in totally crowded bus, sitting in between the two rows of the seats. This situation was due to the sudden accidents to our bus and we have to travel more than half of the distance to the destination by sitting. It is very difficult in overnight journeys. I don’t know who forces us to do such things, and weather saving money was an important or safety? I used to catch the running train always after completing my office work in evening to the long distance.
I can’t and will never forget the dangerous journey in extreme rainy situation. Whenever I see rain I used to remember many incidents, the dangerous ventures in my life.
One day when there was extreme rain I do not remember the exact year but it must be 1993 or 1994 when the entire Gujarat was gifted by heavy rain and almost all the highways were closed and flooded. We have plan to stay in Radhanpur for about 7 days for field work and we were so stupid we were moving in the villages in extreme rain without knowing situation all over place, (this is routine problem with the people who work at the grass roots level) in one village our jeep trapped in to deep water, on a neck high water, after more than half an hour we could fetch out the jeep with the help of one tractor. When we came back to Radhanpur we have been told if we have to go out from Radhanpur, immediate otherwise it can be after 7 days because entire radhanpur was flooding and they were breaking nala so water can be directed out from the city. After long discussion we have decided to leave in jeep towards Ahmadabad, but I don’t want to describe we have seen the death under the water at Dashada bridge and also at the VIram gam near Sokali crossing at midnight. Uff we have almost drowned away in the water, I still feel there was no scope of escaping, but we have, how can I share this at home? (Stupidity and luck)
In 1999 when cyclone emerged, again we were just one minute ahead and eye witness of the bridge broken on the river from Nakhatrana to Bhuj, we just passed it.
In 1997 or 1998 there was flood in Kutch and I was so stupid, we have gone towards the coastal areas of west Kutch with the big bus along with the block officers and all the officers were following our jeep, (because there was no road to village and our driver only knew the way) we came to know that some of the villages at the borders are been trapped so whatever people can be brought back. All the block officers were requesting me to go back. Normal tendency that if female or a women workers are there they feel they have to take care of us. The village people were moved at the safe place and refused to come out so we all came back, that night in the extreme cyclonic rain I have made the journey in jeep along from Naliya to Bhuj, I have remembered I have not seen any single vehicles and in the midnight only I heard the total road was blocked and it was closed for more than 10 days, no. of small bridges and tress fallen down, I was eye witness to many of them. It was almost midnight I was travelling from Naliya to Bhuj.alone…!
Many time I was not able to share many thing at home otherwise they all will be worried. So today when I see myself alive I feel it’s just luck, I am fortunate. Also many more such risky ventures but that time who was there to stop and I was not aware what is fear?
cont.
સોમવાર, 26 જુલાઈ, 2010
Fortunately stupid 2/ Matured young hood
Guarati will follow:
ગુજરાતીમાં હવે પછી લખીશ. લખી રહી છુ.
Matured young hood:
This is manomanthan so my mind is very much remembering the days when I have joined the work after my graduation. I was and am also human being, a common person, and young, but that was the time I was introduced to the very different world of poverty. When the girls of my age was busy seeing their future life partners, or already got married and serving their in-laws or doing party or dating with their boyfriends, I was moving in the extreme salt pan in Surendranagar and interior villages of Kutch.
When I needed somebody who can handle me, can guide me on many subjects, when I was at the age where I could do some mistakes/ (may be pleasure mistakes also) I have found myself as guardian or a leader to many other colleagues. (Thank God, this was sign that I have to be on my own) That has developed very early maturity in me.
I had to guide my colleagues, I realized I was observed by the colleagues who were under training, I have to tackle their issues, and I have to answer their parents. In both the districts where we were expanding the work we have set up the office and also recruited team from local. So in most of the interviews, parents also used to come with their daughters, and they want to confirm where their girls are going or husbands also want to confirm, so I was been observed and assessed with everything. When we talk about going to villages or to Ahmadabad the parents were always worried. So when you move to the villages not only your colleagues who are really younger or older than you but new in the field will observe but also the women and entire community will also observe you and your character. The kind of cloth you put on and kind of hairstyle you do, kind of language you use, the way your body language everything is under scan. More importantly that is the reflection of your team, very obvious- you are creating the culture.
I am telling you I don’t know how I have done that but I was feeling very happy when almost all parents and husbands of the women were comfortable when I am with their daughters and wives, but that also add the responsibilities as well. Believe me I have to counsel/mentor the team, my colleagues on many things; even many times we have to go their homes to settle many issues. I don’t know whether I was capable to advise anything on any of those issues but you have to perform. I very much remember one day one of the young colleague attempted suicide in office I was not aware for which reason. I was not having any idea on what kind of responsibilities I owned.
Cont.
ગુજરાતીમાં હવે પછી લખીશ. લખી રહી છુ.
Matured young hood:
This is manomanthan so my mind is very much remembering the days when I have joined the work after my graduation. I was and am also human being, a common person, and young, but that was the time I was introduced to the very different world of poverty. When the girls of my age was busy seeing their future life partners, or already got married and serving their in-laws or doing party or dating with their boyfriends, I was moving in the extreme salt pan in Surendranagar and interior villages of Kutch.
When I needed somebody who can handle me, can guide me on many subjects, when I was at the age where I could do some mistakes/ (may be pleasure mistakes also) I have found myself as guardian or a leader to many other colleagues. (Thank God, this was sign that I have to be on my own) That has developed very early maturity in me.
I had to guide my colleagues, I realized I was observed by the colleagues who were under training, I have to tackle their issues, and I have to answer their parents. In both the districts where we were expanding the work we have set up the office and also recruited team from local. So in most of the interviews, parents also used to come with their daughters, and they want to confirm where their girls are going or husbands also want to confirm, so I was been observed and assessed with everything. When we talk about going to villages or to Ahmadabad the parents were always worried. So when you move to the villages not only your colleagues who are really younger or older than you but new in the field will observe but also the women and entire community will also observe you and your character. The kind of cloth you put on and kind of hairstyle you do, kind of language you use, the way your body language everything is under scan. More importantly that is the reflection of your team, very obvious- you are creating the culture.
I am telling you I don’t know how I have done that but I was feeling very happy when almost all parents and husbands of the women were comfortable when I am with their daughters and wives, but that also add the responsibilities as well. Believe me I have to counsel/mentor the team, my colleagues on many things; even many times we have to go their homes to settle many issues. I don’t know whether I was capable to advise anything on any of those issues but you have to perform. I very much remember one day one of the young colleague attempted suicide in office I was not aware for which reason. I was not having any idea on what kind of responsibilities I owned.
Cont.
સોમવાર, 19 જુલાઈ, 2010
Fortunately stupid 1
Gujarati version will follow.
ગુજરાતી હવે પછી લખીશ.ક્ષમાયાચના.
I am in romantic mood today:
Today is the first day of the month “Ashadh” so obviously by default you have romantic mood. After all we all are human being- I am for sure. Seasons always has influence on us, if you believe or not. Today my computer is not giving me full support, my Guajarati key board is not working and I just want to give up now so will write in Gujarati later. May be the computer is also having an influence of the season, some time it also give up.
“Ashadhashya pratham divase”, I am not remembering him for the all great creation, but it was co-incidence that today is the first day of Ashadh month and journey of my thoughts came to this topic about me as stupid person. Kalidasji who was cutting the branch on which he was sitting. Oh please do not misunderstood I am comparing myself. However I have been part of many creation and contributed with whatever limited but best of best ability.
I always have strong feeling stupidity and luck has strong coordination, and it has something to do with the creativity. I am always proud of all that stupidity which I have done or I think that was so stupid on my part or was considered as stupidity. I am glad I was stupid; I normally have not put lot of thoughts on many major decisions in my personal and professional life. However it has proved beneficial. ( to me off course, I am human being and a common person so I always talk about my benefit, we have to be selfish all the time, and we have to follow the values so we have to be honest in saying truth).
Any person with little intelligence can easily and immediately assess about my stupidity and they can conclude that I am really good for nothing. I took time understand this fact. Stupid people always wants to go the reverse way, against the trends, take up the challenges and try to impossible things.
I can say I am stupid person, and I have made many mistakes- I think it would be really good to remember those mistakes and stupidity I am sure you will be able to see all through out.- now my mood looks changing and let me come out from this sarcastic mood, I am not like this.
I am satisfied person:
My world was different until I fell ill. I was feeling that I am the most fortunate person in this world, I was so satisfied with whatever I have achieved in my life, I was never have feeling of lacking anything in life. I was not having that kind of stupid thoughts or wish of lacking money, education or anything in life. (So see, this was stupidity, I was happy because I was stupid.)
Today only one of my friend said “you were like work maniac”. I have seen many of my friends before 20 years at the time of their marriage, and now I met them when their children are grown up. They are also stupid, that time I also found them worried about their education and percentage in exam, even today I found them worrying about their children’s exam and admissions. God! give them some break.
What is my background?
Once during the presentation at IIMA, when I was on full track of making presentation about our initiative- what we are – as an organization/ company, and all that financial performance, marketing strategy etc. -This was routine work when you are heading the initiative, and since I was going at IIMA (Indian Institute of Management Ahmadabad) obviously I thought I will get no. of questions on the financial performance, strategy etc. but to my surprise I was asked very often by all the students (many of them were having some experiences working at the corporate)- “Pls. tell about yourself. We would like to know about you”. I was not able to speak much, was totally confused what to say. It was not habit to tell about myself, however can speak for hours for thousands of women’s life. Since they are part of our life we know them very closely.
That was the time I was thinking about myself. I have never realized these aspects that I have no background, I was having normal and common education, was not having any technical background, or a professional back ground. If I have any problems, there is no one whom I can share or take guidance at least not at the home. But there was always moral support from them.
At home it was really difficult for me to describe what kind of work I am doing or what I am doing. However I have hardly shared my back ground with these details or struggle to any outsiders. Infect I feel little shy to say that I am just Commerce Graduate, later on I realized yes one can always present the case in the context. To me it’s not right way to get opportunity or get sympathy or to be eligible for any position or -------.( stupid again).. (But yes one can always gain by sharing the hard back ground with struggles, that is the most strong bio data and can give you much eligibility. We all at home are really against the tears and crying or using tears as one of the weapons to achieve something or presenting case.
Simply Mona:
There can be simple stories as well. So I put the thought about myself: To me,
(I used to say,) I am Mona Dave, a commerce graduate, and have been part of this initiative for more than 19 years, having experience of working in rural areas etc etc etc.
Unmarried! (happily)
If you are in villages or in some kind of circle you are been asked so we have to answer- Unmarried, no children- when you are abroad you get direct question “ do you have any children?” Yes you have to realized they really do not bother about the first question of are you married?
Fevicol ka majboot jod! ( Strong bonding like a fevicol)
I often been asked what made you to join this sector? (Social or development sector)- I have all the funny answers, may be today I am in little different mood. So lets be very honest to ourselves atleast- I could not say to them that my dear friend -I was not having any other opportunity….! I do not wish to give serious answers right now but gradually you will get why?.
19 years is really long time, and it is very very interesting to see their face when we inform them about this long association.
It is really long association, indeed, and that is always on question mark. Now a days huge amount of turn over of the human resources –hmm-good quality of people, and it always become head ache to retain the good people/staff/or whatever term you want to read,--
Honesty and loyalty?- yes you are right.
It is very difficult to find honesty and loyalty. However in the world where I was associated, loyalty and honesty was not new, there are people since inception and foundations, even for more than 25 years.( I could be last if compete) But still I have seen people who wants to just pass the time, or use the association as stepping stone, or if they find any better opportunity or to find better opportunity, ( off course financially). Many people think they can make their own initiative if they have 2-3 years experience so this question is really obvious, but I don’t know some how my loyal blood do not really understand this question. (Very obvious Mona, in outside world it is called your progress)
Self Respect is must:
When you get satisfaction with what you do and you are convinced with what you do with your work and you find self respect what else do you need? I can understand the feeling of those people who have the theory that money is the important aspects, yes I am with you all, it is, but whatever you earn today it is always not sufficient and not satisfactory. Today if you are earning 1, you want to go to 2 and there is no end of greed and expectations, ambitions. We all at home always take the example of “Valmiki”, we all want to give ourselves best and also to our family but some day we come to know that they really were not asking all those luxury in their life, they were always happy. In my house also none of us were having big expectations or needs so to me self respect and satisfaction is important with the work.( off course work which is ethical). You expect and you give to others as well. We are always culprit of spoiling ourselves and our surrounding. Why we want to ‘give”? Give- provide is feeling with little ego and pride in negative way.
Age? Guess!
Many other questions were always been observed on people’s eye when they see your age, everybody always wanted to know about the age off course, but it is always good to see the guessing face about the age. This world was very different where we have to try to look mature. Very strange, I have to try to look mature and old otherwise people can not take me serious! But it is always a good answer to say what do you think my age would be ( if we see the person is worth asking this question) and it is more pleasure to listen that expected answer- oh you look very young you may be not more than ___( the answer is always unexpected and present you 10 years younger)! I am telling you we know the person is trying to please us, and still we feel so good about that. “Oh that’s complement thank you so much” one can not stop. Fun na??
( age and weight will gradually become the most talking points among the colleagues but it is always after 30’s. It is fun to hear how people are trying to reduce the weight – off course no body is unaware how they have gained. So you should learn atleast one sentence and you have to tell- oh wow you have reduced, and one can see that, you look wonderful. I can tell you that will give a great encouragement in to the person and it is other matter that one put on weight in that happiness.
cont.
ગુજરાતી હવે પછી લખીશ.ક્ષમાયાચના.
I am in romantic mood today:
Today is the first day of the month “Ashadh” so obviously by default you have romantic mood. After all we all are human being- I am for sure. Seasons always has influence on us, if you believe or not. Today my computer is not giving me full support, my Guajarati key board is not working and I just want to give up now so will write in Gujarati later. May be the computer is also having an influence of the season, some time it also give up.
“Ashadhashya pratham divase”, I am not remembering him for the all great creation, but it was co-incidence that today is the first day of Ashadh month and journey of my thoughts came to this topic about me as stupid person. Kalidasji who was cutting the branch on which he was sitting. Oh please do not misunderstood I am comparing myself. However I have been part of many creation and contributed with whatever limited but best of best ability.
I always have strong feeling stupidity and luck has strong coordination, and it has something to do with the creativity. I am always proud of all that stupidity which I have done or I think that was so stupid on my part or was considered as stupidity. I am glad I was stupid; I normally have not put lot of thoughts on many major decisions in my personal and professional life. However it has proved beneficial. ( to me off course, I am human being and a common person so I always talk about my benefit, we have to be selfish all the time, and we have to follow the values so we have to be honest in saying truth).
Any person with little intelligence can easily and immediately assess about my stupidity and they can conclude that I am really good for nothing. I took time understand this fact. Stupid people always wants to go the reverse way, against the trends, take up the challenges and try to impossible things.
I can say I am stupid person, and I have made many mistakes- I think it would be really good to remember those mistakes and stupidity I am sure you will be able to see all through out.- now my mood looks changing and let me come out from this sarcastic mood, I am not like this.
I am satisfied person:
My world was different until I fell ill. I was feeling that I am the most fortunate person in this world, I was so satisfied with whatever I have achieved in my life, I was never have feeling of lacking anything in life. I was not having that kind of stupid thoughts or wish of lacking money, education or anything in life. (So see, this was stupidity, I was happy because I was stupid.)
Today only one of my friend said “you were like work maniac”. I have seen many of my friends before 20 years at the time of their marriage, and now I met them when their children are grown up. They are also stupid, that time I also found them worried about their education and percentage in exam, even today I found them worrying about their children’s exam and admissions. God! give them some break.
What is my background?
Once during the presentation at IIMA, when I was on full track of making presentation about our initiative- what we are – as an organization/ company, and all that financial performance, marketing strategy etc. -This was routine work when you are heading the initiative, and since I was going at IIMA (Indian Institute of Management Ahmadabad) obviously I thought I will get no. of questions on the financial performance, strategy etc. but to my surprise I was asked very often by all the students (many of them were having some experiences working at the corporate)- “Pls. tell about yourself. We would like to know about you”. I was not able to speak much, was totally confused what to say. It was not habit to tell about myself, however can speak for hours for thousands of women’s life. Since they are part of our life we know them very closely.
That was the time I was thinking about myself. I have never realized these aspects that I have no background, I was having normal and common education, was not having any technical background, or a professional back ground. If I have any problems, there is no one whom I can share or take guidance at least not at the home. But there was always moral support from them.
At home it was really difficult for me to describe what kind of work I am doing or what I am doing. However I have hardly shared my back ground with these details or struggle to any outsiders. Infect I feel little shy to say that I am just Commerce Graduate, later on I realized yes one can always present the case in the context. To me it’s not right way to get opportunity or get sympathy or to be eligible for any position or -------.( stupid again).. (But yes one can always gain by sharing the hard back ground with struggles, that is the most strong bio data and can give you much eligibility. We all at home are really against the tears and crying or using tears as one of the weapons to achieve something or presenting case.
Simply Mona:
There can be simple stories as well. So I put the thought about myself: To me,
(I used to say,) I am Mona Dave, a commerce graduate, and have been part of this initiative for more than 19 years, having experience of working in rural areas etc etc etc.
Unmarried! (happily)
If you are in villages or in some kind of circle you are been asked so we have to answer- Unmarried, no children- when you are abroad you get direct question “ do you have any children?” Yes you have to realized they really do not bother about the first question of are you married?
Fevicol ka majboot jod! ( Strong bonding like a fevicol)
I often been asked what made you to join this sector? (Social or development sector)- I have all the funny answers, may be today I am in little different mood. So lets be very honest to ourselves atleast- I could not say to them that my dear friend -I was not having any other opportunity….! I do not wish to give serious answers right now but gradually you will get why?.
19 years is really long time, and it is very very interesting to see their face when we inform them about this long association.
It is really long association, indeed, and that is always on question mark. Now a days huge amount of turn over of the human resources –hmm-good quality of people, and it always become head ache to retain the good people/staff/or whatever term you want to read,--
Honesty and loyalty?- yes you are right.
It is very difficult to find honesty and loyalty. However in the world where I was associated, loyalty and honesty was not new, there are people since inception and foundations, even for more than 25 years.( I could be last if compete) But still I have seen people who wants to just pass the time, or use the association as stepping stone, or if they find any better opportunity or to find better opportunity, ( off course financially). Many people think they can make their own initiative if they have 2-3 years experience so this question is really obvious, but I don’t know some how my loyal blood do not really understand this question. (Very obvious Mona, in outside world it is called your progress)
Self Respect is must:
When you get satisfaction with what you do and you are convinced with what you do with your work and you find self respect what else do you need? I can understand the feeling of those people who have the theory that money is the important aspects, yes I am with you all, it is, but whatever you earn today it is always not sufficient and not satisfactory. Today if you are earning 1, you want to go to 2 and there is no end of greed and expectations, ambitions. We all at home always take the example of “Valmiki”, we all want to give ourselves best and also to our family but some day we come to know that they really were not asking all those luxury in their life, they were always happy. In my house also none of us were having big expectations or needs so to me self respect and satisfaction is important with the work.( off course work which is ethical). You expect and you give to others as well. We are always culprit of spoiling ourselves and our surrounding. Why we want to ‘give”? Give- provide is feeling with little ego and pride in negative way.
Age? Guess!
Many other questions were always been observed on people’s eye when they see your age, everybody always wanted to know about the age off course, but it is always good to see the guessing face about the age. This world was very different where we have to try to look mature. Very strange, I have to try to look mature and old otherwise people can not take me serious! But it is always a good answer to say what do you think my age would be ( if we see the person is worth asking this question) and it is more pleasure to listen that expected answer- oh you look very young you may be not more than ___( the answer is always unexpected and present you 10 years younger)! I am telling you we know the person is trying to please us, and still we feel so good about that. “Oh that’s complement thank you so much” one can not stop. Fun na??
( age and weight will gradually become the most talking points among the colleagues but it is always after 30’s. It is fun to hear how people are trying to reduce the weight – off course no body is unaware how they have gained. So you should learn atleast one sentence and you have to tell- oh wow you have reduced, and one can see that, you look wonderful. I can tell you that will give a great encouragement in to the person and it is other matter that one put on weight in that happiness.
cont.
શનિવાર, 10 જુલાઈ, 2010
struggle? not really! 4
(This in cont. of all earlier blog.)
Clear cut deal with God:
Well this is routine deal at home. When anything happens first thing my mother will do is to pray God and make deal with God, if everything will be all right she will offer 2 candles ( Indian lamps), second thing she would do is “najar utaro” means as per her our belief the bad aura or a aura of a bad eyes. So with small practice she believes it will go away. We all now started believing in her these two practices. She has tremendous trust on God. God always listens to her. Her demand is reasonable though, she never asked for crores of rupees.
ભગવાન સાથેના સોદાઓ/ડીલ- મારી મમ્મીની: ( આ સામાન્ય બાબત છે જોકે): જયારે કઈ પણ થાય માઠું જ તો, એટલે એ બે કામ પહેલા કરે, એક તો ભગવાન પાસે બે દીવા કરવાની બધા રાખે જ રાખે, અને બીજી નજર ઉતારે- જો કોઈ બીમાર પડ્યું હોય તો. હવે તો અમે બધા પણ એમાં માનવા જ માંડ્યા છીએ. એને ભગવાન ઉપર ખુબ જ અને અતિ શ્રદ્ધા છે. જોકે ભગવાન એનું સાંભળે પણ ખરા હો, અને એની માંગણી પણ વ્યાજબી જ હોય જોકે એને કઈ કરોડો રૂપિયા થોડા જોઈએ છે?
Only Mother in illness who else?
માંદગી માં તો માં જ ને :
She used to spend night with me, in the hospital. MY pain was not improving and according to Doctor it should have been improved. He can not continue pain killers, so he was very sure that I was not cooperating, I was not following his instructions. In the night I used to sleep on side, I developed sugar so my legs were paining a lot so I was not able to sleep strait. So Doctor was very furious on my mother, and he scolded her, according to him she is not the right person to spend night because she is really a sensitive person and she can’t control me. I fought with Doctor and told him not to scold my Mother just because your treatment is not working.
એ હોસ્પિટલ માં રાત્રે મારી સાથે સુઈ જાય. મારું દર્દ ઓછુ થતું જ નહતું અને ડોક્ટર ના માટે થવંo જોઈતું હતું. ડોક્ટર મને લાંબા સમય સુધી દુખાવા માં રાહતની દવા આપી શકે નહિ એટલે એમને થોડી શંકા ગઈ કે હું એમને બરાબર સાથ નથી આપતી, એમની કહેલી સંભાળ રાખતી નથી. હા, હું રાત્રે પડખું ફરી જતી હતી, મને એ વખતે જ સુગર ( શર્કરા) વધી જવાથી પગમાં અત્યંત દુખાવો રહેતો એટલે હું સીધા સુઈ જ શક્તિ નહિ. આમેય મને એ વાત નો ખ્યાલ નહોતો કે મારા માટે સીધા સુવું એ બહુ જ અઘરી બાબત હતી. એટલે ડોક્ટર ને લાગ્યું કે મારી માં કારણકે એ બહુ જ માયાળુ અને લાગણીશીલ છે એ મારી સાથે સુવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિ નથી અને એ મારી માં ને બરાબર વઢયા. એટલે પથારી માં પડ્યા પડ્યા એ આપણે ડોક્ટર સાથે જગ્ડાયા. આમેય બીજાના વાંક ગુના કાઢવામાં વાર નાં લાગે એટલે મે એમને જણાવ્યુ કે તમારી ટ્રીટમેન્ટ જ કામ કરી નથી રહી એનો ગુસ્સો મારી માં ઉપર શા માટે?
It was shame for me that at this age I should be serving my mother but she was and is serving me. Do you know one thing? My most of the dispute and disagreement is always with my mother? It is very obvious you fight and feel to disagree with the person whom you love most and also to whom you are always close and near with. We feel there is right to do. Mother never keeps apart her children just because of these dispute or disagreements.
મારે માટે આનાથી વધારે શરમની વાત કઈ કહેવાય જે ઉંમરે મારે મારી માની સેવા કરવી જોઈએ તે ઉંમરે મારી માં મારી સેવા કરે છે.
મારે સૌથી વધારે ઝગડા અને અસંમતી જો કોઈની સાથે હોય તો તે મારી માં સાથે છે. મને લાગે છે કે અહિંસક ઝગડા અને અસમંતી પણ આપણે જેને સૌથી વધારે પ્રેમ કરતા હોય તેની સાથે જ હોય તે સ્વાભાવિક અને જેની સૌથી નજીક રહેતા હોય તેની સાથે તે પણ એ પણ સ્વાભાવિક. એક હક હોય છે, પણ આવા ઝગડા કે વિવાદો ને કારણે કઈ માં પોતાના ને પોતાનાથી અલગ નથી કરતા કઈ?
She hardly could get her education ( Four class). She used to share with me about her education. She was enrolled in the school in Dhrangdhra, but my mother is the only child, and it was also after 20 years of marriage of her parents, (Nana/Ba and Nani) so Ba was very possessive about her only girl child. She will always worried about my mother and if she return home even little late, Mother always found her (Ba) at the door waiting with angry face. Ba used to call back my mother from the school during the school time only to perform many tasks because she was alone at home. Then after time was becoming critical and they have to do migration in search of work in Ahmedabad. So study was left.
મારી માં એનું ભણતર પૂરૂ કરી શકી નહિ ( ચાર ચોપડી). એ અમને બધાને એના ભણતર કેમ અધૂરું રહી ગયું તે જણાવતી. એને ધ્રાંગધ્રાની એક શાળામાં ભણવા જતી. પણ મારી મમ્મી એ એના માતા પિતાનું એક માત્ર સંતાન, અને એ પણ લગ્ન ના ૨૦ વર્ષે, એટલે બા એક તો છોકરી અને પાછી એક ની એક ખુબ જ ચિંતા માં રહે, એ શાળાએ થી જો બે મીનીટ પણ મોડી આવે તો બા લાકડી લઇ ને ઉભા જ હોય. બા મારી માને ચાલુ શાળાએ જ ઘરના ઘણા બધા કામો કરવા દોડાવે કારણ એ એકલા હતા. એ પછી તો પરિસ્થિતિ બગડતી ચાલી અને એમને કામ ની શોધ માં સ્થળાંતર પણ કરવું પડ્યું. એટલે ભણતર રેઢું રહ્યું.
So Nani ( her mother) used to stay with us, and we all have been grown up by her. She was having child after the 20 years of her marriage, at that time if you don’t have child after marriage was not considered good. So that is one of the reasons that she loves the children. My Nani has seen very tough time in her life. My nana ( mother’s father) was not keeping well, he was working in textile mill in Ahmedabad in Saraspur area. The Nani and Mother used to do domestic work in nearby houses, used to grind chili to make it powder etc for survival. She ( Nani- Granma) lost her husband at very young age. She was able to make assets in terms of houses in Dhrangdhra ( her village) and Gold ornaments in smaller income. However she was not aware who will wear the ornaments. However houses are sold in the struggle of survival and marriage of my mother. So whatever Gold left they have decided to use to buy own house.
આ કારણ થી જ બા અમારી સાથે જ રહેતા, અને અમારા બધાનો ઉછેર બા એ જ કર્યો. એ એવો સમય હતો જયારે લગ્ન પછી બાળક ના થાય તો જીવવું જ મુશ્કેલ બની જાય, અને બા ને એક જ સંતાન એટલે જ કદાચ અમે બા નો અઢળક પ્રેમ મેળવ્યો. બા નું જીવન ખુબ જ કઠીન હતું. મારા નાનાની તબિયત બિલકુલ સારી રહેતી નહતી. તેઓ અમદાવાદ ના સરસપુર વિસ્તારની એક મિલમાં જ કામ કરતા હતા. બા અને મમ્મી આસપાસ ના ઘરો માં વાસીદાં, ઠામ, અને મરચા ખાંડવા જેવા અનેક કામો કરતા. પણ નાના તો બાને છોડી ને ચાલી નીકળ્યા ધામમાં.. બા એ કાલા ફોલીને, લોકોના ઘરમાં કામ કરીને પણ બચત કરી ને થોડી ગણી મૂડી અને મિલકતો ઉભી કરી શકી હતી. પણ એમને હંમેશા થતું કે મારા ઘરેણાં તો છે પણ કોણ પહેરશે આ ઘરેણાં? અને કુટુંબની જે મિલકતો હતી ખાસ કરીને ઘર તે તો જીવવાના સંઘર્ષમાં અને મમ્મીના લગ્નમાં વેચાઈ ગયા, એક ઘર રહ્યું. એટલે જ ઘર ખરીદવા માટે ઘરેણાં વેચી કાઢતા તેમને મિનિટનો પણ વિચાર નથી કર્યો.
Same with my father, my mother used to tell me, your father has seen very bad time, he lost his father at very young age, the Grand Father being a Brahmin community was doing work of all the kind of religious procedures like marriage, worshiping, the after death procedures and such. Being Brahmin that time he ( Grand Father- we have never seen him) used to go to ask flour house to house, it is mainly the raw material to make food at home. My father lost her mother when they all were very young ( that was also during the child birth). So my mother told me that they have gone through hunger. Later on my father’s sister who got married at Kolkata she called brothers there. After marriage my mother was staying at Kolkata and then they were called back to Ahmedabad. That was or could be one major reason that my father also loves children and particularly girls.
મારા પિતાની પરિસ્થિતિ કઈ આનાથી વિપરીત નહતી. મમ્મી હંમેશા કહેતી કે તારા પપ્પા એ બહુ જ ખરાબ સમય જોયો છે, એમને એમના માતા પિતા ને બહુજ નાની ઉમર માં ગુમાવ્યા. દાદાજી યજમાન વૃતિ નું ( બ્રાહ્મણનું) કામ કરે એટલે મોટા ભાગે સીધા સમાન ઉપર ઘર ચાલે અને દાદા ઘેર ઘેર લોટ માંગવા પણ જાય. બ્રાહ્મણ માટે આ લોટ માંગીને ખાવું એ તો સામાન્ય બાબત હતી ત્યારે જોકે અત્યારે તો આપણને અજુગતું લાગે. મારા પિતા એ એમની માં ને બહુ નાની ઉમરે ગુમાવ્યા, ( એ પણ છેલ્લી સુવાવડ માં જ ગયા તેવું મા એ કહ્યું હતું ) એટલે એમને બહુ ભૂખમરો જોયો હતો. પણ પછી એમની એકની એક બહેન કે જેમના લગ્ન કલકત્તા માં થયા હતા તેમને ભાઈઓને કલકત્તા બોલાવ્યા. લગ્ન પછી મમ્મી કલકત્તા જ ગયેલ અને પછી ફરી બા એકલા હોતા તેઓ અમદાવાદ આવ્યા અને સ્થાયી થયા. એજ એક મોટું કારણ હોય કે પપ્પા ને પણ બાળકો બહુ વહાલા હતા અને ખાસ કરીને છોકરીઓ.
Our native place is Anjar in Kutch, now it is known because of worst ever Earthquake. Yes, this was the second earthquake experienced by our family members; my father was not there to experience though.
અમારું વતન એ અંજાર છે, અત્યારે તો સૌ કોઈ આ ગામને જાણે છે, ભૂકંપ ને કારણે જ તો. પણ અમારા કુટુંબમાં તો ઘણા એ અગાઉ નો ભૂકંપ જોયો છે જોકે, પણ મારા પિતા તે વખતે ( ૨૦૦૧ માં) હયાત હતા નહિ.
Very few people knew that we have lost no. of family members with blood relationship on the day of earthquake in 2001 in Anjar. It was coincidence that I was working in Kutch district but in the western part. I left the house the early morning on 27th for the immediate relief work and rehabilitation work. I am telling the truth I was not having any idea that time that what amount of devastation I was going to experience and what would be the scale of work. That time I was going through the extreme back ache problem ( my age that time was 30) and I just returned home after 15 days of “aryuvedic” treatment with advise to take more rest. How can one take rest, I took no time to decide to rush.
ઘણા ઓછાને ખબર હશે કે અમે અમારા ઘણા આપ્તજનોને ભૂકંપ માં ગુમાવ્યા છે.નસીબજોગે કે એ જોગાનું જોગ કહેવાય તે વખતે હું કચ્છ માં જ કામ કરતી હતી જોકે પશ્ચિમ કચ્છ માં.મને બરાબર યાદ છે કે ૨૭ મી ના વહેલી સવારે હું અમદાવાદ થી કચ્છ જવા રવાના થઇ હતી, તત્કાલ રાહત કામ માટે અને પછી પુનઃવસન ના કામો માટે. હું સાચું કહું તો તે વખતે મે બિલકુલ અંદાજ હતો નહિ કે આ ભૂકંપની કેટલી વ્યાપકતા કે વિનાશક્તાનું રૂપ હું જોવા જઈ રહી છુ અને કેવડું મોટુ કામ હશે ! એ વખતે પણ હું કમર ના દર્દ થી ખુબ જ પીડાતી ( મારી ઉમર એ વખતે ૩૦ હતી) હતી અને ૧૫ દિવસ આર્યુવેદિક સારવાર કરાવીને પાછી જ આવી હતી એવી સલાહ સાથે કે મારે ખુબ જ આરામ કરવો. કેવી રીતે કોઈ આરામ કરે આવા વખતે, મે તો એક મીનીટ નો ય વિચાર કર્યો નહિ ને કચ્છ ભણી દોડી...!
Uff, I have gone in to the deep memories of my days in Kutch and I think right now I am holding myself to write about that. But I promise I will share about that for sure.
કચ્છ નું નામ પડતા જ મારી ઘણી યાદો તાજી થઇ અને મન તે વિષે લખવા પ્રેરાયું પણ મે એને રોકયુ પણ હું વચન આપું છુ કે હું લખીશ ચોક્કસ.
Clear cut deal with God:
Well this is routine deal at home. When anything happens first thing my mother will do is to pray God and make deal with God, if everything will be all right she will offer 2 candles ( Indian lamps), second thing she would do is “najar utaro” means as per her our belief the bad aura or a aura of a bad eyes. So with small practice she believes it will go away. We all now started believing in her these two practices. She has tremendous trust on God. God always listens to her. Her demand is reasonable though, she never asked for crores of rupees.
ભગવાન સાથેના સોદાઓ/ડીલ- મારી મમ્મીની: ( આ સામાન્ય બાબત છે જોકે): જયારે કઈ પણ થાય માઠું જ તો, એટલે એ બે કામ પહેલા કરે, એક તો ભગવાન પાસે બે દીવા કરવાની બધા રાખે જ રાખે, અને બીજી નજર ઉતારે- જો કોઈ બીમાર પડ્યું હોય તો. હવે તો અમે બધા પણ એમાં માનવા જ માંડ્યા છીએ. એને ભગવાન ઉપર ખુબ જ અને અતિ શ્રદ્ધા છે. જોકે ભગવાન એનું સાંભળે પણ ખરા હો, અને એની માંગણી પણ વ્યાજબી જ હોય જોકે એને કઈ કરોડો રૂપિયા થોડા જોઈએ છે?
Only Mother in illness who else?
માંદગી માં તો માં જ ને :
She used to spend night with me, in the hospital. MY pain was not improving and according to Doctor it should have been improved. He can not continue pain killers, so he was very sure that I was not cooperating, I was not following his instructions. In the night I used to sleep on side, I developed sugar so my legs were paining a lot so I was not able to sleep strait. So Doctor was very furious on my mother, and he scolded her, according to him she is not the right person to spend night because she is really a sensitive person and she can’t control me. I fought with Doctor and told him not to scold my Mother just because your treatment is not working.
એ હોસ્પિટલ માં રાત્રે મારી સાથે સુઈ જાય. મારું દર્દ ઓછુ થતું જ નહતું અને ડોક્ટર ના માટે થવંo જોઈતું હતું. ડોક્ટર મને લાંબા સમય સુધી દુખાવા માં રાહતની દવા આપી શકે નહિ એટલે એમને થોડી શંકા ગઈ કે હું એમને બરાબર સાથ નથી આપતી, એમની કહેલી સંભાળ રાખતી નથી. હા, હું રાત્રે પડખું ફરી જતી હતી, મને એ વખતે જ સુગર ( શર્કરા) વધી જવાથી પગમાં અત્યંત દુખાવો રહેતો એટલે હું સીધા સુઈ જ શક્તિ નહિ. આમેય મને એ વાત નો ખ્યાલ નહોતો કે મારા માટે સીધા સુવું એ બહુ જ અઘરી બાબત હતી. એટલે ડોક્ટર ને લાગ્યું કે મારી માં કારણકે એ બહુ જ માયાળુ અને લાગણીશીલ છે એ મારી સાથે સુવા માટે યોગ્ય વ્યક્તિ નથી અને એ મારી માં ને બરાબર વઢયા. એટલે પથારી માં પડ્યા પડ્યા એ આપણે ડોક્ટર સાથે જગ્ડાયા. આમેય બીજાના વાંક ગુના કાઢવામાં વાર નાં લાગે એટલે મે એમને જણાવ્યુ કે તમારી ટ્રીટમેન્ટ જ કામ કરી નથી રહી એનો ગુસ્સો મારી માં ઉપર શા માટે?
It was shame for me that at this age I should be serving my mother but she was and is serving me. Do you know one thing? My most of the dispute and disagreement is always with my mother? It is very obvious you fight and feel to disagree with the person whom you love most and also to whom you are always close and near with. We feel there is right to do. Mother never keeps apart her children just because of these dispute or disagreements.
મારે માટે આનાથી વધારે શરમની વાત કઈ કહેવાય જે ઉંમરે મારે મારી માની સેવા કરવી જોઈએ તે ઉંમરે મારી માં મારી સેવા કરે છે.
મારે સૌથી વધારે ઝગડા અને અસંમતી જો કોઈની સાથે હોય તો તે મારી માં સાથે છે. મને લાગે છે કે અહિંસક ઝગડા અને અસમંતી પણ આપણે જેને સૌથી વધારે પ્રેમ કરતા હોય તેની સાથે જ હોય તે સ્વાભાવિક અને જેની સૌથી નજીક રહેતા હોય તેની સાથે તે પણ એ પણ સ્વાભાવિક. એક હક હોય છે, પણ આવા ઝગડા કે વિવાદો ને કારણે કઈ માં પોતાના ને પોતાનાથી અલગ નથી કરતા કઈ?
She hardly could get her education ( Four class). She used to share with me about her education. She was enrolled in the school in Dhrangdhra, but my mother is the only child, and it was also after 20 years of marriage of her parents, (Nana/Ba and Nani) so Ba was very possessive about her only girl child. She will always worried about my mother and if she return home even little late, Mother always found her (Ba) at the door waiting with angry face. Ba used to call back my mother from the school during the school time only to perform many tasks because she was alone at home. Then after time was becoming critical and they have to do migration in search of work in Ahmedabad. So study was left.
મારી માં એનું ભણતર પૂરૂ કરી શકી નહિ ( ચાર ચોપડી). એ અમને બધાને એના ભણતર કેમ અધૂરું રહી ગયું તે જણાવતી. એને ધ્રાંગધ્રાની એક શાળામાં ભણવા જતી. પણ મારી મમ્મી એ એના માતા પિતાનું એક માત્ર સંતાન, અને એ પણ લગ્ન ના ૨૦ વર્ષે, એટલે બા એક તો છોકરી અને પાછી એક ની એક ખુબ જ ચિંતા માં રહે, એ શાળાએ થી જો બે મીનીટ પણ મોડી આવે તો બા લાકડી લઇ ને ઉભા જ હોય. બા મારી માને ચાલુ શાળાએ જ ઘરના ઘણા બધા કામો કરવા દોડાવે કારણ એ એકલા હતા. એ પછી તો પરિસ્થિતિ બગડતી ચાલી અને એમને કામ ની શોધ માં સ્થળાંતર પણ કરવું પડ્યું. એટલે ભણતર રેઢું રહ્યું.
So Nani ( her mother) used to stay with us, and we all have been grown up by her. She was having child after the 20 years of her marriage, at that time if you don’t have child after marriage was not considered good. So that is one of the reasons that she loves the children. My Nani has seen very tough time in her life. My nana ( mother’s father) was not keeping well, he was working in textile mill in Ahmedabad in Saraspur area. The Nani and Mother used to do domestic work in nearby houses, used to grind chili to make it powder etc for survival. She ( Nani- Granma) lost her husband at very young age. She was able to make assets in terms of houses in Dhrangdhra ( her village) and Gold ornaments in smaller income. However she was not aware who will wear the ornaments. However houses are sold in the struggle of survival and marriage of my mother. So whatever Gold left they have decided to use to buy own house.
આ કારણ થી જ બા અમારી સાથે જ રહેતા, અને અમારા બધાનો ઉછેર બા એ જ કર્યો. એ એવો સમય હતો જયારે લગ્ન પછી બાળક ના થાય તો જીવવું જ મુશ્કેલ બની જાય, અને બા ને એક જ સંતાન એટલે જ કદાચ અમે બા નો અઢળક પ્રેમ મેળવ્યો. બા નું જીવન ખુબ જ કઠીન હતું. મારા નાનાની તબિયત બિલકુલ સારી રહેતી નહતી. તેઓ અમદાવાદ ના સરસપુર વિસ્તારની એક મિલમાં જ કામ કરતા હતા. બા અને મમ્મી આસપાસ ના ઘરો માં વાસીદાં, ઠામ, અને મરચા ખાંડવા જેવા અનેક કામો કરતા. પણ નાના તો બાને છોડી ને ચાલી નીકળ્યા ધામમાં.. બા એ કાલા ફોલીને, લોકોના ઘરમાં કામ કરીને પણ બચત કરી ને થોડી ગણી મૂડી અને મિલકતો ઉભી કરી શકી હતી. પણ એમને હંમેશા થતું કે મારા ઘરેણાં તો છે પણ કોણ પહેરશે આ ઘરેણાં? અને કુટુંબની જે મિલકતો હતી ખાસ કરીને ઘર તે તો જીવવાના સંઘર્ષમાં અને મમ્મીના લગ્નમાં વેચાઈ ગયા, એક ઘર રહ્યું. એટલે જ ઘર ખરીદવા માટે ઘરેણાં વેચી કાઢતા તેમને મિનિટનો પણ વિચાર નથી કર્યો.
Same with my father, my mother used to tell me, your father has seen very bad time, he lost his father at very young age, the Grand Father being a Brahmin community was doing work of all the kind of religious procedures like marriage, worshiping, the after death procedures and such. Being Brahmin that time he ( Grand Father- we have never seen him) used to go to ask flour house to house, it is mainly the raw material to make food at home. My father lost her mother when they all were very young ( that was also during the child birth). So my mother told me that they have gone through hunger. Later on my father’s sister who got married at Kolkata she called brothers there. After marriage my mother was staying at Kolkata and then they were called back to Ahmedabad. That was or could be one major reason that my father also loves children and particularly girls.
મારા પિતાની પરિસ્થિતિ કઈ આનાથી વિપરીત નહતી. મમ્મી હંમેશા કહેતી કે તારા પપ્પા એ બહુ જ ખરાબ સમય જોયો છે, એમને એમના માતા પિતા ને બહુજ નાની ઉમર માં ગુમાવ્યા. દાદાજી યજમાન વૃતિ નું ( બ્રાહ્મણનું) કામ કરે એટલે મોટા ભાગે સીધા સમાન ઉપર ઘર ચાલે અને દાદા ઘેર ઘેર લોટ માંગવા પણ જાય. બ્રાહ્મણ માટે આ લોટ માંગીને ખાવું એ તો સામાન્ય બાબત હતી ત્યારે જોકે અત્યારે તો આપણને અજુગતું લાગે. મારા પિતા એ એમની માં ને બહુ નાની ઉમરે ગુમાવ્યા, ( એ પણ છેલ્લી સુવાવડ માં જ ગયા તેવું મા એ કહ્યું હતું ) એટલે એમને બહુ ભૂખમરો જોયો હતો. પણ પછી એમની એકની એક બહેન કે જેમના લગ્ન કલકત્તા માં થયા હતા તેમને ભાઈઓને કલકત્તા બોલાવ્યા. લગ્ન પછી મમ્મી કલકત્તા જ ગયેલ અને પછી ફરી બા એકલા હોતા તેઓ અમદાવાદ આવ્યા અને સ્થાયી થયા. એજ એક મોટું કારણ હોય કે પપ્પા ને પણ બાળકો બહુ વહાલા હતા અને ખાસ કરીને છોકરીઓ.
Our native place is Anjar in Kutch, now it is known because of worst ever Earthquake. Yes, this was the second earthquake experienced by our family members; my father was not there to experience though.
અમારું વતન એ અંજાર છે, અત્યારે તો સૌ કોઈ આ ગામને જાણે છે, ભૂકંપ ને કારણે જ તો. પણ અમારા કુટુંબમાં તો ઘણા એ અગાઉ નો ભૂકંપ જોયો છે જોકે, પણ મારા પિતા તે વખતે ( ૨૦૦૧ માં) હયાત હતા નહિ.
Very few people knew that we have lost no. of family members with blood relationship on the day of earthquake in 2001 in Anjar. It was coincidence that I was working in Kutch district but in the western part. I left the house the early morning on 27th for the immediate relief work and rehabilitation work. I am telling the truth I was not having any idea that time that what amount of devastation I was going to experience and what would be the scale of work. That time I was going through the extreme back ache problem ( my age that time was 30) and I just returned home after 15 days of “aryuvedic” treatment with advise to take more rest. How can one take rest, I took no time to decide to rush.
ઘણા ઓછાને ખબર હશે કે અમે અમારા ઘણા આપ્તજનોને ભૂકંપ માં ગુમાવ્યા છે.નસીબજોગે કે એ જોગાનું જોગ કહેવાય તે વખતે હું કચ્છ માં જ કામ કરતી હતી જોકે પશ્ચિમ કચ્છ માં.મને બરાબર યાદ છે કે ૨૭ મી ના વહેલી સવારે હું અમદાવાદ થી કચ્છ જવા રવાના થઇ હતી, તત્કાલ રાહત કામ માટે અને પછી પુનઃવસન ના કામો માટે. હું સાચું કહું તો તે વખતે મે બિલકુલ અંદાજ હતો નહિ કે આ ભૂકંપની કેટલી વ્યાપકતા કે વિનાશક્તાનું રૂપ હું જોવા જઈ રહી છુ અને કેવડું મોટુ કામ હશે ! એ વખતે પણ હું કમર ના દર્દ થી ખુબ જ પીડાતી ( મારી ઉમર એ વખતે ૩૦ હતી) હતી અને ૧૫ દિવસ આર્યુવેદિક સારવાર કરાવીને પાછી જ આવી હતી એવી સલાહ સાથે કે મારે ખુબ જ આરામ કરવો. કેવી રીતે કોઈ આરામ કરે આવા વખતે, મે તો એક મીનીટ નો ય વિચાર કર્યો નહિ ને કચ્છ ભણી દોડી...!
Uff, I have gone in to the deep memories of my days in Kutch and I think right now I am holding myself to write about that. But I promise I will share about that for sure.
કચ્છ નું નામ પડતા જ મારી ઘણી યાદો તાજી થઇ અને મન તે વિષે લખવા પ્રેરાયું પણ મે એને રોકયુ પણ હું વચન આપું છુ કે હું લખીશ ચોક્કસ.
રવિવાર, 4 જુલાઈ, 2010
Struggle? Not really 3
The word “Mother” is the enough and there is no need to write about any mother, at least I am incapable of writing about her. For me my mother is the most ideal and capable person and she is the source of inspiration. Whatever I am today and whatever I have done is just because of her silent, humble contribution to my life. I could achieve whatever little in my professional life with her support, she never ask many questions like, what do you do, where are you going, what are you earning? Etc. because she trusts her own blood.
“માં” શબ્દ જ ઘણું બધું કહેવા માટે પુરતો છે, અને એના વિષે કઈ કહેવું અને કઈ લખવું એ બહુ મોટો પડકાર છે, કમ સે કમ હું તો લખવા માટે અસમર્થ જ છુ. મારા માટે મારી માં જ હમેશા મારો આદર્શ અને પ્રેરણા છે, દુનિયા માં કોઈ સૌથી સમર્થ વ્યક્તિ હોય તો મારી માં જ હોઈ શકે. આજે હું કઈ પણ છુ તે મારી માં નો ફાળો છે, એકદમ નમ્ર અને શાંત કહેવાય એવો ફાળો. હું જે પણ કઈ મારી વ્યવસાયિક જીવન માં હાંસલ કરી શકી છુ તે તેના જ સતત સહકાર ને કારણે જ છે, એણે ક્યારેય મને એવા કોઈ પ્રશ્નો પૂછ્યા નથી જેમ કે, ક્યાં જાય છે, શું કામ કરે છે, કેટલા પૈસા મળે વિગેરે. કારણ એને પોતાના લોહીમાં જ વિશ્વાસ હતો.
My mother was always having one big complaint that I am not spending enough time with her. She always has lot to share and tell but as usual I was having that popular answer “no time Mammi”. I used to leave house little late, but it was because I am night person, I used to wake up late, and my day starts late. Everything used to be ready i.e. food and etc. So I can leave the home and perform my duties. I really do not know how to manage my work, and never wear watch so I don’t know what time I should leave the office. Result is that I come home very late, and when I entered the home I need food first, it is another matter that I never feel like eating or feeling of hunger when I am at office, but as soon as I enter the home I can’t speak anything but I need food. (According to my Bhabhi- Brother’s wife, for me home is like Yatri nivas- guest house, and I use it only for food and bed)
મારી માં ને હમેશા એક જ ફરિયાદ રહેતી, કે હું એને સમય જ નથી આપતી, એને બહુ જ કહેવું હોય, પણ મારો એજ પ્રચલિત જવાબ હોય “મમ્મી હમણાં નહિ સમય જ નથી પછી વાત કરીશું”. હું સવારે ઓફિસે થોડા મોડા જ જાઉં, કારણ કે હું મોડી ઉઠવા વાળી, મારા ભાઈ ના શબ્દમાં “સૂર્યવંશી”. કારણ કે હું રાત્રે કામ કરવા માં જ માનું તેથી ઉઠું મોડી, એટલે મારો દિવસ મોડો શરુ થાય. ઓફીસ જવા તૈયાર થાઉં ત્યારે તો બધું જ તૈયાર હોય, ખાવાનું અને બધું જ જેથી હું મારું કામ વ્યવસ્થિત રીતે કરી શકું. મને મારા કામ ને કેવી રીતે બરાબર મેનેજ કરવું તે આવડે નહિ કદાચ એટલે જ મને કયા સમયે ઓફિસે થી ઉઠી ને ઘેર આવવું તે ખબર જ નાં પડે, જેના પરિણામે ઘરે મોડા જવાનું. જેવી ઘર માં પ્રવેશું ત્યારે સૌ પહેલા મને ભુખ જ લાગી હોય, અને એ બીજી વાત છે કે દિવસ દરમિયાન કે કામ સમયે મને ભુખ જેવી લાગણી નાં થાય, પણ જેવા ઘરમાં પ્રવેશીએ એટલે ખાવા જ જોઈએ, કઈ જ બોલવા ચાલવાનું ભાન જ કે તાકાત જ નાં હોય. ( મારા ભાભી નાં માટે મારા માટે ઘર એ એક ધરમશાળા છે જેનો હું સુવા અને ખાવા માટે જ ઉપયોગ કરું છુ.)
Most of the time I used to enter the home with phone in my hand ( today I hate using mobile phone but that time I was feeling myself incomplete without mobile phone) and continues till late. I very much remember many time my dinner and changing of cloths etc are done with conversation on phone. We used to work with international agencies so they start their day when we finish our day, so there is no question of winding up earlier or you cant. My day always spent with no. of meetings so I will have to spend some time for creating writing, and emails etc in night, and that’s it again I don’t know where to stop, my energy increases in the night. Again I forcibly have to shut down the computer when my mother used to shout in the mid sleep. I used to work with computer in the room where she used to sleep.
મોટા ભાગે ઘર માં પ્રવેશું ત્યારે ફોન ઉપર વાત ચાલતી જ હોય અને ઘણી વાર તો ખાવાનું, કપડા બદલવાનું વિગેરે કામો ફોન કોલ ચાલતો હોય ત્યારે જ કરતી તેવું મને યાદ છે. ( અત્યારે તો મને મોબાઈલ ફોન કે ફોન ઉપર જ નફરત છે, જોકે પણ ત્યારે તો જાણે ફોન વગર આપનું જીવન અધૂરું જ હતું ). અમે આંતરરાષ્ટ્રીય સંસ્થાઓ સાથે કામ કરીએ એટલે આપણી ઓફીસ નો સમય જયારે ખતમ થાય ત્યારે એમનો શરુ થાય એટેલે આપણો સમય પુરો થયો એવું ગણાય જ નહિ.દિવસ દરમિયાન મીટીંગો માં જાય કે જાત જાત ના કામ માં એટલે રાત્રે લખવાના અને ઈ મેઈલ ના કામો કરવા જ રહ્યા અને એમાંય ક્યાં કામ અટકાવવું તેજ ખબર નાં પડે, મારી શક્તિઓ રાત્રે જ ખીલે મને સુઝ જ રાત્રે પડે. એટલે ફરી મારે ના છુટકે મમ્મી અડધી રાત્રે જયારે ઊંઘ માં ને ઊંઘ માં બુમ પાડે એટલે બંધ કરું પડે. હું મમ્મી જે રૂમ માં સુઈ જાય તે જ રૂમ માં એના માથા ઉપર જ કોમ્પુટર ઉપર કામ કરું.
When I was ill I realized her life has not changed, she was struggling earlier and she is still struggling. My mother’s day will never change, I very much remember when I was studying, my entire education was in our kitchen in old house and was having habit of speaking loudly, the house was like a railway coach, so the light always used to flash on mammy and papa who used to slip in the middle room on ground. My father badly hate light, but I very much remember he never used to say anything because he knew study was important. Even today the situation of my mother is same but here, not for her discomfort but just she was worried about my health. “ even big people also goes to home on time and sleep on time but look at you?”
જયારે હું બીમાર હતી ત્યારે મને એ વાતનો બરાબર આભાસ થયો કે મારી માં નું જીવન જરા પણ બદલાયું નથી, પહેલા પણ એ સંઘર્ષ કરી રહી હતી અને આજે પણ એ સંઘર્ષ કરી રહી છે. મારી માં ના દિવસો કદાચ ક્યારેય નહિ બદલાય? મને બરાબર યાદ છે જયારે હું ભણતી હતી, રસોડા માં જ ભણવાનું અને રસોડા નો પ્રકાશ સીધો બીજા રૂમ માં જમીન ઉપર સુતેલ મારા મમ્મી અને પપ્પા ના મો ઉપર જ પડતો. એ ઘર ટ્રેઈન નાં ડબ્બા જેવું હતું એટલે. મારા પપ્પાને પ્રકાશ/ લાઈટ થી નફરત હતી પણ ક્યારેય એ મને કશું બોલ્યા ના હતા, કારણકે એમના માટે ભણતર વધારે મહત્વ નું હતું. આજે પણ મારી માં ની પરિસ્થિતિ એ જ છે, પણ આજે એને ચિંતા એની અગવડ માટે ન રહેતી પણ મારા આરોગ્ય માટે રહેતી. “મોટા મોટા લોકો ( કરોડો કમાનાર) પણ ઘેર સમયસર પહોચી જાય છે અને સમયસર સુઈ જાય છે અને તું?
So due to my illness there is no need to say anything but, my mother was the most worried person. We spent lot of time, we really talked a lot and I asked her lot of thing about her child hood etc. She was having captured “Mona”.
In any case in the sickness I always need my mother with me any how. During these all time she was with me always and there was not a single day where she may have felt relaxed. For Mother, children are always on priority. All her set programmes got disturbed, to go to Temple, to go to attend the “path” on every Thursday, To go to “Bhajan” on “agiaaras” or that sort of holy day, and Diwali and event or any celebration related to Diwali.
Well nobody could enjoy Diwali at home, how could they? I will never forget this last Diwali, this was the Diwali for which I have received the biggest and most important gift, or greetings, or best wishes or sweet, which has pushed me in to trauma and shock. During those days I used to close my eyes and think this should be the end of life. But when I think about the life of many including my Mother I thought I am really immature to give such a bad and negative thought, I am not the person who give up without doing any efforts.
I realized my Mother was so well organizes and all her tasks during the day are so set, she respects time, and so punctual ( shame on me- I am never punctual/was) if she is not reaching on time she will not attend any event or function. Every day sharp at 7 p.m. is the time for Mummi to watch the Gujarati News and nobody can come in between her and T.V. she will go furious.
એટલે મારી માંદગી ના સમયે કઈ કહેવાની થોડી જરૂર હોય કે મારી માં સૌથી વધુ ચિંતિત રહેતી. અમે ઘણો સમય જોડે વિતાવ્યો, ઘણી વાતો કરી, અને મે એને એની ઘણી બાળપણની વાતો પણ પૂછી. આખરે ને એક બંધાયેલ “મોના “ મળી ગઈ. અને કોઈ પણ માંદગી ના સમયે મને માં જ જોઈએ. મારી માંદગી ના સમયે એ હમેશા મારી સાથે હતી અને એવો એકપણ દિવસ નથી કે એને ક્યારેય “હાશ” અનુભવી હોય. માં ના માટે તો છોકરો જ અગ્રીમતા હોય ને? એના બધા જ કાર્યક્રમોમાં વિક્ષેપ પડ્યો, દરરોજ સવારે મંદિર જવાનું, દર ગુરુવારે પાઠ માં જવાનું, અગીઆરસ કે એવા દિવસો એ ભજન માં જવાનું, દિવાળી અને તેને લગતી તમામ બાબતો કે ઉજવણી. મને એ એહસાસ થયો કે મારી મમ્મી નો દિવસ બહુ જ ગોઠવાયેલો હોય છે, સમય સર બધું જ કરવાની અને સમય ની એટલી પાકી ( મને શરમ આવે હું ક્યારેય નથી), અગર સમયસર નાં પહોચાય તો એ કોઈ જગ્યા એ કે પાઠ માં જાય જ નહી. સાંજે સાત વાગે સમાચાર જોવા એટલે જોવા અને એમાં જો કોઈ પણ વચ્ચે ખલેલ પાડે તો માનો મીજાસ જોવા જેવો.
ખેર, ઘરમાં કોઈએ પણ દિવાળી ઉજવી નહિ અને ઉજવે પણ કેવી રીતે? હું તો આ પાછલી દિવાળી ને ક્યારેય નહિ ભૂલું કોઈ ખાસ કારણ માટે. આ દિવાળીએ જ મે જીવનની બહુ મોટી શુભેચ્છા, કે દિવાળી ભેટ કે મીઠાઈ કહી શકાય તે મેળવી. બસ મારા માટે આખી દુનિયા થંભી ગઈ. એ દિવસોમાં હું આંખ બંધ કરી ને વિચારતી કે હે ભગવાન બસ હવે આ આંખો ખુલે જ નહિ તો કેવું સારું? પણ પછી જયારે હું બીજા ઘણાને જોવું તેમની પીડાને જોઉં અને મારી પોતાની માં વિષે જ યાદ કરું તો મને લાગ્યું કે આવો ગંદો અને નકારાત્મક વિચાર એ મારી અપરિપક્વતા જ કહેવાય અને હું કઈ એવી વ્યક્તિ નથી કે કશાય પ્રયત્નો વગર હું બસ હથિયાર હેઠા મૂકી દઉં.
“માં” શબ્દ જ ઘણું બધું કહેવા માટે પુરતો છે, અને એના વિષે કઈ કહેવું અને કઈ લખવું એ બહુ મોટો પડકાર છે, કમ સે કમ હું તો લખવા માટે અસમર્થ જ છુ. મારા માટે મારી માં જ હમેશા મારો આદર્શ અને પ્રેરણા છે, દુનિયા માં કોઈ સૌથી સમર્થ વ્યક્તિ હોય તો મારી માં જ હોઈ શકે. આજે હું કઈ પણ છુ તે મારી માં નો ફાળો છે, એકદમ નમ્ર અને શાંત કહેવાય એવો ફાળો. હું જે પણ કઈ મારી વ્યવસાયિક જીવન માં હાંસલ કરી શકી છુ તે તેના જ સતત સહકાર ને કારણે જ છે, એણે ક્યારેય મને એવા કોઈ પ્રશ્નો પૂછ્યા નથી જેમ કે, ક્યાં જાય છે, શું કામ કરે છે, કેટલા પૈસા મળે વિગેરે. કારણ એને પોતાના લોહીમાં જ વિશ્વાસ હતો.
My mother was always having one big complaint that I am not spending enough time with her. She always has lot to share and tell but as usual I was having that popular answer “no time Mammi”. I used to leave house little late, but it was because I am night person, I used to wake up late, and my day starts late. Everything used to be ready i.e. food and etc. So I can leave the home and perform my duties. I really do not know how to manage my work, and never wear watch so I don’t know what time I should leave the office. Result is that I come home very late, and when I entered the home I need food first, it is another matter that I never feel like eating or feeling of hunger when I am at office, but as soon as I enter the home I can’t speak anything but I need food. (According to my Bhabhi- Brother’s wife, for me home is like Yatri nivas- guest house, and I use it only for food and bed)
મારી માં ને હમેશા એક જ ફરિયાદ રહેતી, કે હું એને સમય જ નથી આપતી, એને બહુ જ કહેવું હોય, પણ મારો એજ પ્રચલિત જવાબ હોય “મમ્મી હમણાં નહિ સમય જ નથી પછી વાત કરીશું”. હું સવારે ઓફિસે થોડા મોડા જ જાઉં, કારણ કે હું મોડી ઉઠવા વાળી, મારા ભાઈ ના શબ્દમાં “સૂર્યવંશી”. કારણ કે હું રાત્રે કામ કરવા માં જ માનું તેથી ઉઠું મોડી, એટલે મારો દિવસ મોડો શરુ થાય. ઓફીસ જવા તૈયાર થાઉં ત્યારે તો બધું જ તૈયાર હોય, ખાવાનું અને બધું જ જેથી હું મારું કામ વ્યવસ્થિત રીતે કરી શકું. મને મારા કામ ને કેવી રીતે બરાબર મેનેજ કરવું તે આવડે નહિ કદાચ એટલે જ મને કયા સમયે ઓફિસે થી ઉઠી ને ઘેર આવવું તે ખબર જ નાં પડે, જેના પરિણામે ઘરે મોડા જવાનું. જેવી ઘર માં પ્રવેશું ત્યારે સૌ પહેલા મને ભુખ જ લાગી હોય, અને એ બીજી વાત છે કે દિવસ દરમિયાન કે કામ સમયે મને ભુખ જેવી લાગણી નાં થાય, પણ જેવા ઘરમાં પ્રવેશીએ એટલે ખાવા જ જોઈએ, કઈ જ બોલવા ચાલવાનું ભાન જ કે તાકાત જ નાં હોય. ( મારા ભાભી નાં માટે મારા માટે ઘર એ એક ધરમશાળા છે જેનો હું સુવા અને ખાવા માટે જ ઉપયોગ કરું છુ.)
Most of the time I used to enter the home with phone in my hand ( today I hate using mobile phone but that time I was feeling myself incomplete without mobile phone) and continues till late. I very much remember many time my dinner and changing of cloths etc are done with conversation on phone. We used to work with international agencies so they start their day when we finish our day, so there is no question of winding up earlier or you cant. My day always spent with no. of meetings so I will have to spend some time for creating writing, and emails etc in night, and that’s it again I don’t know where to stop, my energy increases in the night. Again I forcibly have to shut down the computer when my mother used to shout in the mid sleep. I used to work with computer in the room where she used to sleep.
મોટા ભાગે ઘર માં પ્રવેશું ત્યારે ફોન ઉપર વાત ચાલતી જ હોય અને ઘણી વાર તો ખાવાનું, કપડા બદલવાનું વિગેરે કામો ફોન કોલ ચાલતો હોય ત્યારે જ કરતી તેવું મને યાદ છે. ( અત્યારે તો મને મોબાઈલ ફોન કે ફોન ઉપર જ નફરત છે, જોકે પણ ત્યારે તો જાણે ફોન વગર આપનું જીવન અધૂરું જ હતું ). અમે આંતરરાષ્ટ્રીય સંસ્થાઓ સાથે કામ કરીએ એટલે આપણી ઓફીસ નો સમય જયારે ખતમ થાય ત્યારે એમનો શરુ થાય એટેલે આપણો સમય પુરો થયો એવું ગણાય જ નહિ.દિવસ દરમિયાન મીટીંગો માં જાય કે જાત જાત ના કામ માં એટલે રાત્રે લખવાના અને ઈ મેઈલ ના કામો કરવા જ રહ્યા અને એમાંય ક્યાં કામ અટકાવવું તેજ ખબર નાં પડે, મારી શક્તિઓ રાત્રે જ ખીલે મને સુઝ જ રાત્રે પડે. એટલે ફરી મારે ના છુટકે મમ્મી અડધી રાત્રે જયારે ઊંઘ માં ને ઊંઘ માં બુમ પાડે એટલે બંધ કરું પડે. હું મમ્મી જે રૂમ માં સુઈ જાય તે જ રૂમ માં એના માથા ઉપર જ કોમ્પુટર ઉપર કામ કરું.
When I was ill I realized her life has not changed, she was struggling earlier and she is still struggling. My mother’s day will never change, I very much remember when I was studying, my entire education was in our kitchen in old house and was having habit of speaking loudly, the house was like a railway coach, so the light always used to flash on mammy and papa who used to slip in the middle room on ground. My father badly hate light, but I very much remember he never used to say anything because he knew study was important. Even today the situation of my mother is same but here, not for her discomfort but just she was worried about my health. “ even big people also goes to home on time and sleep on time but look at you?”
જયારે હું બીમાર હતી ત્યારે મને એ વાતનો બરાબર આભાસ થયો કે મારી માં નું જીવન જરા પણ બદલાયું નથી, પહેલા પણ એ સંઘર્ષ કરી રહી હતી અને આજે પણ એ સંઘર્ષ કરી રહી છે. મારી માં ના દિવસો કદાચ ક્યારેય નહિ બદલાય? મને બરાબર યાદ છે જયારે હું ભણતી હતી, રસોડા માં જ ભણવાનું અને રસોડા નો પ્રકાશ સીધો બીજા રૂમ માં જમીન ઉપર સુતેલ મારા મમ્મી અને પપ્પા ના મો ઉપર જ પડતો. એ ઘર ટ્રેઈન નાં ડબ્બા જેવું હતું એટલે. મારા પપ્પાને પ્રકાશ/ લાઈટ થી નફરત હતી પણ ક્યારેય એ મને કશું બોલ્યા ના હતા, કારણકે એમના માટે ભણતર વધારે મહત્વ નું હતું. આજે પણ મારી માં ની પરિસ્થિતિ એ જ છે, પણ આજે એને ચિંતા એની અગવડ માટે ન રહેતી પણ મારા આરોગ્ય માટે રહેતી. “મોટા મોટા લોકો ( કરોડો કમાનાર) પણ ઘેર સમયસર પહોચી જાય છે અને સમયસર સુઈ જાય છે અને તું?
So due to my illness there is no need to say anything but, my mother was the most worried person. We spent lot of time, we really talked a lot and I asked her lot of thing about her child hood etc. She was having captured “Mona”.
In any case in the sickness I always need my mother with me any how. During these all time she was with me always and there was not a single day where she may have felt relaxed. For Mother, children are always on priority. All her set programmes got disturbed, to go to Temple, to go to attend the “path” on every Thursday, To go to “Bhajan” on “agiaaras” or that sort of holy day, and Diwali and event or any celebration related to Diwali.
Well nobody could enjoy Diwali at home, how could they? I will never forget this last Diwali, this was the Diwali for which I have received the biggest and most important gift, or greetings, or best wishes or sweet, which has pushed me in to trauma and shock. During those days I used to close my eyes and think this should be the end of life. But when I think about the life of many including my Mother I thought I am really immature to give such a bad and negative thought, I am not the person who give up without doing any efforts.
I realized my Mother was so well organizes and all her tasks during the day are so set, she respects time, and so punctual ( shame on me- I am never punctual/was) if she is not reaching on time she will not attend any event or function. Every day sharp at 7 p.m. is the time for Mummi to watch the Gujarati News and nobody can come in between her and T.V. she will go furious.
એટલે મારી માંદગી ના સમયે કઈ કહેવાની થોડી જરૂર હોય કે મારી માં સૌથી વધુ ચિંતિત રહેતી. અમે ઘણો સમય જોડે વિતાવ્યો, ઘણી વાતો કરી, અને મે એને એની ઘણી બાળપણની વાતો પણ પૂછી. આખરે ને એક બંધાયેલ “મોના “ મળી ગઈ. અને કોઈ પણ માંદગી ના સમયે મને માં જ જોઈએ. મારી માંદગી ના સમયે એ હમેશા મારી સાથે હતી અને એવો એકપણ દિવસ નથી કે એને ક્યારેય “હાશ” અનુભવી હોય. માં ના માટે તો છોકરો જ અગ્રીમતા હોય ને? એના બધા જ કાર્યક્રમોમાં વિક્ષેપ પડ્યો, દરરોજ સવારે મંદિર જવાનું, દર ગુરુવારે પાઠ માં જવાનું, અગીઆરસ કે એવા દિવસો એ ભજન માં જવાનું, દિવાળી અને તેને લગતી તમામ બાબતો કે ઉજવણી. મને એ એહસાસ થયો કે મારી મમ્મી નો દિવસ બહુ જ ગોઠવાયેલો હોય છે, સમય સર બધું જ કરવાની અને સમય ની એટલી પાકી ( મને શરમ આવે હું ક્યારેય નથી), અગર સમયસર નાં પહોચાય તો એ કોઈ જગ્યા એ કે પાઠ માં જાય જ નહી. સાંજે સાત વાગે સમાચાર જોવા એટલે જોવા અને એમાં જો કોઈ પણ વચ્ચે ખલેલ પાડે તો માનો મીજાસ જોવા જેવો.
ખેર, ઘરમાં કોઈએ પણ દિવાળી ઉજવી નહિ અને ઉજવે પણ કેવી રીતે? હું તો આ પાછલી દિવાળી ને ક્યારેય નહિ ભૂલું કોઈ ખાસ કારણ માટે. આ દિવાળીએ જ મે જીવનની બહુ મોટી શુભેચ્છા, કે દિવાળી ભેટ કે મીઠાઈ કહી શકાય તે મેળવી. બસ મારા માટે આખી દુનિયા થંભી ગઈ. એ દિવસોમાં હું આંખ બંધ કરી ને વિચારતી કે હે ભગવાન બસ હવે આ આંખો ખુલે જ નહિ તો કેવું સારું? પણ પછી જયારે હું બીજા ઘણાને જોવું તેમની પીડાને જોઉં અને મારી પોતાની માં વિષે જ યાદ કરું તો મને લાગ્યું કે આવો ગંદો અને નકારાત્મક વિચાર એ મારી અપરિપક્વતા જ કહેવાય અને હું કઈ એવી વ્યક્તિ નથી કે કશાય પ્રયત્નો વગર હું બસ હથિયાર હેઠા મૂકી દઉં.
સોમવાર, 28 જૂન, 2010
Struggle? Not really 2
Struggle? Not really! 2
સંઘર્ષ? નહિ તો!
હમમ! હું થોડી આળસુ બની ગઈ લાગુ છુ, આ ફૂટબોલ ના કારણે જ તો. હું ક્યારેય એટલી નસીબદાર તો હતી જ નહિ કે શાંતિ થી આરામ થી ફૂટબોલ મેચ જોઈ શકું. એ તો એક સ્વપ્નું જ કેહવાય. પણ અત્યારે તો મને એક તક મળી છે, કેમ ચૂકાય? મને હમેશા એક ઈચ્છા હતી કે ભગવાન મને પૂછે કે માંગ માંગ માંગે તે આપું તો હું કહું હે ભગવાન મને બપોરે ઊંઘવાની તક આપ. પણ જયારે મારી પાસે દિવસ અને રાત ઊંઘ ઊંઘ જ કરવાની તક હતી ત્યારે હું માનસિક તનાવ ને કારણે કરી શકી નહિ, તો હવે આ બીજી જે ઈચ્છા છે તેને શા માટે જતી કરવી?
Hmm, I am becoming little lazy because of the foot ball matches! I was never able to see the football or any other sports with little relaxing manner. But currently I have the opportunity. I always was having one big wish if God will ask to fulfill,” God I want to sleep in the afternoon” when I was having all the time to sleep day and night I was not able to sleep, so I don’t want to let the other wish go.
I try to improve my language, but English is not my language, and hence I sometime find it little difficult to express in English, but then I think hey put aside the English; you are also finding it hard in Gujarati! But this is also result of doing something extra ordinary, some thing innovative, and you never get satisfied.
I am trying to tell myself –“ hey you are human being, you always can not create miracles dear, you can be common person, you can also do mistakes , you can be a failure and you can do the work like normal people. Why you always want to become different?”
મારી ભાષા સુધારવાની કોશિશ કરું છુ, અંગ્રેજી મારી ભાષા નથી એટલે ઘણું બધું અંગ્રેજી માં વ્યક્ત કરતા તકલીફ પડે, પણ ઘણી વાર લાગે કે અંગ્રેજી ને બાજુ પર મુક, ગુજરાતી માં પણ ફાંફા પડે. પણ આમાં પણ કઈક નવું કરવાની કઈક જુદું કરવાની તમન્ના નડે ને ક્યારેય સંતોષ જ નાં થાય.
હું મારી જાત ને સમજાવવાની ઘણી કોશિશ કરું છે કે “ એ મોના તું પણ અંતે તો એક માનસ જ છે, હંમેશા તું કઈ જાદુ જ કરે એવું જરુરી નથી, હમેશા તું કઈ સફળ થાય તે જરૂરી નથી, તું પણ ભૂલો કરી શકે છે, અને તું પણ સામાન્ય માનસ ની જેમ કામ કરી શકે છે. હમેશા તને કેમ કઈક અલગ જ રહેવાની તમન્ના હોય છે?
તો આગળની મારી વિચારો અને મનોમંથન ની યાત્રા ને આગળ વધારું તો, મે ઘણું વિચાર્યું અને મને લાગે કે આ એક સમુદ્ર મંથન જ છે. સમુદ્ર મંથન દરમિયાન ઝેર પણ નીકળ્યું અને અમૃત પણ નીકળ્યું, એવી જ રીતે મારા મગજ નું મનોમંથન પણ સારા અને નરસા, નકારાત્મક અને હકારાત્મક એવા બેય વિચારો ઓકે છે, હું પ્રયત્ન કરું કે સારા જ લખું.
So to continue from the earlier journey of my manomanthan, I again give a thought and I feel its like a “Samudra Manthan”. During the process of Samudra Manthan, there was poison and also the amrut, my mind also is going through the journey of thought which is mix of good and bad, positive and negative but I am trying to keep all the negative thought with me.
મારા પિતા/ પપ્પાને વર્ણન કરવા મારી પાસે પુરતા શબ્દો નથી, પણ એ એક જુદી જ દુનિયા ના હતા. એ ક્યારેય જાતી, અસ્પૃશ્યતા, કે એવા કોઈ રૂઢીચુસ્ત વિચારો માં માનતા જ નહિ. સકીનાબેન જે મારા પિતાના મો બોલા બહેન હતા, જે પપ્પાની ઓફીસ ના પ્રવેશ દ્વાર પાસે નાની નાની ખાવાની વસ્તુઓ જેવીકે પીપર, ચોકલેટ્સ, વિગેરે વેચતા. પપ્પાની ઓફીસ ઝકરિયા મસ્જીદ ની સામે ના પગથિયા ઉપર હતી. સકીઅબેનનું આખું કુટુંબ જાને અમારું કુટુંબ હતું. મને બરાબર ખબર છે, ગમે તેવી સ્થિતિમાં પણ જેવી કે કોમી દંગલ પપ્પાને ક્યારેય કોઈ અસલામતી લાગી નથી, પણ એવા કોઈ પણ સમયે તેઓ હમેશા પપ્પાની મદદ જ કરતા. કોઈ પણ તહેવાર પપ્પા એકલા ઉજવી જ નાં શકે કે, જ્યાં સુધી જે જે તહેવાર ને લગતી વસ્તુઓ જેવી કે, પતંગ, ફટાકડા કે મીઠાઈ -પહેલા પોતાની આસપાસ રહેલ આવા કુટુંબના સભ્યોને નાં આપે ત્યાં સુધી.
અડધી રાતે એ એકદમ ઉભા થઇ ને ઘરની બહાર ચાલતી પકડે અને મળસ્કે ( વહેલી સવારે) આવે. “ મને રાત્રે ભજનનો અવાજ સંભળાયો એટલે અવાજની દિશામાં હું ગયો”. આવા ભજન સામાન્ય રીતે કોઈ દુર વસ્તી માં થાય પણ પપ્પા જેનું નામ, ભજન તો છોડાય જ કેમ? આ કલાકારો જે દિવસે પ્યાલા બરની, જેવા કામ કરે અને રાત્રે ભજન ગાય, અને જો સારા, બરાબર દાદ દે એવા શ્રોતા મળે તો વહેલી સવાર સુધી ભજન ચાલે. આ થોડા શાસ્ત્રીય શૈલી+ લોક આધારિત ભજનો હોય છે. એમને પોતે પોતાના તબલા પણ વસાવેલ અને રાત્રે ભજનની કેસેટ ઉપર રીઆઝ કરે, મોટા ભાગે સવારે ૪ વાગ્યામાં કરે. પૂછાતા જ નહિ કે પાડોશીની શું હાલત થતી હશે? પણ એમના સ્વભાવ ના કારણે કોઈએ ક્યારેય ફરિયાદ જ નથી કરી. ઘેર દૂધ આપવા આવતા જશુબેન ના ઘેર ખાટલે બેસીને ચા પી આવે. ટૂંક માં હું અને અમે ઘર ના બધાજ કોઈ પણ વાતાવરણ માં રહી શકીએ અને ગમે તેવા અવાજ માં પણ સુઈ શકીએ.
I don’t know I don’t have word to describe my Father but he was of the different world. He never believed in caste, untouchability or any other conservative beliefs. Sakinaben who used to sell small nick necks – small foodies and chocolates etc at the steps opposite Zakaria Masjid and at the entrance of my father’s office and her entire family was also our family and she was a sister of Papa. I very much remember in any kind of disturbances like communal riot, Papa never felt insecure and he was always been helped by them. My father never or can not enjoy any festivals alone, in any festival he will first give the sweets, or Kites, or crackers to them and also to others.
In midnight or late night suddenly he will wake up, and will leave the home, he will come early morning. “ I could hear the Bhajan somewhere so I followed the sound” Mostly this kind of Bhajan used to happen in far slum but he will make sure he go and listen. This is a typical kind of folk-classic bhajans. The artist usually do the work of “pyala barni” ( they take old cloth and barter with still or plastic vessels/ the best recyclers) and in the night they used to sing. If they found good listeners who really appreiciate and applause the bhajan continues till early morning. He also has taken Tabla and he used to practice it along the tape recorder from 4 in the morning. It must be the nightmare for the neighbors but none of them have ever complaint about it, may be because of the father’s nature. In short I and we always feel comfortable in any situation, and can sleep well even in the middle of lots of noise.
મારી મમ્મી ના કહેવા મુજબ અમે હંમેશા ભાડા ના ઘર માં જ રહેલા ( તે વખતે), અને મે જ્યાંથી માર બાળપણ ને યાદ કરી શકું છુ તે વખતે જે ઘર માં રહેતા હતા તે ૧૦ નું ઘર હતું. એ મારા ફોઈબા નું ઘર હતું અને તે વખતે તે ઈચ્છતા હતા કે ઘર ખાલી થાય. મારી મમ્મી એ બરાબર જીદ કરી કે હવે તો મારે પોતાનું જ ઘર જોઈએ, કોઈ પણ ભોગે, જે પણ છે તે વેચી નાખો, અને હું સુકો રોટલો અને મરચું ખાઇશ પણ ઘર તો પોતાનું જ. એ વખતે મને બરાબર યાદ છે કે અમારું ઘર હંમેશા મહેમાનો થી સંબંધીઓથી ભરેલું રહેતું, કોઈ સરકારી પરીક્ષા આપવા આવે તો કોઈ ભણવા તો કોઈ નોકરી ની શોધ માં. મારી માંને રોજ નું લાવી ને રોજ રાંધતા મે જોઈ છે, એ રોજ ઘરમાં કરિયાણાનો સમાન લાવે, તેલ, ઘઉં, ખાંડ, કેરોસીન લેવા રેશનની દુકાન ની લાઈન માં ઉભી રહે. એ વખતે અમે પ્રાઈમસ વાપરતા અને મને બરાબર યાદ છે હું કોલેજ ના બીજા વર્ષમાં હતી ત્યાં સુધી તો પ્રાઈમસ જ વાપરતા. એ અમારું ઘર, એક રૂમ હતો, અને બે મોટી મોટી અગાશી બેય બાજુ, સાથે એક નાનો લોબી એરિયા. એ એક મોટા બંગલા નો ઉપરનો ભાગ હતો. ( હજી પણ છે) એક દિવસ મે મારા પપ્પા, મમ્મી અને બા ( નાની) ને કબાટ ની સામે બેસીને વાતો કરતા જોયા. મારા મમ્મી એ એના બધા જ ઘરેણાં અને સોનું પપ્પાને ઘર ખરીદવા આપી દીધું. કશું જ બચ્યું નહિ, પણ એના માટે એનું ઘર જે માત્ર એના માટે નહિ પણ બધા માટે હતું તે મહત્વુંનું હતું.
કોઈ પણ વ્યક્તિ એ દર્દ કે લાગણી ને વ્યક્ત કરવા અશક્ત છે, જયારે, કાલા ફોલી ફોલીને, કોઈ ના ઘરના કામો કરીને, મરચા ખાંડી ખાંડી, ને પેટે પાટા બાંધીને ઉભી કરેલ મિલકતો કે સોનું વેચવું પડે, પણ મારી માં જેનું નામ, જેને ક્યારેય એ સોનાને યાદ કર્યું નથી કે એક આંશુ સુધા સારું નથી. આજ દિવસ સુધી મે એને ક્યારેય મારું ઘર કહેતા સાંભળી નથી કે એવું કોઈ અભિમાન કરતા જોઈ નથી. સોના ને શું કરવું છે? ભવિષ્ય એના માટે વધારે અગત્યનું હતું પોતાના બાળકો નું. પપ્પા જે પણ કઈ ઘર ખર્ચ ના પૈસા આપે તેમાં થી પણ બચત કરી ને ઘર કેવી રીતે ચલાવવું તે તો એના સિવાય કોઈ જ નાં કરી શકે. મેનેજમેન્ટ ના પાઠ માત્ર શીખવાડી નહિ પણ કરી બતાવે એ એના સિવાય કોઈ બીજો ના જ હોઈ શકે.
According to my mother we always have stayed in rented house and that house was 10th one. It was my aunt’s ( my father’s sister) and hence now she want that to be vacated. My mother insisted that she wants her own house now at any cost, she said to my father I will survive only on bread but I need my own house! That time I also very much remember our home was always full of guests and many of them stay for longer time. Ahmedabad being central and hub for many activities, relative used to stay either to give exam, study or to find jobs. I could see my mother was brining grocery on day to day basis, she used to go the ration shop and stand in queue for sugar, kerosene, and other stuff. We use primus for cooking. It was only one room house with two big terraces on both the side. It was the upper floor of the big bungalow. One day in midnight I have seen my mother and her mother along with my father was seating in front of cupboard. My mother has given all her Gold ornaments to my father to buy house. Nothing was left out but for her house or home was more important than Gold ornaments.
Do you think any body in this world will be able to describe the feelings of the person who is giving up all her asset and ornaments of Gold which was created with hard efforts like, in villages you get cotton to pluck at home, by doing domestic work at others home, hand grining of chili’s! But that was my mother who never have put second thought, she never remembered that Gold nor felt sorry about it till date. I have never heard saying her that “it is my house” or taken from my money or taking pride about it. For her future of her children was more important. She run the house with whatever limited money given by father, but she even save the money. I don’t think anybody can teach me the lesson of management than her, she is the implementer, and she never advises but do it.
સંઘર્ષ? નહિ તો!
હમમ! હું થોડી આળસુ બની ગઈ લાગુ છુ, આ ફૂટબોલ ના કારણે જ તો. હું ક્યારેય એટલી નસીબદાર તો હતી જ નહિ કે શાંતિ થી આરામ થી ફૂટબોલ મેચ જોઈ શકું. એ તો એક સ્વપ્નું જ કેહવાય. પણ અત્યારે તો મને એક તક મળી છે, કેમ ચૂકાય? મને હમેશા એક ઈચ્છા હતી કે ભગવાન મને પૂછે કે માંગ માંગ માંગે તે આપું તો હું કહું હે ભગવાન મને બપોરે ઊંઘવાની તક આપ. પણ જયારે મારી પાસે દિવસ અને રાત ઊંઘ ઊંઘ જ કરવાની તક હતી ત્યારે હું માનસિક તનાવ ને કારણે કરી શકી નહિ, તો હવે આ બીજી જે ઈચ્છા છે તેને શા માટે જતી કરવી?
Hmm, I am becoming little lazy because of the foot ball matches! I was never able to see the football or any other sports with little relaxing manner. But currently I have the opportunity. I always was having one big wish if God will ask to fulfill,” God I want to sleep in the afternoon” when I was having all the time to sleep day and night I was not able to sleep, so I don’t want to let the other wish go.
I try to improve my language, but English is not my language, and hence I sometime find it little difficult to express in English, but then I think hey put aside the English; you are also finding it hard in Gujarati! But this is also result of doing something extra ordinary, some thing innovative, and you never get satisfied.
I am trying to tell myself –“ hey you are human being, you always can not create miracles dear, you can be common person, you can also do mistakes , you can be a failure and you can do the work like normal people. Why you always want to become different?”
મારી ભાષા સુધારવાની કોશિશ કરું છુ, અંગ્રેજી મારી ભાષા નથી એટલે ઘણું બધું અંગ્રેજી માં વ્યક્ત કરતા તકલીફ પડે, પણ ઘણી વાર લાગે કે અંગ્રેજી ને બાજુ પર મુક, ગુજરાતી માં પણ ફાંફા પડે. પણ આમાં પણ કઈક નવું કરવાની કઈક જુદું કરવાની તમન્ના નડે ને ક્યારેય સંતોષ જ નાં થાય.
હું મારી જાત ને સમજાવવાની ઘણી કોશિશ કરું છે કે “ એ મોના તું પણ અંતે તો એક માનસ જ છે, હંમેશા તું કઈ જાદુ જ કરે એવું જરુરી નથી, હમેશા તું કઈ સફળ થાય તે જરૂરી નથી, તું પણ ભૂલો કરી શકે છે, અને તું પણ સામાન્ય માનસ ની જેમ કામ કરી શકે છે. હમેશા તને કેમ કઈક અલગ જ રહેવાની તમન્ના હોય છે?
તો આગળની મારી વિચારો અને મનોમંથન ની યાત્રા ને આગળ વધારું તો, મે ઘણું વિચાર્યું અને મને લાગે કે આ એક સમુદ્ર મંથન જ છે. સમુદ્ર મંથન દરમિયાન ઝેર પણ નીકળ્યું અને અમૃત પણ નીકળ્યું, એવી જ રીતે મારા મગજ નું મનોમંથન પણ સારા અને નરસા, નકારાત્મક અને હકારાત્મક એવા બેય વિચારો ઓકે છે, હું પ્રયત્ન કરું કે સારા જ લખું.
So to continue from the earlier journey of my manomanthan, I again give a thought and I feel its like a “Samudra Manthan”. During the process of Samudra Manthan, there was poison and also the amrut, my mind also is going through the journey of thought which is mix of good and bad, positive and negative but I am trying to keep all the negative thought with me.
મારા પિતા/ પપ્પાને વર્ણન કરવા મારી પાસે પુરતા શબ્દો નથી, પણ એ એક જુદી જ દુનિયા ના હતા. એ ક્યારેય જાતી, અસ્પૃશ્યતા, કે એવા કોઈ રૂઢીચુસ્ત વિચારો માં માનતા જ નહિ. સકીનાબેન જે મારા પિતાના મો બોલા બહેન હતા, જે પપ્પાની ઓફીસ ના પ્રવેશ દ્વાર પાસે નાની નાની ખાવાની વસ્તુઓ જેવીકે પીપર, ચોકલેટ્સ, વિગેરે વેચતા. પપ્પાની ઓફીસ ઝકરિયા મસ્જીદ ની સામે ના પગથિયા ઉપર હતી. સકીઅબેનનું આખું કુટુંબ જાને અમારું કુટુંબ હતું. મને બરાબર ખબર છે, ગમે તેવી સ્થિતિમાં પણ જેવી કે કોમી દંગલ પપ્પાને ક્યારેય કોઈ અસલામતી લાગી નથી, પણ એવા કોઈ પણ સમયે તેઓ હમેશા પપ્પાની મદદ જ કરતા. કોઈ પણ તહેવાર પપ્પા એકલા ઉજવી જ નાં શકે કે, જ્યાં સુધી જે જે તહેવાર ને લગતી વસ્તુઓ જેવી કે, પતંગ, ફટાકડા કે મીઠાઈ -પહેલા પોતાની આસપાસ રહેલ આવા કુટુંબના સભ્યોને નાં આપે ત્યાં સુધી.
અડધી રાતે એ એકદમ ઉભા થઇ ને ઘરની બહાર ચાલતી પકડે અને મળસ્કે ( વહેલી સવારે) આવે. “ મને રાત્રે ભજનનો અવાજ સંભળાયો એટલે અવાજની દિશામાં હું ગયો”. આવા ભજન સામાન્ય રીતે કોઈ દુર વસ્તી માં થાય પણ પપ્પા જેનું નામ, ભજન તો છોડાય જ કેમ? આ કલાકારો જે દિવસે પ્યાલા બરની, જેવા કામ કરે અને રાત્રે ભજન ગાય, અને જો સારા, બરાબર દાદ દે એવા શ્રોતા મળે તો વહેલી સવાર સુધી ભજન ચાલે. આ થોડા શાસ્ત્રીય શૈલી+ લોક આધારિત ભજનો હોય છે. એમને પોતે પોતાના તબલા પણ વસાવેલ અને રાત્રે ભજનની કેસેટ ઉપર રીઆઝ કરે, મોટા ભાગે સવારે ૪ વાગ્યામાં કરે. પૂછાતા જ નહિ કે પાડોશીની શું હાલત થતી હશે? પણ એમના સ્વભાવ ના કારણે કોઈએ ક્યારેય ફરિયાદ જ નથી કરી. ઘેર દૂધ આપવા આવતા જશુબેન ના ઘેર ખાટલે બેસીને ચા પી આવે. ટૂંક માં હું અને અમે ઘર ના બધાજ કોઈ પણ વાતાવરણ માં રહી શકીએ અને ગમે તેવા અવાજ માં પણ સુઈ શકીએ.
I don’t know I don’t have word to describe my Father but he was of the different world. He never believed in caste, untouchability or any other conservative beliefs. Sakinaben who used to sell small nick necks – small foodies and chocolates etc at the steps opposite Zakaria Masjid and at the entrance of my father’s office and her entire family was also our family and she was a sister of Papa. I very much remember in any kind of disturbances like communal riot, Papa never felt insecure and he was always been helped by them. My father never or can not enjoy any festivals alone, in any festival he will first give the sweets, or Kites, or crackers to them and also to others.
In midnight or late night suddenly he will wake up, and will leave the home, he will come early morning. “ I could hear the Bhajan somewhere so I followed the sound” Mostly this kind of Bhajan used to happen in far slum but he will make sure he go and listen. This is a typical kind of folk-classic bhajans. The artist usually do the work of “pyala barni” ( they take old cloth and barter with still or plastic vessels/ the best recyclers) and in the night they used to sing. If they found good listeners who really appreiciate and applause the bhajan continues till early morning. He also has taken Tabla and he used to practice it along the tape recorder from 4 in the morning. It must be the nightmare for the neighbors but none of them have ever complaint about it, may be because of the father’s nature. In short I and we always feel comfortable in any situation, and can sleep well even in the middle of lots of noise.
મારી મમ્મી ના કહેવા મુજબ અમે હંમેશા ભાડા ના ઘર માં જ રહેલા ( તે વખતે), અને મે જ્યાંથી માર બાળપણ ને યાદ કરી શકું છુ તે વખતે જે ઘર માં રહેતા હતા તે ૧૦ નું ઘર હતું. એ મારા ફોઈબા નું ઘર હતું અને તે વખતે તે ઈચ્છતા હતા કે ઘર ખાલી થાય. મારી મમ્મી એ બરાબર જીદ કરી કે હવે તો મારે પોતાનું જ ઘર જોઈએ, કોઈ પણ ભોગે, જે પણ છે તે વેચી નાખો, અને હું સુકો રોટલો અને મરચું ખાઇશ પણ ઘર તો પોતાનું જ. એ વખતે મને બરાબર યાદ છે કે અમારું ઘર હંમેશા મહેમાનો થી સંબંધીઓથી ભરેલું રહેતું, કોઈ સરકારી પરીક્ષા આપવા આવે તો કોઈ ભણવા તો કોઈ નોકરી ની શોધ માં. મારી માંને રોજ નું લાવી ને રોજ રાંધતા મે જોઈ છે, એ રોજ ઘરમાં કરિયાણાનો સમાન લાવે, તેલ, ઘઉં, ખાંડ, કેરોસીન લેવા રેશનની દુકાન ની લાઈન માં ઉભી રહે. એ વખતે અમે પ્રાઈમસ વાપરતા અને મને બરાબર યાદ છે હું કોલેજ ના બીજા વર્ષમાં હતી ત્યાં સુધી તો પ્રાઈમસ જ વાપરતા. એ અમારું ઘર, એક રૂમ હતો, અને બે મોટી મોટી અગાશી બેય બાજુ, સાથે એક નાનો લોબી એરિયા. એ એક મોટા બંગલા નો ઉપરનો ભાગ હતો. ( હજી પણ છે) એક દિવસ મે મારા પપ્પા, મમ્મી અને બા ( નાની) ને કબાટ ની સામે બેસીને વાતો કરતા જોયા. મારા મમ્મી એ એના બધા જ ઘરેણાં અને સોનું પપ્પાને ઘર ખરીદવા આપી દીધું. કશું જ બચ્યું નહિ, પણ એના માટે એનું ઘર જે માત્ર એના માટે નહિ પણ બધા માટે હતું તે મહત્વુંનું હતું.
કોઈ પણ વ્યક્તિ એ દર્દ કે લાગણી ને વ્યક્ત કરવા અશક્ત છે, જયારે, કાલા ફોલી ફોલીને, કોઈ ના ઘરના કામો કરીને, મરચા ખાંડી ખાંડી, ને પેટે પાટા બાંધીને ઉભી કરેલ મિલકતો કે સોનું વેચવું પડે, પણ મારી માં જેનું નામ, જેને ક્યારેય એ સોનાને યાદ કર્યું નથી કે એક આંશુ સુધા સારું નથી. આજ દિવસ સુધી મે એને ક્યારેય મારું ઘર કહેતા સાંભળી નથી કે એવું કોઈ અભિમાન કરતા જોઈ નથી. સોના ને શું કરવું છે? ભવિષ્ય એના માટે વધારે અગત્યનું હતું પોતાના બાળકો નું. પપ્પા જે પણ કઈ ઘર ખર્ચ ના પૈસા આપે તેમાં થી પણ બચત કરી ને ઘર કેવી રીતે ચલાવવું તે તો એના સિવાય કોઈ જ નાં કરી શકે. મેનેજમેન્ટ ના પાઠ માત્ર શીખવાડી નહિ પણ કરી બતાવે એ એના સિવાય કોઈ બીજો ના જ હોઈ શકે.
According to my mother we always have stayed in rented house and that house was 10th one. It was my aunt’s ( my father’s sister) and hence now she want that to be vacated. My mother insisted that she wants her own house now at any cost, she said to my father I will survive only on bread but I need my own house! That time I also very much remember our home was always full of guests and many of them stay for longer time. Ahmedabad being central and hub for many activities, relative used to stay either to give exam, study or to find jobs. I could see my mother was brining grocery on day to day basis, she used to go the ration shop and stand in queue for sugar, kerosene, and other stuff. We use primus for cooking. It was only one room house with two big terraces on both the side. It was the upper floor of the big bungalow. One day in midnight I have seen my mother and her mother along with my father was seating in front of cupboard. My mother has given all her Gold ornaments to my father to buy house. Nothing was left out but for her house or home was more important than Gold ornaments.
Do you think any body in this world will be able to describe the feelings of the person who is giving up all her asset and ornaments of Gold which was created with hard efforts like, in villages you get cotton to pluck at home, by doing domestic work at others home, hand grining of chili’s! But that was my mother who never have put second thought, she never remembered that Gold nor felt sorry about it till date. I have never heard saying her that “it is my house” or taken from my money or taking pride about it. For her future of her children was more important. She run the house with whatever limited money given by father, but she even save the money. I don’t think anybody can teach me the lesson of management than her, she is the implementer, and she never advises but do it.
શનિવાર, 26 જૂન, 2010
Struggle? Not really 1
I promise to write about myself but I was not able to write earlier. I feel myself incomplete without my family (my definition of family is very different though) and I feel little incapable of writing about me without mentioning my own people and if I write about myself it will be like crime or an injustice, because you are and your life is made of no. of contribution. Discussion with my brother on astrological front is still going on, ( in any case we always have the habit of challenging the routine- I am talking about myself) and we always want to become un common, stand out different, however I am still not aware where my life is going on? I am not able to understand where this path going? I am no where. Well whatever happened to me or weather my time is good or bad but I can say that for sure that your time is improving my sister, I was having an opportunity to go to the Railway station to see off my sister and her family, I have seen better facility like wheel chair and car for the senior citizens and also for people with physical disabilities.
અગાઉ મે મારા વિષે લખવાનું જણાવ્યું પણ લખી શકી જ નહિ. કદાચ હું અધૂરી છું અને મારો પરિચય આપવા હું મારી જાત ને અસમર્થ ગણું છુ અને ફરી મને એવું લાગે છે કે જો હું મારા વિષે જ લખું તો એ ગુનો છે, અન્યાય છે કારણકે આપણે જે હોઈએ છે તેમાં ઘણાનું યોગદાન હોય છે, આપના કુટુંબ નો ( કુટુંબ ની વ્યાખ્યા મારી થોડી જુદી છે જોકે). ખેર મારા ભાઈ સાથે જ્યોતીષવિદ્યા અને ભવિષ્ય વિષે ની ચર્ચા ચાલુ જ છે, અને રહેશે ( આમેય આપણને રૂટીન અને ઘરેડ માં ચાલતી બાબતો ને પડકારવાની કોઈ ખોટી આદત હોય છે, આપણે ( હું તો મારી વાત કરું છું) અસામાન્ય બનવા માંગતા હોઈએ જ. પણ રસ્તો આ ક્યાં જાય છે મુજને ખબર નથી, હું ક્યાં છુ તે જ નથી જણાતી. મારો સમય સારો આવે કે હોય કે ખરાબ હોય પણ તારો સમય સુધરી રહ્યો છે એ તો પાકું મારી બહેન, મને હમણા વેકેશન માં એના દીકરાને મળવા આવેલ મારી બહેન ને રેલ્વે સ્ટેશન મુકવા ગઈ ત્યારે મે બહુ જ સારી ગુણવત્તા ની વ્હીલચેર અને અશક્તો, વૃદ્ધો અને અપંગ માટે ની ખાસ ગાડી ની વ્યવસ્થા જોઈ.
It’s always challenging to write, and I realize, sometime you feel like writing and many time you seem like lacking of inspiration. That may be the excuse but yes you need some stress, you need some inspiration, and I can perform better in stress. Writing is one of the toughest task, you think a lot and as soon as you start writing you feel like lost. But let my writing go wherever it goes.
લખવું એ એક પડકાર છે, ક્યારેક જ તમને લખવાનું મન થાય અને મોટા ભાગે તમને કોઈ પ્રેરણા નો અભાવ લાગે. કદાચ એ એક બહાનું હોઈ શકે, પણ હા, ખુબ ચિંતા કે તનાવ હોય તો તમે લખી શકો કે તમને એક લખવાની પ્રેરણા મળે, અને હું તો ચિંતા કે તનાવમાં જ વધારે સારું કામ કરી શકું કે પરિણામ લાવી શકું છુ તે પાકું છે. લખવાનું કામ સૌથી અઘરામાં અઘરું કામ છે, તમે વિચારો ઘણું પણ લખવા જાઓ તો જાણે શૂન્ય થઇ જાવ, તમને લાગે કે આ લખાણ ક્યાં જઈ રહ્યું છે, પણ જવાદો એ જાય તે દિશા માં.
When I opened my eye means the time I am able to recollect my memories of childhood it was in middle of struggle and family disturbance. It is very unclear memories, little gloomy.
My mother was pregnant and we were supposed to change the house. We have been gifted by twin – one brother and one sister with very critical delivery for my mother. Doctor was little skeptical of who will be the survival but thank God, all 3 of them have survived, one of them is my sister about whom I wrote earlier. However both of them were not with good health, so always one used to be in hospital and another at home.
મને બહુ ધૂંધળી યાદો છે મારા બાળપણની. મે આંખો ખોલી જ કૌટુંબિક વિખવાદો માં, જ્યારથી હું યાદ કરી શકું છુ.
મારી માતા બેજીવી હતી અને અમારે ઘર બદલવાનું હતું. અમે ખુબ જ નસીબદાર કે અમને ભગવાને જોડિયા ભાઈ બહેન આપ્યા. એ ખુબ જ મુશ્કેલીથી ભરેલી સુવાવડ રહી મારી માતા માટે. મને બરાબર યાદ છે કે ડોક્ટરને પોતાને પણ બાળક ને બચાવવું કે માં ને તે દ્વિધા હતી, પણ ભગવાન તારો અભાર ત્રણેય સહી સલામત રહ્યા, એમની એક તે મારી બહેન જેના વિષે મે અગાઉ લખેલ છે. પણ બંને હંમેશા બીમાર રહેતા, અને એક તો હંમેશા હોસ્પિટલ માં જ રહેતું.
We have been put up in the school which was located just behind the home. Later I could realize it was an orphan school who was allowing students from outside and it was having fees of Rs. 8/- per month. I am thankful to my parents that in many critical times they at least thought of sending us school and we have never been encouraged not to go, school was always on priority for them. My father was very strict and every day he used to take lessons of my elder sister and brother. I have seen my father slapping them if they fail to answer anything. However I have not remembered he had bitten me ever. My mother used to tell me, you have seen your brother and sister are bitten and hence you will do your home work and you learn so your father was always happy with your progress. Sometime it is always advantage of not being the eldest child. I also remember many time my father used to bring the books of lower standard he never used to believe that I am or can be in higher standard or I am growing. My father was totally a self made person, in Ahmedabad he tried no. of work but he could succeed in Ball Bearing business. Forgiveness was in his nature and a good sense of humour!
અમને, હું, મારો ભાઈ અને મોટી બહેન ત્રણેને ઘર ની નજીક માં રહેલ શાળા માં મુકેલ. પછી મને ખ્યાલ આવ્યો કે એ એક અનાથ બાળાઓની શાળા હતી જેમાં બહારથી વિદ્યાર્થીનીઓને પ્રવેશ અપાતો, અને ખાસ તો એની માસિક ફી રૂ. ૮/- હતી. એવા મુશ્કેલ ભરેલ સમય માં પણ મારા માતા પિતાએ અમને શાળામાં મુકવા નું વિચાર્યું એ માટે અમે બધા એમના અભારી છીએ અને રૂની છીએ. અમને ક્યારેય એમને ગમે તેવા કઠીન સમયમાં પણ શાળાએ નાં જવા માટે કોઈ વિચાર સુધા પણ નથી કર્યો, બલકે શાળા એ જવું એ જ એમના માટે પ્રથમ અગ્રીમતા રહેતી. મારા પિતા ખુબ જ કડક સ્વભાવ ના અને દરરોજ રાત્રે એ અમારા ત્રણે ના પાઠ લેવાનું ચુકતા નહી. મે મારા ભાઈ અને બહેન ને પિતાના હાથથી માર ખાતા જોયા છે જો એ જવાબ આપવામાં અશક્ત હોય તો. પણ મને ક્યારેય મારા પિતા એ મને માર્યું હોય તેવું યાદ નથી, માં કહેતી તારા ભાઈ-બહેનને માર પડતા જોઈ ને તું તરત જ બધું શીખી લેતી તેથી તને પાપા મારતા નથી. કેટલીક વાર મોટા નાં હોવાનો ફાયદો પણ હોય છે. ઘણી વાર મને યાદ છે કે મારા પિતા હું જે કક્ષામાં હોઉં તેનાથી નાની કક્ષાના જ ચોપડા લાવતા, તેઓ માનવા જ તૈયાર ના હતા કે હું હવે મોટી થઇ રહી છુ. મારા પિતા પોતાના બળથી જ ઉભા થયેલ, અમદાવાદમાં એમને ઘણી પ્રવૃત્તિ અને કામ માં હાથ અજમાવ્યા પણ છેલ્લે એ આ બોલ બેરીંગ ના ધંધામાં જમ્યા. એમની રમુજી વૃતિ અસાધારણ હતી, અને માફ કરવું કે જતું કરવું એ એમનો સ્વભાવ જ હતો.
Hence first of all I am very much proud and satisfied with whatever I have achieved or done in my life with the education in that orphan school, and I am sure that will not affect in any worst situation. What is there in school? Is big name of school is important or you study and make school proud is important?!
એટલે પહેલા તો એક અનાથ બાળાઓની શાળામાં ભણી ને જીવન માં જે પણ કરી શકી છુ તે કરવાનો સંતોષ છે, અને એ સંતોષ તો ગમે તેવી પરિસ્થિતિ માં પણ ડગે નહિ. શાળા કઈ છે તે કઈ મહત્વનું નથી. શાળાનું મોટું નામ હોવું જરૂરી છે કે તમે શાળા માં ભણી ને શાળાને અભિમાન અપાવી શકો તે મહત્વનું છે?! હું હજી કહું છુ કે પરિસ્થિતિ એવી સબળ નહોતી કે ભણવાનું અગત્યનું હોય આમ છતાં પણ ભણવા મળ્યું અને એ પણ કોઈ પણ અડચણ વગર તે માટે તો ભગવાનનો આભાર પણ ત્યાં પણ માતાપિતા રૂપી ભગવાન નો આભાર માનવો કે ભુલાય.?
You will realize very soon and will agree with me that whatever I have done was for me and not for others, I do not even have that small thought that I am also was “serving” or doing for others.
તમે બહું જલ્દી જ મારી સાથે સંમત થશો કે મે જે પણ કઈ કર્યું છે તે મારા પોતાના માટે જ કર્યું છે અને બીજાના માટે નહિ, મારા મગજ માં તલભાર કે રતીભાર પણ એવો એહસાસ નથી કે મે બીજા ની સેવા કરી છે, કે કરું છુ.
અગાઉ મે મારા વિષે લખવાનું જણાવ્યું પણ લખી શકી જ નહિ. કદાચ હું અધૂરી છું અને મારો પરિચય આપવા હું મારી જાત ને અસમર્થ ગણું છુ અને ફરી મને એવું લાગે છે કે જો હું મારા વિષે જ લખું તો એ ગુનો છે, અન્યાય છે કારણકે આપણે જે હોઈએ છે તેમાં ઘણાનું યોગદાન હોય છે, આપના કુટુંબ નો ( કુટુંબ ની વ્યાખ્યા મારી થોડી જુદી છે જોકે). ખેર મારા ભાઈ સાથે જ્યોતીષવિદ્યા અને ભવિષ્ય વિષે ની ચર્ચા ચાલુ જ છે, અને રહેશે ( આમેય આપણને રૂટીન અને ઘરેડ માં ચાલતી બાબતો ને પડકારવાની કોઈ ખોટી આદત હોય છે, આપણે ( હું તો મારી વાત કરું છું) અસામાન્ય બનવા માંગતા હોઈએ જ. પણ રસ્તો આ ક્યાં જાય છે મુજને ખબર નથી, હું ક્યાં છુ તે જ નથી જણાતી. મારો સમય સારો આવે કે હોય કે ખરાબ હોય પણ તારો સમય સુધરી રહ્યો છે એ તો પાકું મારી બહેન, મને હમણા વેકેશન માં એના દીકરાને મળવા આવેલ મારી બહેન ને રેલ્વે સ્ટેશન મુકવા ગઈ ત્યારે મે બહુ જ સારી ગુણવત્તા ની વ્હીલચેર અને અશક્તો, વૃદ્ધો અને અપંગ માટે ની ખાસ ગાડી ની વ્યવસ્થા જોઈ.
It’s always challenging to write, and I realize, sometime you feel like writing and many time you seem like lacking of inspiration. That may be the excuse but yes you need some stress, you need some inspiration, and I can perform better in stress. Writing is one of the toughest task, you think a lot and as soon as you start writing you feel like lost. But let my writing go wherever it goes.
લખવું એ એક પડકાર છે, ક્યારેક જ તમને લખવાનું મન થાય અને મોટા ભાગે તમને કોઈ પ્રેરણા નો અભાવ લાગે. કદાચ એ એક બહાનું હોઈ શકે, પણ હા, ખુબ ચિંતા કે તનાવ હોય તો તમે લખી શકો કે તમને એક લખવાની પ્રેરણા મળે, અને હું તો ચિંતા કે તનાવમાં જ વધારે સારું કામ કરી શકું કે પરિણામ લાવી શકું છુ તે પાકું છે. લખવાનું કામ સૌથી અઘરામાં અઘરું કામ છે, તમે વિચારો ઘણું પણ લખવા જાઓ તો જાણે શૂન્ય થઇ જાવ, તમને લાગે કે આ લખાણ ક્યાં જઈ રહ્યું છે, પણ જવાદો એ જાય તે દિશા માં.
When I opened my eye means the time I am able to recollect my memories of childhood it was in middle of struggle and family disturbance. It is very unclear memories, little gloomy.
My mother was pregnant and we were supposed to change the house. We have been gifted by twin – one brother and one sister with very critical delivery for my mother. Doctor was little skeptical of who will be the survival but thank God, all 3 of them have survived, one of them is my sister about whom I wrote earlier. However both of them were not with good health, so always one used to be in hospital and another at home.
મને બહુ ધૂંધળી યાદો છે મારા બાળપણની. મે આંખો ખોલી જ કૌટુંબિક વિખવાદો માં, જ્યારથી હું યાદ કરી શકું છુ.
મારી માતા બેજીવી હતી અને અમારે ઘર બદલવાનું હતું. અમે ખુબ જ નસીબદાર કે અમને ભગવાને જોડિયા ભાઈ બહેન આપ્યા. એ ખુબ જ મુશ્કેલીથી ભરેલી સુવાવડ રહી મારી માતા માટે. મને બરાબર યાદ છે કે ડોક્ટરને પોતાને પણ બાળક ને બચાવવું કે માં ને તે દ્વિધા હતી, પણ ભગવાન તારો અભાર ત્રણેય સહી સલામત રહ્યા, એમની એક તે મારી બહેન જેના વિષે મે અગાઉ લખેલ છે. પણ બંને હંમેશા બીમાર રહેતા, અને એક તો હંમેશા હોસ્પિટલ માં જ રહેતું.
We have been put up in the school which was located just behind the home. Later I could realize it was an orphan school who was allowing students from outside and it was having fees of Rs. 8/- per month. I am thankful to my parents that in many critical times they at least thought of sending us school and we have never been encouraged not to go, school was always on priority for them. My father was very strict and every day he used to take lessons of my elder sister and brother. I have seen my father slapping them if they fail to answer anything. However I have not remembered he had bitten me ever. My mother used to tell me, you have seen your brother and sister are bitten and hence you will do your home work and you learn so your father was always happy with your progress. Sometime it is always advantage of not being the eldest child. I also remember many time my father used to bring the books of lower standard he never used to believe that I am or can be in higher standard or I am growing. My father was totally a self made person, in Ahmedabad he tried no. of work but he could succeed in Ball Bearing business. Forgiveness was in his nature and a good sense of humour!
અમને, હું, મારો ભાઈ અને મોટી બહેન ત્રણેને ઘર ની નજીક માં રહેલ શાળા માં મુકેલ. પછી મને ખ્યાલ આવ્યો કે એ એક અનાથ બાળાઓની શાળા હતી જેમાં બહારથી વિદ્યાર્થીનીઓને પ્રવેશ અપાતો, અને ખાસ તો એની માસિક ફી રૂ. ૮/- હતી. એવા મુશ્કેલ ભરેલ સમય માં પણ મારા માતા પિતાએ અમને શાળામાં મુકવા નું વિચાર્યું એ માટે અમે બધા એમના અભારી છીએ અને રૂની છીએ. અમને ક્યારેય એમને ગમે તેવા કઠીન સમયમાં પણ શાળાએ નાં જવા માટે કોઈ વિચાર સુધા પણ નથી કર્યો, બલકે શાળા એ જવું એ જ એમના માટે પ્રથમ અગ્રીમતા રહેતી. મારા પિતા ખુબ જ કડક સ્વભાવ ના અને દરરોજ રાત્રે એ અમારા ત્રણે ના પાઠ લેવાનું ચુકતા નહી. મે મારા ભાઈ અને બહેન ને પિતાના હાથથી માર ખાતા જોયા છે જો એ જવાબ આપવામાં અશક્ત હોય તો. પણ મને ક્યારેય મારા પિતા એ મને માર્યું હોય તેવું યાદ નથી, માં કહેતી તારા ભાઈ-બહેનને માર પડતા જોઈ ને તું તરત જ બધું શીખી લેતી તેથી તને પાપા મારતા નથી. કેટલીક વાર મોટા નાં હોવાનો ફાયદો પણ હોય છે. ઘણી વાર મને યાદ છે કે મારા પિતા હું જે કક્ષામાં હોઉં તેનાથી નાની કક્ષાના જ ચોપડા લાવતા, તેઓ માનવા જ તૈયાર ના હતા કે હું હવે મોટી થઇ રહી છુ. મારા પિતા પોતાના બળથી જ ઉભા થયેલ, અમદાવાદમાં એમને ઘણી પ્રવૃત્તિ અને કામ માં હાથ અજમાવ્યા પણ છેલ્લે એ આ બોલ બેરીંગ ના ધંધામાં જમ્યા. એમની રમુજી વૃતિ અસાધારણ હતી, અને માફ કરવું કે જતું કરવું એ એમનો સ્વભાવ જ હતો.
Hence first of all I am very much proud and satisfied with whatever I have achieved or done in my life with the education in that orphan school, and I am sure that will not affect in any worst situation. What is there in school? Is big name of school is important or you study and make school proud is important?!
એટલે પહેલા તો એક અનાથ બાળાઓની શાળામાં ભણી ને જીવન માં જે પણ કરી શકી છુ તે કરવાનો સંતોષ છે, અને એ સંતોષ તો ગમે તેવી પરિસ્થિતિ માં પણ ડગે નહિ. શાળા કઈ છે તે કઈ મહત્વનું નથી. શાળાનું મોટું નામ હોવું જરૂરી છે કે તમે શાળા માં ભણી ને શાળાને અભિમાન અપાવી શકો તે મહત્વનું છે?! હું હજી કહું છુ કે પરિસ્થિતિ એવી સબળ નહોતી કે ભણવાનું અગત્યનું હોય આમ છતાં પણ ભણવા મળ્યું અને એ પણ કોઈ પણ અડચણ વગર તે માટે તો ભગવાનનો આભાર પણ ત્યાં પણ માતાપિતા રૂપી ભગવાન નો આભાર માનવો કે ભુલાય.?
You will realize very soon and will agree with me that whatever I have done was for me and not for others, I do not even have that small thought that I am also was “serving” or doing for others.
તમે બહું જલ્દી જ મારી સાથે સંમત થશો કે મે જે પણ કઈ કર્યું છે તે મારા પોતાના માટે જ કર્યું છે અને બીજાના માટે નહિ, મારા મગજ માં તલભાર કે રતીભાર પણ એવો એહસાસ નથી કે મે બીજા ની સેવા કરી છે, કે કરું છુ.
સોમવાર, 14 જૂન, 2010
beleive it or not 2
Believe it or not 2
માનો કે નાં માનો ૨
My brother is also like my father in business and we used to call him “Narsimha Mehta”( A first among peoets in Gujarati Literature, great devotee of Lord Krishna who always forget his own interest in doing good to others and person of value). I can not have any problem working with or having any toughest financial or accounting person because he is tougher than any of them. So at work front I never found it difficult to work with strict financial or accounting person. Just like any typical financial person or controller he will also start anything with “no”, totally against any unnecessary overheads and I always appreciate him the way he runs the home. He knows how to tackle with any demands or financial crisis and that is also from limited sources of income.
મારો ભાઈ મારા પપ્પાની જેમ જ એક ભલો વ્યક્તિ અને અમે એને “ નરસિંહ મહેતા” જ કહીએ. મને ક્યારેય ભલભલા કડક નાણાંકીય સલાહકાર કે નામું લખનારની સાથે કામ કરવામાં તકલીફ પડી જ નથી કે મને એમના પ્રત્યે અણગમો પણ નથી થયો કારણકે એ કોઈ મારા ભાઈ થી વધારે ટફ ન હતા કે લાગ્યા. બીજા કોઈ પણ નાણાકીય સલાહકાર કે કંટ્રોલર કે નામું લખનારની જેમ એ કોઈ પણ માંગણી કે દરખાસ્ત નો જવાબ “નાં” થી જ કરે, હાલાકી એ બધી રીતે મદદ કરવા પ્રયત્ન જરૂર કરે અને એને ખબર છે કે બધા ને અને બધાની માંગણી ને કેવી રીતે હેન્ડલ કરવી. હું હમેશા જ એ જે રીતે ઘર ચલાવે તેનાથી ખુબ જ પ્રભાવિત રહેતી. કોઈપણ નાણાકીય માંગણી કે અગવડ કે અણધારી આફતને પહોચી વાળવાની તેની આવડત અદભુત છે એ પણ મર્યાદિત આવકમાં.
In home, when he is little weak, I am strong and he needs my moral support, but when I am down he is very strong and I don’t know from where he will get that. He will always back me with his support. It is very obvious the ups and down in any business, if it gives return it gives, when it does not it does not. Most of the time he runs the business on the credit and he has to continuously serve his buyers even when he is not receiving payment. Whenever we have riots or any unstable situation in the city, we are in to critical time, and that will be position of almost all the small to medium entrepreneurs, self employed who are in to day to day rotation. Who else can better understand their pain and situation than us!
ઘરમાં હમેશા જયારે એ થોડો ઢીલો પડે ત્યારે હું મજબૂત હોઉં અને એને બધા જ પ્રકાર નો ટેકો કરું, અને હું જયારે થોડી પણ હતાશ કે નિરાશ કે ઢીલી હોઉં ત્યારે એ હમેશા એકદમ જ મજબૂત બને અને મને ખબર નથી કે એ ક્યાંથી એ તાકાત લાવે. સ્વાભાવિક છે કે ધંધામાં ચઢાવ ઉતાર હોય જ અને ધંધામાં થાય તો જોરદાર કમાણી થાય અને નાં થાય તો ઉધારી ઉપર બાકી ચૂકવના ક્યારે આવશે તે કહી શકાય જ નહિ. આમ છતાં પણ પાર્ટી માંગ્યા કરે તો માલ તો આપવો જ પડે. તોફાનો કે કોમી રમખાણો કે એવી કોઈ આફતો આવે ત્યારે એની સ્થિતિ ખુબ જ કફોડી હોય. આવી જ સ્થિતિ દરેક ધંધો કરતા કુટુંબ ની હોય એ અમારાથી વિશેષ કોણ વધારે સમજી શકે?
My brother has given me no. of spiritual books including “ Vidur Niti” to read when I could read little bit. I think he was trying to divert my mind. I was always complaining to God why he did this to me and other thousand questions, so he feels if I read “ Vidur Niti” I will get all the answers or may be will not have any questions. However I know he was worried all this time, he prayed to God, so as soon as I was recovering he went to thank the God.
મારા ભાઈએ મને ઘણા પુસ્તકો આપ્યા જેમાં “ વિદુર નીતી” પણ એક હતી, જયારે હું થોડી વાંચવા માટે સક્ષમ બની. મને લાગે છે કે એ મારું મગજ બીજે ક્યાય દોરવવા માંગતો હતો. હું હમેશા વિચારતી રહેતી, ભગવાનને કોસતી રહેતી અને હજારો પ્રશ્નો ભગવાન ને પૂછ્યા કરતી.” મને એજ સમજાતું નથી કે શાને આવું થાય છે?” મારી સાથે જ? માટે જ એને સૂચવ્યું કે મારે “ વિદુર નીતિ” વાંચવી જ જોઈએ, તેનાથી મને મારા પ્રશ્નોના જવાબ મળશે અથવા મને કોઈ પ્રશ્નો રહેશે જ નહિ. પરંતુ મને ખબર છે કે એ હંમેશા ચિંતા માં રહેતો. મને યાદ છે કે એને ઘણી બાધાઓ લીધેલ અને જેવી હું સાજી થવા લાગી કે એ ભગવાનનો આભાર માનવાનું ભૂલ્યો નથી..
I very much remember I hardly could read the book, when I start reading I start remembering many thing and my mind go on journey with all that stressful memories, so I have to read it again and again. However it is very true that you always remember God in your critical time and expect lot from God. We also expect magic from God. I can say God gives you courage to spend the bad time or to face it. We are I don’t know why always fearful of many things. We are used to so many things so we always have fear of loosing it. Hence I was not agree with many things in many books and I also start questioning and sometime feel this is rubbish, useless and not practical. Most of the philosophy suggest to give up worry but reality is that you have worry of many thing otherwise it can create disaster. I know one reality you have to do hard work with honesty and loyalty and than leave to up to God, however you have to do hard work. I firmly believe God is there in human being, and that God in that human being gives you lot. In my life I have found many God in many people and who have contributed a lot and given me lot and best of best, that may be one of the reason I never felt like surrendering myself to God earlier. For me my work was warship. God has given me lot even without my asking it.
Many times I really do not know what to ask from God and I used to confuse myself and also God.
So God is there but according to my brother it is all about “ time” and whatever happened to us is the game of “ time”. There was never a bad time and God gave me a lot even without my asking, I very much remember and can say I have never ask all these thing which I got in my life but God has given me the best of best. I believed in you my brother though I believe in astrology or not, I have prepared myself for any bad or good time.
મને બરાબર યાદ છે કે હું કઈ પણ વાંચી જ શક્તિ ન હતી, જેવું વાંચવાનું શરુ કરું કે તરતજ મારું મગજ જાત જાત ના વિચારો કરવા માંડે અને બધા જ ચિંતા ભરેલ વિચારો તથા જે વિચારી ને ક્યારેય ખુશી ના થાય તેવા વિચારો, એટલે મારે વારંવાર એક નું એક પાનું વાંચવું પડે ત્યારે તો હું સમજી શકું. ખરાબ સમયમાં ભગવાનનો સહારો જ હોય અને એજ યાદ આવે, અને આપણે ભગવાન પાસે કેટલી બધી અપેક્ષાઓ રાખીએ છે ને? અરે આપણે તો જાદુની પણ આશા રાખીએ. પણ હું એટલું તો કહી શકું કે જે થવાનું હોય તે થાય જ પણ ભગવાન એ ખરાબ સમયનો સામનો કરવાની હિંમત ચોક્કસ આપે. મને ખબર નથી પણ કેમ આપણે બહુ જ ડરપોક હોઈએ છે, ઘણી બધી બાબતોથી ડરીએ છે. આપણે ઘણી બધી સારી બાબતોની એવી આદત પડી ગઈ હોય છે કે આપણે એને ગુમાવવાનો પહેલો ડર હોય છે. આ કારણ થી પુસ્તકોમાં લખેલ ઘણી બધી બાબતો સાથે હું સંમત ના હતી, અને મને લાગતું કે આ કઈ વ્યવહારિક નથી જ, બધું નકામું છે. મોટા ભાગની ફિલસુફી એવું કહે કે ચિંતા ના કરો, બધું છોડી દો, પણ મને એવું લાગે કે ચિંતા કર્યા વગર મગજ ખાલી રાખીને જીવીએ તો એવું તો કેવી રીતે ચાલે? એક વાત સત્ય છે કે આપણે સખત અને તનતોડ મહેનત કરવી જ પડે છે, પ્રમાણિકતા અને વફાદારી સાથે, ફળ તો ખેર ભગવાન ના હાથ માં હોય છે. ક્યારેક ક્યારેક માનવ રૂપે પણ ભગવાન હોય છે ભગવાન આપણને એમના થકી ફળ આપે છે. મારા જીવન માં માનવ રૂપે ભગવાન છે અને હતા અને મને બનાવવામાં ભગવાન કરતા પણ એમનો ફાળો વધારે છે અને હતો એમ હું દ્રઢપણે માનું છુ. કદાચ એ કારણ થી મે ભગવાનના સંપૂર્ણ શરણે હું ગઈ નહોતી અને મને લાગતું કે મારું કામ એ જ મારી ભગવાનની સેવા છે. વણ માંગ્યું ભગવાને મને ઘણું આપ્યું છે અને એ પણ શ્રેષ્ઠ અને ઉતોમોત્તમ. ભગવાન તો છે જ. પણ મારા ભાઈ ના હિસાબે બધો જ સમય હોય છે અને આપણી સાથે જે પણ કઈ થાય તેમાં સમય નો મોટો ફાળો છે. હું તારી વાત સાથે સંપૂર્ણ પણે સંમત છુ મારા ભાઈ, હું જ્યોતિષ શાસ્ત્ર કે ભવિષ્ય માં માનું કે ના માનું પણ મે મારી જાત ને ખરાબ કે સારા આવનારા સમય માટે તૈયાર કરી. સારા કે ખરાબ સમય જેવું કઈ હોતું નથી, સારા કામ કર્યે રાખીએ તો સારું જ થવાનું છે.
મને ભગવાન પાસે શું માંગવું તે અંગે હંમેશા દુવિધા હોય છે અને હું પોતે તો મૂંઝવણ માં હોઉં છુ પણ ભગવાનને પણ મૂંઝવણ માં મૂકી દેતી હોઈશ.
Thank you my brother for all the patience. When whole day I was in pain and crying I used to throw that to Doctor and Doctor was not able to take the fact that some patient is really not listening to him. So he throws all his anger on me because he was not getting the result as per his expectation. When he leaves my brother used to do his acting and that make me and all laugh. He used to give lot of funny examples of his relationship with his wife and I used to laugh a lot. You have that skill of describing the complex thing of life with easy examples from the Shreemad Bhagwad, Gita, Datta Puran, VIdur niti, and many more.
તારો આભાર કેમ ભુલાય મારા ભાઈ, ખાસ કરીને તારી ધીરજ માટે. જયારે આખો દિવસ હું પીડા માં સબડતી અને રોતી ત્યારે હું મારો બધો ગુસ્સો ડોક્ટર ઉપર ઠાલવું અને કારણકે ડોક્ટર ને ધારેલું પરિણામ નાં મળે એટલે એ એમનો બધો ગુસ્સો મારી ઉપર ઠાલવે ત્યારે ડોક્ટર જાય ત્યારે એ ડોક્ટર ના ચાળા પાડી મને હસાવે. એ એના અને એની પત્ની વચ્ચે ના ઘણી હસ્યાસ્પ્રદ વાતો કહીને આખું વાતાવરણ હળવું કરે. જીવન ની અઘરામાં અઘરી વાતો કે એનો મર્મ તું સરળ ઉદાહરણો માં મને સમજાવે, શ્રીમદ ભગવદ, દત્ત પુરાણ,વિદુર નીતિ, ગીતા અને બીજા ઘણા પુસ્તકો માં રહેલી બાબતો સરળ ભાષામાં સમજાવે.. પુસ્તકો માત્ર તું વાંચતો નથી પણ મનમાં ઉતારે પણ છે.
માનો કે નાં માનો ૨
My brother is also like my father in business and we used to call him “Narsimha Mehta”( A first among peoets in Gujarati Literature, great devotee of Lord Krishna who always forget his own interest in doing good to others and person of value). I can not have any problem working with or having any toughest financial or accounting person because he is tougher than any of them. So at work front I never found it difficult to work with strict financial or accounting person. Just like any typical financial person or controller he will also start anything with “no”, totally against any unnecessary overheads and I always appreciate him the way he runs the home. He knows how to tackle with any demands or financial crisis and that is also from limited sources of income.
મારો ભાઈ મારા પપ્પાની જેમ જ એક ભલો વ્યક્તિ અને અમે એને “ નરસિંહ મહેતા” જ કહીએ. મને ક્યારેય ભલભલા કડક નાણાંકીય સલાહકાર કે નામું લખનારની સાથે કામ કરવામાં તકલીફ પડી જ નથી કે મને એમના પ્રત્યે અણગમો પણ નથી થયો કારણકે એ કોઈ મારા ભાઈ થી વધારે ટફ ન હતા કે લાગ્યા. બીજા કોઈ પણ નાણાકીય સલાહકાર કે કંટ્રોલર કે નામું લખનારની જેમ એ કોઈ પણ માંગણી કે દરખાસ્ત નો જવાબ “નાં” થી જ કરે, હાલાકી એ બધી રીતે મદદ કરવા પ્રયત્ન જરૂર કરે અને એને ખબર છે કે બધા ને અને બધાની માંગણી ને કેવી રીતે હેન્ડલ કરવી. હું હમેશા જ એ જે રીતે ઘર ચલાવે તેનાથી ખુબ જ પ્રભાવિત રહેતી. કોઈપણ નાણાકીય માંગણી કે અગવડ કે અણધારી આફતને પહોચી વાળવાની તેની આવડત અદભુત છે એ પણ મર્યાદિત આવકમાં.
In home, when he is little weak, I am strong and he needs my moral support, but when I am down he is very strong and I don’t know from where he will get that. He will always back me with his support. It is very obvious the ups and down in any business, if it gives return it gives, when it does not it does not. Most of the time he runs the business on the credit and he has to continuously serve his buyers even when he is not receiving payment. Whenever we have riots or any unstable situation in the city, we are in to critical time, and that will be position of almost all the small to medium entrepreneurs, self employed who are in to day to day rotation. Who else can better understand their pain and situation than us!
ઘરમાં હમેશા જયારે એ થોડો ઢીલો પડે ત્યારે હું મજબૂત હોઉં અને એને બધા જ પ્રકાર નો ટેકો કરું, અને હું જયારે થોડી પણ હતાશ કે નિરાશ કે ઢીલી હોઉં ત્યારે એ હમેશા એકદમ જ મજબૂત બને અને મને ખબર નથી કે એ ક્યાંથી એ તાકાત લાવે. સ્વાભાવિક છે કે ધંધામાં ચઢાવ ઉતાર હોય જ અને ધંધામાં થાય તો જોરદાર કમાણી થાય અને નાં થાય તો ઉધારી ઉપર બાકી ચૂકવના ક્યારે આવશે તે કહી શકાય જ નહિ. આમ છતાં પણ પાર્ટી માંગ્યા કરે તો માલ તો આપવો જ પડે. તોફાનો કે કોમી રમખાણો કે એવી કોઈ આફતો આવે ત્યારે એની સ્થિતિ ખુબ જ કફોડી હોય. આવી જ સ્થિતિ દરેક ધંધો કરતા કુટુંબ ની હોય એ અમારાથી વિશેષ કોણ વધારે સમજી શકે?
My brother has given me no. of spiritual books including “ Vidur Niti” to read when I could read little bit. I think he was trying to divert my mind. I was always complaining to God why he did this to me and other thousand questions, so he feels if I read “ Vidur Niti” I will get all the answers or may be will not have any questions. However I know he was worried all this time, he prayed to God, so as soon as I was recovering he went to thank the God.
મારા ભાઈએ મને ઘણા પુસ્તકો આપ્યા જેમાં “ વિદુર નીતી” પણ એક હતી, જયારે હું થોડી વાંચવા માટે સક્ષમ બની. મને લાગે છે કે એ મારું મગજ બીજે ક્યાય દોરવવા માંગતો હતો. હું હમેશા વિચારતી રહેતી, ભગવાનને કોસતી રહેતી અને હજારો પ્રશ્નો ભગવાન ને પૂછ્યા કરતી.” મને એજ સમજાતું નથી કે શાને આવું થાય છે?” મારી સાથે જ? માટે જ એને સૂચવ્યું કે મારે “ વિદુર નીતિ” વાંચવી જ જોઈએ, તેનાથી મને મારા પ્રશ્નોના જવાબ મળશે અથવા મને કોઈ પ્રશ્નો રહેશે જ નહિ. પરંતુ મને ખબર છે કે એ હંમેશા ચિંતા માં રહેતો. મને યાદ છે કે એને ઘણી બાધાઓ લીધેલ અને જેવી હું સાજી થવા લાગી કે એ ભગવાનનો આભાર માનવાનું ભૂલ્યો નથી..
I very much remember I hardly could read the book, when I start reading I start remembering many thing and my mind go on journey with all that stressful memories, so I have to read it again and again. However it is very true that you always remember God in your critical time and expect lot from God. We also expect magic from God. I can say God gives you courage to spend the bad time or to face it. We are I don’t know why always fearful of many things. We are used to so many things so we always have fear of loosing it. Hence I was not agree with many things in many books and I also start questioning and sometime feel this is rubbish, useless and not practical. Most of the philosophy suggest to give up worry but reality is that you have worry of many thing otherwise it can create disaster. I know one reality you have to do hard work with honesty and loyalty and than leave to up to God, however you have to do hard work. I firmly believe God is there in human being, and that God in that human being gives you lot. In my life I have found many God in many people and who have contributed a lot and given me lot and best of best, that may be one of the reason I never felt like surrendering myself to God earlier. For me my work was warship. God has given me lot even without my asking it.
Many times I really do not know what to ask from God and I used to confuse myself and also God.
So God is there but according to my brother it is all about “ time” and whatever happened to us is the game of “ time”. There was never a bad time and God gave me a lot even without my asking, I very much remember and can say I have never ask all these thing which I got in my life but God has given me the best of best. I believed in you my brother though I believe in astrology or not, I have prepared myself for any bad or good time.
મને બરાબર યાદ છે કે હું કઈ પણ વાંચી જ શક્તિ ન હતી, જેવું વાંચવાનું શરુ કરું કે તરતજ મારું મગજ જાત જાત ના વિચારો કરવા માંડે અને બધા જ ચિંતા ભરેલ વિચારો તથા જે વિચારી ને ક્યારેય ખુશી ના થાય તેવા વિચારો, એટલે મારે વારંવાર એક નું એક પાનું વાંચવું પડે ત્યારે તો હું સમજી શકું. ખરાબ સમયમાં ભગવાનનો સહારો જ હોય અને એજ યાદ આવે, અને આપણે ભગવાન પાસે કેટલી બધી અપેક્ષાઓ રાખીએ છે ને? અરે આપણે તો જાદુની પણ આશા રાખીએ. પણ હું એટલું તો કહી શકું કે જે થવાનું હોય તે થાય જ પણ ભગવાન એ ખરાબ સમયનો સામનો કરવાની હિંમત ચોક્કસ આપે. મને ખબર નથી પણ કેમ આપણે બહુ જ ડરપોક હોઈએ છે, ઘણી બધી બાબતોથી ડરીએ છે. આપણે ઘણી બધી સારી બાબતોની એવી આદત પડી ગઈ હોય છે કે આપણે એને ગુમાવવાનો પહેલો ડર હોય છે. આ કારણ થી પુસ્તકોમાં લખેલ ઘણી બધી બાબતો સાથે હું સંમત ના હતી, અને મને લાગતું કે આ કઈ વ્યવહારિક નથી જ, બધું નકામું છે. મોટા ભાગની ફિલસુફી એવું કહે કે ચિંતા ના કરો, બધું છોડી દો, પણ મને એવું લાગે કે ચિંતા કર્યા વગર મગજ ખાલી રાખીને જીવીએ તો એવું તો કેવી રીતે ચાલે? એક વાત સત્ય છે કે આપણે સખત અને તનતોડ મહેનત કરવી જ પડે છે, પ્રમાણિકતા અને વફાદારી સાથે, ફળ તો ખેર ભગવાન ના હાથ માં હોય છે. ક્યારેક ક્યારેક માનવ રૂપે પણ ભગવાન હોય છે ભગવાન આપણને એમના થકી ફળ આપે છે. મારા જીવન માં માનવ રૂપે ભગવાન છે અને હતા અને મને બનાવવામાં ભગવાન કરતા પણ એમનો ફાળો વધારે છે અને હતો એમ હું દ્રઢપણે માનું છુ. કદાચ એ કારણ થી મે ભગવાનના સંપૂર્ણ શરણે હું ગઈ નહોતી અને મને લાગતું કે મારું કામ એ જ મારી ભગવાનની સેવા છે. વણ માંગ્યું ભગવાને મને ઘણું આપ્યું છે અને એ પણ શ્રેષ્ઠ અને ઉતોમોત્તમ. ભગવાન તો છે જ. પણ મારા ભાઈ ના હિસાબે બધો જ સમય હોય છે અને આપણી સાથે જે પણ કઈ થાય તેમાં સમય નો મોટો ફાળો છે. હું તારી વાત સાથે સંપૂર્ણ પણે સંમત છુ મારા ભાઈ, હું જ્યોતિષ શાસ્ત્ર કે ભવિષ્ય માં માનું કે ના માનું પણ મે મારી જાત ને ખરાબ કે સારા આવનારા સમય માટે તૈયાર કરી. સારા કે ખરાબ સમય જેવું કઈ હોતું નથી, સારા કામ કર્યે રાખીએ તો સારું જ થવાનું છે.
મને ભગવાન પાસે શું માંગવું તે અંગે હંમેશા દુવિધા હોય છે અને હું પોતે તો મૂંઝવણ માં હોઉં છુ પણ ભગવાનને પણ મૂંઝવણ માં મૂકી દેતી હોઈશ.
Thank you my brother for all the patience. When whole day I was in pain and crying I used to throw that to Doctor and Doctor was not able to take the fact that some patient is really not listening to him. So he throws all his anger on me because he was not getting the result as per his expectation. When he leaves my brother used to do his acting and that make me and all laugh. He used to give lot of funny examples of his relationship with his wife and I used to laugh a lot. You have that skill of describing the complex thing of life with easy examples from the Shreemad Bhagwad, Gita, Datta Puran, VIdur niti, and many more.
તારો આભાર કેમ ભુલાય મારા ભાઈ, ખાસ કરીને તારી ધીરજ માટે. જયારે આખો દિવસ હું પીડા માં સબડતી અને રોતી ત્યારે હું મારો બધો ગુસ્સો ડોક્ટર ઉપર ઠાલવું અને કારણકે ડોક્ટર ને ધારેલું પરિણામ નાં મળે એટલે એ એમનો બધો ગુસ્સો મારી ઉપર ઠાલવે ત્યારે ડોક્ટર જાય ત્યારે એ ડોક્ટર ના ચાળા પાડી મને હસાવે. એ એના અને એની પત્ની વચ્ચે ના ઘણી હસ્યાસ્પ્રદ વાતો કહીને આખું વાતાવરણ હળવું કરે. જીવન ની અઘરામાં અઘરી વાતો કે એનો મર્મ તું સરળ ઉદાહરણો માં મને સમજાવે, શ્રીમદ ભગવદ, દત્ત પુરાણ,વિદુર નીતિ, ગીતા અને બીજા ઘણા પુસ્તકો માં રહેલી બાબતો સરળ ભાષામાં સમજાવે.. પુસ્તકો માત્ર તું વાંચતો નથી પણ મનમાં ઉતારે પણ છે.
Believe it or not 1
My brother and his astrology:
મારો ભાઈ અને એની ભવિષ્યવાણી: ( જ્યોતિષ વિદ્યા)
આ લખું પહેલા હું મારા વિષે થોડું લખવા માંગું છુ.
I very much remember my brother cautioned me about a year ago. According to him my time is bad and stars are not favorable. I always laugh at him. I do not remember how and when he learned this skill of astrology, but we came to know when we receive no. of his friends and their relatives to take his advise and to know their solution of the problem. It is very obvious; people always get worry when they are in to trouble, just like me. We were amazed how he knows all these, and he has some friends who will not even drink water without asking his (my brother) advise! However he never even give a single thought to take up this skill of astrology as an occupation even in any critical financial situation. But he never predicts anything about us. So when I collapsed he really tackled the situation with me, first he said 3 month forget about doing anything, and if you try to do anything nothing will work, after 3 month he said another 3 months. He was of the opinion that I was in so bad condition that if he would have told me about my bad time for six month in the beginning I would not have taken it positively. So in this time we do not have any option but have to believe. I started thinking about my past life. It was so smooth; I have seen no. of struggle though.
મારા ભાઈના હિસાબે તો બહુ સ્પષ્ટ હતું કે મારો સમય ખરાબ છે, પનોતી નો સમયગાળો. પહેલા એ કહે કે સારું થઇ જશે, એક મહિના પછી, બે મહિના પછી પછી ધીરે ધીરે એને સ્પષ્ટ જણાવ્યું કે છ મહિના એવું તને પહેલેથી કહ્યું હોત તો કદાચ મારી માનસિક પરિસ્થિતિ વધારે ખરાબ થઇ હોત. મને ખબર નથી કે ખરાબ સમયગાળો કે પનોતી એવું કઈ હોય છે કે કેમ, અને છેલ્લા વર્ષોથી મે ક્યારેય આવી વાત્તોમાં વિશ્વાસ પણ કર્યો નથી. પણ હવે એ વાત માનવી પડે એવી સ્થિતિ હતી. મને તો ખરાબ પરિસ્થિતિ નો અંત દુર સુધી દેખાતો નથી. અમને ખબર નથી કે મારા ભાઈ ને ક્યારે આ જ્યોતીષ વિદ્યા આવડી અને ક્યાંથી એ શીખ્યો પણ અમને ત્યારે ખબર પડી જયારે એના ઘણા મિત્રો એમના સમ્બબ્ધીઓને લઇ ને ઘેર જોવડાવવા આવતા અને એમના ઘણા તો એવા કે એ ક્યારેય એને પૂછ્યા વગર પાણી ના પીવે. મુશ્કેલી અંગે નિવારણ લાવવા પૂછે. એ ક્યારેય ઘરના લોકો નું જ્યોતિષ નથી જોતો જોકે. એ આ વિદ્યાને વ્યવસાયિક રીતે ક્યારેય સ્વીકારવામાં માનતો નથી, અને ગમે તેટલી નાણાકીય પરિસ્થિતિ માં હોય પણ ક્યારેય આ વિદ્યા દ્વારા પૈસા એકઠા કરી શકાય એવું ભૂલથી ય વિચારે નથી. એને મારી મુશ્કિલ પરિસ્થિતિ માં મને બરાબર હેન્ડલ કરી. એના કહેવા ઉપર હું હસતી, પણ અત્યારે માનવા સિવાય કોઈ ઉપાય જ નહોતો. આથી હું મારી વીતી જીંદગી વિષે વિચારવા મજબૂર થઇ. મારું જીવન એકદમ સરળ, અને કોઈ ખાસ મુશ્કેલી વગર જ હતું, પણ મે ઘણા સંઘર્ષ જોયા છે.
We lost our father at the same year I was graduating. It was all of sudden that one early morning due to sever heart attack and my father left on long journey. My brother is just one year older than me and he used to go to the business of my father from 12th standard and try to understand the business. However father never believed that he is matured enough, however my father has built no. of young boys under him. Many of them are his friend’s children and they were at very strong financial position with strong business. I have seen my brother in bicycle in the extreme afternoon of summer for dispatching order or to take payment when the boy of her age will enjoy their life. It was very big loss and disaster in our life, what we will do, how we will do? By nature we never believe in asking any help or we shy, and I very much remember he totally stopped breathing, however God was with us, he recovered. That time I started my job/ work and get involved so much that most of the time I was travelling so I hardly knows what is happening at the home front. Hence I really am not aware when and how he learned the knowledge of astrology.
જયારે હું સ્નાતક થઇ તે વર્ષેજ અમે મારા પિતા ( અમે પપ્પા જ કહીએ અને કહેતા) ગુમાવ્યા. અચાનક જ એક વહેલી સવારે એમને હદય રોગ નો હુમલો આવ્યો ને એ કે લાંબી યાત્રા ઉપર ચાલી નીકળ્યા. ભાઈ એક વર્ષ મોટો એ પપ્પાની ઓફિસે બારમાં ધોરણમાં હતો ત્યારથી જતો અને પપ્પાનો ધંધો સમજવા પ્રયત્ન કરતો. જયારે એની ઉમરના અને એના દોસ્તો બીજા આનંદ માનતા ત્યારે મે એને ધોમ ધખતા તાપમાં સાઇક્લ ઉપર ઓર્ડર આપવા, અને પેમેન્ટ લેવા ફરતો જોયો છે.પપ્પા એને ક્યારેય પુખ્ત સમજ્યા ન હતા. પણ એમને ભાઈ જેવા ઘણા જુવાન છોકરાઓને તૈયાર કર્યા હતા, જેમાંથી ઘણા એમના દોસ્તો કે જેઓ આર્થિક રીતે તથા ધંધામાં એમનાથી ઘણા આગળ હતા તેમના જ છોકરાઓ હતા અને એમને તાલીમ આપેલ મોટા ભાગ ના એ એમના દેખાતા જ મોટા ધંધા વિકસાવેલ હતા. મારા અને ભાઈ ના માથે આભ તૂટી પડ્યું. કેવી રીતે કરીશું, શું કરીશું, ઘર કેવી રીતે ચલાવીશું? વિગેરે. માંગવું અને મરવું એ અમારા બંને માટે સમાન હતું. મને બરાબર યાદ છે કે એ ખુબ મૂંઝાઈ ગયો હતો અને એના શ્વાસ કામ કરતા બંધ થઇ ગયા, અને એ માંડ માંડ બચ્યો. હું પણ કામે ચઢી અને એવી ચડી કે મોટા ભાગે તો પ્રવાસ માં જ રહેતી તેથી ઘર માં શું થાય છે મને ખબર ન હોય. એટલે એને આ કળા ક્યારે શીખી એ ખબર જ ના હોય અને આપણે માનીએ જ નહિ.
Cont.
ક્રમશ:
મારો ભાઈ અને એની ભવિષ્યવાણી: ( જ્યોતિષ વિદ્યા)
આ લખું પહેલા હું મારા વિષે થોડું લખવા માંગું છુ.
I very much remember my brother cautioned me about a year ago. According to him my time is bad and stars are not favorable. I always laugh at him. I do not remember how and when he learned this skill of astrology, but we came to know when we receive no. of his friends and their relatives to take his advise and to know their solution of the problem. It is very obvious; people always get worry when they are in to trouble, just like me. We were amazed how he knows all these, and he has some friends who will not even drink water without asking his (my brother) advise! However he never even give a single thought to take up this skill of astrology as an occupation even in any critical financial situation. But he never predicts anything about us. So when I collapsed he really tackled the situation with me, first he said 3 month forget about doing anything, and if you try to do anything nothing will work, after 3 month he said another 3 months. He was of the opinion that I was in so bad condition that if he would have told me about my bad time for six month in the beginning I would not have taken it positively. So in this time we do not have any option but have to believe. I started thinking about my past life. It was so smooth; I have seen no. of struggle though.
મારા ભાઈના હિસાબે તો બહુ સ્પષ્ટ હતું કે મારો સમય ખરાબ છે, પનોતી નો સમયગાળો. પહેલા એ કહે કે સારું થઇ જશે, એક મહિના પછી, બે મહિના પછી પછી ધીરે ધીરે એને સ્પષ્ટ જણાવ્યું કે છ મહિના એવું તને પહેલેથી કહ્યું હોત તો કદાચ મારી માનસિક પરિસ્થિતિ વધારે ખરાબ થઇ હોત. મને ખબર નથી કે ખરાબ સમયગાળો કે પનોતી એવું કઈ હોય છે કે કેમ, અને છેલ્લા વર્ષોથી મે ક્યારેય આવી વાત્તોમાં વિશ્વાસ પણ કર્યો નથી. પણ હવે એ વાત માનવી પડે એવી સ્થિતિ હતી. મને તો ખરાબ પરિસ્થિતિ નો અંત દુર સુધી દેખાતો નથી. અમને ખબર નથી કે મારા ભાઈ ને ક્યારે આ જ્યોતીષ વિદ્યા આવડી અને ક્યાંથી એ શીખ્યો પણ અમને ત્યારે ખબર પડી જયારે એના ઘણા મિત્રો એમના સમ્બબ્ધીઓને લઇ ને ઘેર જોવડાવવા આવતા અને એમના ઘણા તો એવા કે એ ક્યારેય એને પૂછ્યા વગર પાણી ના પીવે. મુશ્કેલી અંગે નિવારણ લાવવા પૂછે. એ ક્યારેય ઘરના લોકો નું જ્યોતિષ નથી જોતો જોકે. એ આ વિદ્યાને વ્યવસાયિક રીતે ક્યારેય સ્વીકારવામાં માનતો નથી, અને ગમે તેટલી નાણાકીય પરિસ્થિતિ માં હોય પણ ક્યારેય આ વિદ્યા દ્વારા પૈસા એકઠા કરી શકાય એવું ભૂલથી ય વિચારે નથી. એને મારી મુશ્કિલ પરિસ્થિતિ માં મને બરાબર હેન્ડલ કરી. એના કહેવા ઉપર હું હસતી, પણ અત્યારે માનવા સિવાય કોઈ ઉપાય જ નહોતો. આથી હું મારી વીતી જીંદગી વિષે વિચારવા મજબૂર થઇ. મારું જીવન એકદમ સરળ, અને કોઈ ખાસ મુશ્કેલી વગર જ હતું, પણ મે ઘણા સંઘર્ષ જોયા છે.
We lost our father at the same year I was graduating. It was all of sudden that one early morning due to sever heart attack and my father left on long journey. My brother is just one year older than me and he used to go to the business of my father from 12th standard and try to understand the business. However father never believed that he is matured enough, however my father has built no. of young boys under him. Many of them are his friend’s children and they were at very strong financial position with strong business. I have seen my brother in bicycle in the extreme afternoon of summer for dispatching order or to take payment when the boy of her age will enjoy their life. It was very big loss and disaster in our life, what we will do, how we will do? By nature we never believe in asking any help or we shy, and I very much remember he totally stopped breathing, however God was with us, he recovered. That time I started my job/ work and get involved so much that most of the time I was travelling so I hardly knows what is happening at the home front. Hence I really am not aware when and how he learned the knowledge of astrology.
જયારે હું સ્નાતક થઇ તે વર્ષેજ અમે મારા પિતા ( અમે પપ્પા જ કહીએ અને કહેતા) ગુમાવ્યા. અચાનક જ એક વહેલી સવારે એમને હદય રોગ નો હુમલો આવ્યો ને એ કે લાંબી યાત્રા ઉપર ચાલી નીકળ્યા. ભાઈ એક વર્ષ મોટો એ પપ્પાની ઓફિસે બારમાં ધોરણમાં હતો ત્યારથી જતો અને પપ્પાનો ધંધો સમજવા પ્રયત્ન કરતો. જયારે એની ઉમરના અને એના દોસ્તો બીજા આનંદ માનતા ત્યારે મે એને ધોમ ધખતા તાપમાં સાઇક્લ ઉપર ઓર્ડર આપવા, અને પેમેન્ટ લેવા ફરતો જોયો છે.પપ્પા એને ક્યારેય પુખ્ત સમજ્યા ન હતા. પણ એમને ભાઈ જેવા ઘણા જુવાન છોકરાઓને તૈયાર કર્યા હતા, જેમાંથી ઘણા એમના દોસ્તો કે જેઓ આર્થિક રીતે તથા ધંધામાં એમનાથી ઘણા આગળ હતા તેમના જ છોકરાઓ હતા અને એમને તાલીમ આપેલ મોટા ભાગ ના એ એમના દેખાતા જ મોટા ધંધા વિકસાવેલ હતા. મારા અને ભાઈ ના માથે આભ તૂટી પડ્યું. કેવી રીતે કરીશું, શું કરીશું, ઘર કેવી રીતે ચલાવીશું? વિગેરે. માંગવું અને મરવું એ અમારા બંને માટે સમાન હતું. મને બરાબર યાદ છે કે એ ખુબ મૂંઝાઈ ગયો હતો અને એના શ્વાસ કામ કરતા બંધ થઇ ગયા, અને એ માંડ માંડ બચ્યો. હું પણ કામે ચઢી અને એવી ચડી કે મોટા ભાગે તો પ્રવાસ માં જ રહેતી તેથી ઘર માં શું થાય છે મને ખબર ન હોય. એટલે એને આ કળા ક્યારે શીખી એ ખબર જ ના હોય અને આપણે માનીએ જ નહિ.
Cont.
ક્રમશ:
રવિવાર, 6 જૂન, 2010
We are our own enemy
5/06/2010:
This always happened to her always. Her life has never been easy one, I know but I encouraged thinking over it deeply that I have not done enough for her during this last six month when I myself was experiencing pain of being handicapped.
Again I was talking to myself I really do lot of for her. For example I always take her to movie. Well movie habit was given by one of my friend and she used to be a colleague. She taught me how one can enjoy while doing hard work as well and there is no crime in it.
આવું એની સાથે હમેશા જ થાય છે. એનું જીવન ક્યારેય સરળ હતું ની, મને ખબર છે અને હતી પણ મને એ વિષે વિચાર કરવાની પ્રેરણા મળી મારી બીમારી દરમિયાન કે મે તારા માટે બહુ વિશેષ કશું કર્યું નથી. જયારે હું આ વિચાર કરતી હતી ત્યારે મે મારી જાત સાથે વાત કરી કે મે એના માટે ઘણું કર્યું છે. જેમ કે, હું હમેશા એને સિનેમા જોવા લઇ જાઉં છુ. મારી આ સિનેમા જોવાની ટેવ મને મારી એક દોસ્ત અને અગાઉની મારી સહકાર્યકર્તાએ આપી છે. એને મને શીખવાડ્યું કે એકદમ સખત મહેનત થી કામ પણ કરી શકાય અને સાથે સાથે આનદ પણ લઇ શકાય, અને એમાં કોઈ ગુનો નથી.
When I take her to Cinema my major concern and worry ( again may be excuses ) if she needs to go to wash room oh God! No! Uff the toilets at the public places, I can’t think how she can manage to use those, no ways. She will get ready with her new cloths but both of us know that this was the last time that she is wearing the cloth. Wheel chair will be there but she needs to climb the steps inside the theatre. I always want to give her (and myself) best and hence I buy the ticket which is at last row and that is again more journeys for her to reach there.
હું જયારે એને સિનેમા લઇ જાઉં છુ, ત્યારે મારી એક ચિંતા એ હોય કે જો એને બાથરૂમ વાપરવું હશે તો બાપ રે...! ( ફરી હું બહાના વિચારી રહી હોઉં) અને આ જાહેર જગ્યાઓના બાથરૂમ, તોબા તોબા! હું વિચારી પણ નાં શકું કે એ કેવીરીતે એ વાપરી શકે. એ સિનેમા જોવા તૈયાર થઇ જાય નવા નકોર કપડા પહેરીને, પણ અમને બનેને એ ખબર હોય કે આ કપડા નો છેલ્લો વારો છે, ( ફાટી જ જશે) ત્યાં પણ વ્હિલ ચેર હોય પણ થીએટર ની અંદરના પગથિયા તો ચડવા પડે, ઉપરથી કારણકે હું એના માટે ( અને મારા માટે પણ) બધું શ્રેષ્ઠ જ કરવા માંગું એટલે પાછી છેલ્લી હરોળ માં ટીકીટ હોય એટલે અંદર પાછા ઉપર ચઢવાનું.
Forget about the public places, she was going to take training at the organization who is specifically working for the disabled and differently able people. Every day she was avoiding drinking water and when I asked her she said, if I need to go to wash room, toilet is in horrible condition and under constructions at the center. “How do other girls use the same? They all stay there so they have to.” She was describing me the method how all other girls with various such problems and even worst than this were using the toilets.
ભૂલી જાઓ જાહેર જગ્યાઓને પણ એક વાર એ એક તાલીમ લેવા એક સંસ્થામાં જતી હતી કે જે સંસ્થા વિકલાંગ માટે જ સ્થપાયેલી છે. દરરોજ એ પાણી પીવાનું ટાળે, પુછુ તો જણાવે કે પછી મને બાથરૂમ જવું પડશે, અને ત્યાં બાથરૂમ સમું થઇ રહ્યું છે અને બહુ ખરાબ દશામાં હોય છે. “ તો પછી ત્યાની બહેનો કેવી રીતે જાય છે, એ તો ત્યાં જ રહે છે “ મે પૂછેલ. અને એને મને જણાવ્યું કે કેવી રીતે એ છોકરીઓ એવી જ દશામાં રહેલ બાથરૂમ નો ઉપયોગ કરે છે!! ઘણી છોકરીઓને તો ચીચી કરતા પણ વધારે તકલીફ છે કે કહી શકાય.
The way she was sawing me action of using such kind of toilet, we may laugh and we may forget etiquettes of using toilet or how applicable such things here and also about cleanliness. The truth is that they have to adjust everywhere. Oh forget about the public place I always have to struggle for cleanliness of the toilets at my own home considering the situation of my sister. I feel she should go out in the open ground than in the toilets. Let’s take easy way out.
એને મને આવી હાલત માં રહેલ બાથરૂમ નો કેવી રીતે ઉપયોગ ત્યાની બહેનો કરે છે તે એક્સન કરીને બતાવ્યું , અને કદાચ આપણા માટે હસવાનું કારણ બને, આપણે શૌચાલય વાપરવાની યોગ્ય રીત રસમો ણે બાજુ પર રાખીએ, કે પછી આવી બધી વસ્તુ ખરેખર આવી બાબતોમાં લાગુ પડે છે કે કેમ, કે પછી સ્વછતાની વાતો પણ ભૂલી જઈએ. હમેશા એને જ પોતાની જાતને ગોઠવવાની કઈ બદલાઈ શકે એવી આશા જ છોડી દેવાની. જાહેર જગ્યાઓ ની વાત બાજુ પર રાખીએ, આપણા પોતાના ઘરમાં જ આપણે બાથરૂમની સ્વછતા માટે સંઘર્ષ કરવો પડે છે. મને એવું થાય કે એને ખુલ્લા માં જ જવું જોઈએ. હું સરળ રસ્તો અપનાવવામાં માનું છુ.
This is one of the major reasons that we really have not encouraged her to do any job outside the home. She feels very strongly that she is the reason of my situation because I have lifted her in the Cinema hall. I don’t believe, my body can not be that delicate that I can not lift you, I lift more than your weight.
Please do forgive me I have not done enough for you my sister and it will be totally in justice if I do not thank you. We are going together for the alternative therapy, and it will be the biggest miracle in the world the day you will stand on your own leg and walk. This way I will be able to forgive myself. However very important thing is that the alternative therapy is really working on her due to her very positive attitude and energy.
આ એક બહુ મોટું કારણ છે કે અમે એને ઘરની બહાર જઈ કામ કરવા ઉત્સાહિત નથી કરતા. એને એવું લાગે છે કે એના લીધે જ મને આ તકલીફ થઇ છે, કારણકે એક દિવસ મે એને સિનેમા હોલ માં ઊંચકી હતી. પણ હું નથી માનતી, હું એટલી નાજુક નથી, તારા વજનથી એ ઘણું હું માથે ઉપાડી ને ફરું છુ.
ખેર, માફ કરજે હું તારા માટે ખાસ કઈ કરી શકી નથી, પણ તારો આભાર માનવો હું નહિ ભૂલું. હજી પણ આપણી વૈકલ્પિક સારવાર માં સાથે જવાની સફર તો ચાલુ જ છે. તારી પણ સારવાર શરુ કરી છે, તું ઉભી થઈશ તો એ કદાચ એક જાદુ જ હશે, અને એ દ્વારા હું મારી જાતને માફ કરી શકીશ. અને ખાસ અગત્યનું છે કે કારણકે તારા આ જીવન પ્રત્યેના હકારાત્મક અભિગમ ને કારણે આ સારવાર તારા ઉપર ખુબ અસર કરી રહી છે.
We our self – the only our own enemy:
આપણે જ આપણી જાતના દુશ્મન:Stress/ Tension is one of the major reason that treatment won’t work on us. I believe only because of stress my illness has taken little long time. The main reason is our nature. My mind always keeps thinking, I don’t know what and why and most of the thoughts are negative. I always pray to God, Please give me sleep! I do not remember single day in last six month that I could sleep before 5 o’clock in the morning! I was given sleeping pills for some days but than I was not. I was not sleep the whole day and night. There was no question of reading anything, sleeping by side was also not allowed, to watch T.V with lying in the bed was also not allowed and painful.
માનસિક તનાવ એ એક બહુ જ મોટું કારણ છે કે ઘણી વાર ઘણી સારવાર આપના ઉપર અસર કરતી નથી. મારી બીમારી લાંબી ચાલી તેનું એક મોટું કારણ પણ માનસિક તનાવ છે, અને આપણો સ્વભાવ. હંમેશા મન કઈ ને કઈ વિચાર્યાજ કરે અને મોટા ભાગ નું તો નકારાત્મક જ હોય. આજ કારણથી લાગે કે હે ભગવાન મને ઊંઘ આપ. આ છેલ્લા છ મહિનામાં મને યાદ નથી કે હું ક્યારેય સવારના પાંચ વાગ્યા પહેલા સુઈ શકી હોય. થોડા દિવસ મે ઊંઘની ગોળી લીધેલ, પણ પછી એ પણ મને આપવામાં આવી નહિ.આખી આખી રાત મને ઊંઘ આવે જ નહિ, વાંચવાનો તો સવાલ જ નહોતો, પડખે ફરીને સુવાય નહિ, અને એટલે સુતા સુતા ટી.વી. જોવાની પણ મનાઈ હતી.
We are weak with our mind. We easily get upset and sad with small things. Work is part of our life, but we are not able to understand that when we are not well our health is more important than work .
આપનું મન ખુબ નબળું હોય છે, જલ્દીથી નાની નાની વાતોથી એ એકદમ વ્યથિત થઇ જાય છે. કામ એ આપના જીવન નો એક અવિભાજ્ય અંગ છે અને હોય પણ જયારે બીમાર હોઈએ ત્યારે પહેલા આપનું આરોગ્ય વધારે અગત્યનું હોય છે એટલી સરળ વાત સમજી નથી શકતું.
We get stress with and without work. When I collapsed all of sudden, had to cop up to manage the on hand work and when I realized that it will go long had to gradually hand over. That is more stressful time. But I think it is more that we don’t want to give up. In the beginning when I was at critical stage, it was not advisable to use the phone but I had to and later on when I have handed over most of the task I feel at least I need to talk, somebody should talk to me so I can stop thinking about pain.
કામ હોય તો પણ ચિંતા લાગે અને કામ ન હોય તો પણ ચિંતા થાય. અચાનક જ ખાટલે પડી એટલે શરૂઆતના બે મહિના તો એકદમ જ હાથ માં રહેલા કામો ની ગોઠવણ અને એ પછી ખબર પડી કે આ તો બધું લાંબુ ચાલે એટલે ધીમે ધીમે સોંપવું જ પડે. પછી એકદમ કામ ના હોય એટલે વધારે અઘરો સમય! કદાચ આપણને કશું જતું કરવું જ નથી હોતું. પહેલા જયારે ફોન વાપરવાની મનાઈ ત્યારે ફોન વાપરવો પડે અને પછી એવું લાગે કે હવે કોઈ ફોન ઉપર કલાકો વાત કરે તો કેવું સારું?જેનાથી મારું દર્દ હું ભૂલી જાઉં?
I think Doctor may not have encountered patient like me who was so impatient. We our self are our own enemy. I can better understand my self and how difficult person I am to deal with. Each Doctor find my life style and my work is the reason for my problem, and all would advise to either to give up the work or I should organise my work and time. Well, to work is my need, mental and economic both, and I always enjoy while working only. I am clear about this. What do I do if my creativity emerge in the late night? I can not wake up early in the morning and do work ( or I dont want to even put efforts)so what do I do? My energy increases as day moves to night. At the time of normal sleep I feel like doing work. I will write about this later, but I do accept and admit that I can do work and also take care of my health. People who do work much more than I do with totally normalcy. I am the only responsible person for my situation. I deserve this.
ડોક્ટર ને મારા જેવો અસહકાર આપનાર દર્દી ક્યારેય મળ્યું નહિ હોય. આપણે જ આપણી જાત ના દુશ્મન હોઈએ છે. હું મારી જાતને બરાબર સમજતી થઇ, હું જરા મુશ્કેલ વ્યક્તિ છુ એટલે મારી સાથે કઈ પણ કરતા કે કરાવતા તકલીફ પડે. જે પણ ડોક્ટર પાસે જાઉં તેમના માટે મારી જીવન જીવવાની શૈલી અને કામ જ મારા કોઈ પણ તકલીફ ના કારણ છે, અને બધાના માટે કાં તો મારે કામ જ કરવાનું બંધ કરવું જોઈએ કાં તો મારે મારા કામ નો સમય બાંધી દેવો જોઈએ. ખેર કામ કરવું એ મારી આર્થિક જરૂરત તો છે જ પણ સાથે સાથે માનસિક પણ જરૂરત છે. અને કામ કરવામાં જ મને આનંદ આવે છે તે બાબતે હું બહુ જ સ્પષ્ટ છુ. મને રાત્રે જ સર્જનાત્મક વિચારો આવે તો હું શું કરું? હું સવારે વહેલા ઉઠી ને કામ નથી જ કરી શક્તિ ( કે મારે પ્રયત્ન જ નથી કરવો) તો હું શું કરું? જેમ જેમ દિવસ ચઢે તેમ તેમ મારી શક્તિ ઓ કઈ વધારે જ વધે, મારી ઊંઘ ઉડતી જઈ અને બરાબર ઊંઘવાના સમયે જ મને જબરજસ્ત એનર્જી નો અનુભવ થાય. આ વિષે વધુ પછી લખીશ, પણ હા હું સ્વીકારું છુ કે હું કામ પણ કરી શકું છુ અને આરોગ્ય પણ સાચવી શકું છુ. મારા કરતા પણ હાજર ઘણું કામ કરતા લોકો પણ વધારે તંદુરસ્તી થી જીવે છે. પણ મારી હાલત માટે હું જ જવાબદાર છુ. અને એના માટે હું લાયક છુ.
My brother and his astrology:
મારો ભાઈ અને એની ભવિષ્યવાણી: ( જ્યોતિષ વિદ્યા)
આ લખું પહેલા હું મારા વિષે થોડું લખવા માંગું છુ.
This always happened to her always. Her life has never been easy one, I know but I encouraged thinking over it deeply that I have not done enough for her during this last six month when I myself was experiencing pain of being handicapped.
Again I was talking to myself I really do lot of for her. For example I always take her to movie. Well movie habit was given by one of my friend and she used to be a colleague. She taught me how one can enjoy while doing hard work as well and there is no crime in it.
આવું એની સાથે હમેશા જ થાય છે. એનું જીવન ક્યારેય સરળ હતું ની, મને ખબર છે અને હતી પણ મને એ વિષે વિચાર કરવાની પ્રેરણા મળી મારી બીમારી દરમિયાન કે મે તારા માટે બહુ વિશેષ કશું કર્યું નથી. જયારે હું આ વિચાર કરતી હતી ત્યારે મે મારી જાત સાથે વાત કરી કે મે એના માટે ઘણું કર્યું છે. જેમ કે, હું હમેશા એને સિનેમા જોવા લઇ જાઉં છુ. મારી આ સિનેમા જોવાની ટેવ મને મારી એક દોસ્ત અને અગાઉની મારી સહકાર્યકર્તાએ આપી છે. એને મને શીખવાડ્યું કે એકદમ સખત મહેનત થી કામ પણ કરી શકાય અને સાથે સાથે આનદ પણ લઇ શકાય, અને એમાં કોઈ ગુનો નથી.
When I take her to Cinema my major concern and worry ( again may be excuses ) if she needs to go to wash room oh God! No! Uff the toilets at the public places, I can’t think how she can manage to use those, no ways. She will get ready with her new cloths but both of us know that this was the last time that she is wearing the cloth. Wheel chair will be there but she needs to climb the steps inside the theatre. I always want to give her (and myself) best and hence I buy the ticket which is at last row and that is again more journeys for her to reach there.
હું જયારે એને સિનેમા લઇ જાઉં છુ, ત્યારે મારી એક ચિંતા એ હોય કે જો એને બાથરૂમ વાપરવું હશે તો બાપ રે...! ( ફરી હું બહાના વિચારી રહી હોઉં) અને આ જાહેર જગ્યાઓના બાથરૂમ, તોબા તોબા! હું વિચારી પણ નાં શકું કે એ કેવીરીતે એ વાપરી શકે. એ સિનેમા જોવા તૈયાર થઇ જાય નવા નકોર કપડા પહેરીને, પણ અમને બનેને એ ખબર હોય કે આ કપડા નો છેલ્લો વારો છે, ( ફાટી જ જશે) ત્યાં પણ વ્હિલ ચેર હોય પણ થીએટર ની અંદરના પગથિયા તો ચડવા પડે, ઉપરથી કારણકે હું એના માટે ( અને મારા માટે પણ) બધું શ્રેષ્ઠ જ કરવા માંગું એટલે પાછી છેલ્લી હરોળ માં ટીકીટ હોય એટલે અંદર પાછા ઉપર ચઢવાનું.
Forget about the public places, she was going to take training at the organization who is specifically working for the disabled and differently able people. Every day she was avoiding drinking water and when I asked her she said, if I need to go to wash room, toilet is in horrible condition and under constructions at the center. “How do other girls use the same? They all stay there so they have to.” She was describing me the method how all other girls with various such problems and even worst than this were using the toilets.
ભૂલી જાઓ જાહેર જગ્યાઓને પણ એક વાર એ એક તાલીમ લેવા એક સંસ્થામાં જતી હતી કે જે સંસ્થા વિકલાંગ માટે જ સ્થપાયેલી છે. દરરોજ એ પાણી પીવાનું ટાળે, પુછુ તો જણાવે કે પછી મને બાથરૂમ જવું પડશે, અને ત્યાં બાથરૂમ સમું થઇ રહ્યું છે અને બહુ ખરાબ દશામાં હોય છે. “ તો પછી ત્યાની બહેનો કેવી રીતે જાય છે, એ તો ત્યાં જ રહે છે “ મે પૂછેલ. અને એને મને જણાવ્યું કે કેવી રીતે એ છોકરીઓ એવી જ દશામાં રહેલ બાથરૂમ નો ઉપયોગ કરે છે!! ઘણી છોકરીઓને તો ચીચી કરતા પણ વધારે તકલીફ છે કે કહી શકાય.
The way she was sawing me action of using such kind of toilet, we may laugh and we may forget etiquettes of using toilet or how applicable such things here and also about cleanliness. The truth is that they have to adjust everywhere. Oh forget about the public place I always have to struggle for cleanliness of the toilets at my own home considering the situation of my sister. I feel she should go out in the open ground than in the toilets. Let’s take easy way out.
એને મને આવી હાલત માં રહેલ બાથરૂમ નો કેવી રીતે ઉપયોગ ત્યાની બહેનો કરે છે તે એક્સન કરીને બતાવ્યું , અને કદાચ આપણા માટે હસવાનું કારણ બને, આપણે શૌચાલય વાપરવાની યોગ્ય રીત રસમો ણે બાજુ પર રાખીએ, કે પછી આવી બધી વસ્તુ ખરેખર આવી બાબતોમાં લાગુ પડે છે કે કેમ, કે પછી સ્વછતાની વાતો પણ ભૂલી જઈએ. હમેશા એને જ પોતાની જાતને ગોઠવવાની કઈ બદલાઈ શકે એવી આશા જ છોડી દેવાની. જાહેર જગ્યાઓ ની વાત બાજુ પર રાખીએ, આપણા પોતાના ઘરમાં જ આપણે બાથરૂમની સ્વછતા માટે સંઘર્ષ કરવો પડે છે. મને એવું થાય કે એને ખુલ્લા માં જ જવું જોઈએ. હું સરળ રસ્તો અપનાવવામાં માનું છુ.
This is one of the major reasons that we really have not encouraged her to do any job outside the home. She feels very strongly that she is the reason of my situation because I have lifted her in the Cinema hall. I don’t believe, my body can not be that delicate that I can not lift you, I lift more than your weight.
Please do forgive me I have not done enough for you my sister and it will be totally in justice if I do not thank you. We are going together for the alternative therapy, and it will be the biggest miracle in the world the day you will stand on your own leg and walk. This way I will be able to forgive myself. However very important thing is that the alternative therapy is really working on her due to her very positive attitude and energy.
આ એક બહુ મોટું કારણ છે કે અમે એને ઘરની બહાર જઈ કામ કરવા ઉત્સાહિત નથી કરતા. એને એવું લાગે છે કે એના લીધે જ મને આ તકલીફ થઇ છે, કારણકે એક દિવસ મે એને સિનેમા હોલ માં ઊંચકી હતી. પણ હું નથી માનતી, હું એટલી નાજુક નથી, તારા વજનથી એ ઘણું હું માથે ઉપાડી ને ફરું છુ.
ખેર, માફ કરજે હું તારા માટે ખાસ કઈ કરી શકી નથી, પણ તારો આભાર માનવો હું નહિ ભૂલું. હજી પણ આપણી વૈકલ્પિક સારવાર માં સાથે જવાની સફર તો ચાલુ જ છે. તારી પણ સારવાર શરુ કરી છે, તું ઉભી થઈશ તો એ કદાચ એક જાદુ જ હશે, અને એ દ્વારા હું મારી જાતને માફ કરી શકીશ. અને ખાસ અગત્યનું છે કે કારણકે તારા આ જીવન પ્રત્યેના હકારાત્મક અભિગમ ને કારણે આ સારવાર તારા ઉપર ખુબ અસર કરી રહી છે.
We our self – the only our own enemy:
આપણે જ આપણી જાતના દુશ્મન:Stress/ Tension is one of the major reason that treatment won’t work on us. I believe only because of stress my illness has taken little long time. The main reason is our nature. My mind always keeps thinking, I don’t know what and why and most of the thoughts are negative. I always pray to God, Please give me sleep! I do not remember single day in last six month that I could sleep before 5 o’clock in the morning! I was given sleeping pills for some days but than I was not. I was not sleep the whole day and night. There was no question of reading anything, sleeping by side was also not allowed, to watch T.V with lying in the bed was also not allowed and painful.
માનસિક તનાવ એ એક બહુ જ મોટું કારણ છે કે ઘણી વાર ઘણી સારવાર આપના ઉપર અસર કરતી નથી. મારી બીમારી લાંબી ચાલી તેનું એક મોટું કારણ પણ માનસિક તનાવ છે, અને આપણો સ્વભાવ. હંમેશા મન કઈ ને કઈ વિચાર્યાજ કરે અને મોટા ભાગ નું તો નકારાત્મક જ હોય. આજ કારણથી લાગે કે હે ભગવાન મને ઊંઘ આપ. આ છેલ્લા છ મહિનામાં મને યાદ નથી કે હું ક્યારેય સવારના પાંચ વાગ્યા પહેલા સુઈ શકી હોય. થોડા દિવસ મે ઊંઘની ગોળી લીધેલ, પણ પછી એ પણ મને આપવામાં આવી નહિ.આખી આખી રાત મને ઊંઘ આવે જ નહિ, વાંચવાનો તો સવાલ જ નહોતો, પડખે ફરીને સુવાય નહિ, અને એટલે સુતા સુતા ટી.વી. જોવાની પણ મનાઈ હતી.
We are weak with our mind. We easily get upset and sad with small things. Work is part of our life, but we are not able to understand that when we are not well our health is more important than work .
આપનું મન ખુબ નબળું હોય છે, જલ્દીથી નાની નાની વાતોથી એ એકદમ વ્યથિત થઇ જાય છે. કામ એ આપના જીવન નો એક અવિભાજ્ય અંગ છે અને હોય પણ જયારે બીમાર હોઈએ ત્યારે પહેલા આપનું આરોગ્ય વધારે અગત્યનું હોય છે એટલી સરળ વાત સમજી નથી શકતું.
We get stress with and without work. When I collapsed all of sudden, had to cop up to manage the on hand work and when I realized that it will go long had to gradually hand over. That is more stressful time. But I think it is more that we don’t want to give up. In the beginning when I was at critical stage, it was not advisable to use the phone but I had to and later on when I have handed over most of the task I feel at least I need to talk, somebody should talk to me so I can stop thinking about pain.
કામ હોય તો પણ ચિંતા લાગે અને કામ ન હોય તો પણ ચિંતા થાય. અચાનક જ ખાટલે પડી એટલે શરૂઆતના બે મહિના તો એકદમ જ હાથ માં રહેલા કામો ની ગોઠવણ અને એ પછી ખબર પડી કે આ તો બધું લાંબુ ચાલે એટલે ધીમે ધીમે સોંપવું જ પડે. પછી એકદમ કામ ના હોય એટલે વધારે અઘરો સમય! કદાચ આપણને કશું જતું કરવું જ નથી હોતું. પહેલા જયારે ફોન વાપરવાની મનાઈ ત્યારે ફોન વાપરવો પડે અને પછી એવું લાગે કે હવે કોઈ ફોન ઉપર કલાકો વાત કરે તો કેવું સારું?જેનાથી મારું દર્દ હું ભૂલી જાઉં?
I think Doctor may not have encountered patient like me who was so impatient. We our self are our own enemy. I can better understand my self and how difficult person I am to deal with. Each Doctor find my life style and my work is the reason for my problem, and all would advise to either to give up the work or I should organise my work and time. Well, to work is my need, mental and economic both, and I always enjoy while working only. I am clear about this. What do I do if my creativity emerge in the late night? I can not wake up early in the morning and do work ( or I dont want to even put efforts)so what do I do? My energy increases as day moves to night. At the time of normal sleep I feel like doing work. I will write about this later, but I do accept and admit that I can do work and also take care of my health. People who do work much more than I do with totally normalcy. I am the only responsible person for my situation. I deserve this.
ડોક્ટર ને મારા જેવો અસહકાર આપનાર દર્દી ક્યારેય મળ્યું નહિ હોય. આપણે જ આપણી જાત ના દુશ્મન હોઈએ છે. હું મારી જાતને બરાબર સમજતી થઇ, હું જરા મુશ્કેલ વ્યક્તિ છુ એટલે મારી સાથે કઈ પણ કરતા કે કરાવતા તકલીફ પડે. જે પણ ડોક્ટર પાસે જાઉં તેમના માટે મારી જીવન જીવવાની શૈલી અને કામ જ મારા કોઈ પણ તકલીફ ના કારણ છે, અને બધાના માટે કાં તો મારે કામ જ કરવાનું બંધ કરવું જોઈએ કાં તો મારે મારા કામ નો સમય બાંધી દેવો જોઈએ. ખેર કામ કરવું એ મારી આર્થિક જરૂરત તો છે જ પણ સાથે સાથે માનસિક પણ જરૂરત છે. અને કામ કરવામાં જ મને આનંદ આવે છે તે બાબતે હું બહુ જ સ્પષ્ટ છુ. મને રાત્રે જ સર્જનાત્મક વિચારો આવે તો હું શું કરું? હું સવારે વહેલા ઉઠી ને કામ નથી જ કરી શક્તિ ( કે મારે પ્રયત્ન જ નથી કરવો) તો હું શું કરું? જેમ જેમ દિવસ ચઢે તેમ તેમ મારી શક્તિ ઓ કઈ વધારે જ વધે, મારી ઊંઘ ઉડતી જઈ અને બરાબર ઊંઘવાના સમયે જ મને જબરજસ્ત એનર્જી નો અનુભવ થાય. આ વિષે વધુ પછી લખીશ, પણ હા હું સ્વીકારું છુ કે હું કામ પણ કરી શકું છુ અને આરોગ્ય પણ સાચવી શકું છુ. મારા કરતા પણ હાજર ઘણું કામ કરતા લોકો પણ વધારે તંદુરસ્તી થી જીવે છે. પણ મારી હાલત માટે હું જ જવાબદાર છુ. અને એના માટે હું લાયક છુ.
My brother and his astrology:
મારો ભાઈ અને એની ભવિષ્યવાણી: ( જ્યોતિષ વિદ્યા)
આ લખું પહેલા હું મારા વિષે થોડું લખવા માંગું છુ.
આના પર સબ્સ્ક્રાઇબ કરો:
પોસ્ટ્સ (Atom)
